Best Album Tracks: Classic Rock (1999)

In 1999 verscheen OOR's Pop-Encyclopedie op CD-Rom.
Naast info-, zwart-wit foto's en albumlijsten is op de Rom ook een media-gedeelte aanwezig, dus audio-tracks, clips en enkele korte documentaires. Het is allemaal erg klein weergegeven, maar het is wel leuk bedacht.
Bovengenoemde audio-CD bevat veel van die nummers, maar het zijn ze dus niet alle nummers van de Rom. The Who en Roxy Music staan bijvoorbeeld 2 keer op de CD-Rom versie. Dus met video's en stilstaande audio-fragmenten. Stevie Wonder is hier ook niet aanwezig. Ik neem aan dat dit zo is, omdat hier alleen de Classic Rock belicht wordt. Toch vind ik Superstition, dat op de Rom in een live-versie aanwezig is wel degelijk een rocknummer.
In het boekwerk wordt altijd verwezen naar albums d.m.v. getallen, zodat niet steeds de hele albumtitel steeds voluit uitgeschreven hoeft te worden. Bij de discografieen in het boekwerk hebben ze voor de albums dus altijd getallen staan. Op de Rom hebben ze weer de titels voluit geschreven, maar vaak wordt de titel van het verkeerde album genoemd. Sommige albumlijsten waren bij het verschijnen van de Rom (in 1999) al niet meer compleet.
Op de CD-Rom staat dat er 11 encyclopedieen op staan, maar ze hebben van de artiest de meest recente schrijfsels uit het boekwerk overgenomen. Sommige artiesten kwamen de laatste jaren niet eens meer voor. Ik noem als voorbeeld The Troggs, zodat de tekst uit een hele oude encyclopedie overgenomen is en de info al niet meer up to date was.
Op mijn oude Windows 98 computer werkte de Rom al niet zo best. Het beeld viel constant weg of de Rom startte soms niet eens op. Ik heb nu al jaren een Vista computer, maar daarop werkt hij dus niet.
Op de audio-CD zijn alleen de hele grote namen aanwezig. Er is een beroep gedaan op de beste album tracks (volgens de samensteller(s)), maar velen zijn ook als single verschenen.
Het is in ieder geval niet zo'n voorspelbare CD als die van Radio Veronica, want daar richt men zich alleen op de album-hits. Dus hier dus niet The Free weer met All Right Now, maar met het even zo goede The Hunter.
Ik heb de OOR-Encyclopedie toen als CD-Rom gekocht, maar hij was ook verkrijgbaar met die audio-CD erbij. Hoewel ik van de meeste bovengenoemde artiesten wel een hele CD (of meer dan 1 CD) in de kast heb staan is deze compilatie toch wel genietbaar. Het is niet zo'n alternatieve OOR / VPRO tracklist met de Pixies, The Smiths etc., maar meer een Arrow Classic Rock - achtige samenstelling.

Dit cd'tje komt me bekend voor, heeft me indertijd op het spoor van meerdere mij onbekende bands gezet, danwel getoond dat sommige bands ook interessanter werk hebben gemaakt dan hun singles (geldt o.a. voor Wishbone Ash, Procol Harum, Allman Brothers Band, Cream en Rare Earth)

Het inderttijd gekopieerde cd'tje is allang weggegooid maar zou inmiddels al lang geen meerwaarde meer hebben.

Tja, van Rare Earth is die prachtige lange album-versie van Get Ready aanwezig. Ik heb kort daarna een hele CD van hun gekocht, waar nog meer gave nummers op staan. Cream en Procol Harum had ik al in mijn collectie.
Mijn platenboer dropte later een CD-compilatie van Wishbone Ash voor 5 Euries, omdat het volgens hem een onbekende naam was. Ik was hartstikke blij van zijn onwetendheid en heb die CD toen meteen gekocht.

Bij deze OOR-uitgave zat toen een dikke gele doos, die niet door de brievenbus paste.
Ik was op dat moment aan het werk en moest dus weer terug naar het postkantoor om 'm op te halen. De inhoud zonder doos paste makkelijk in iedere brievenbus.
Ik heb die lege doos later weggegooid, want ik deed er verder niets mee. Er zat ook een kaart in om lid te worden van OOR. Ik was inmiddels geinteresseerd geraakt in de Engelse bladen Uncut en Mojo. Wel duur die bladen elke maand, maar er zat toch steeds weer die fijne CD bij, met naast de bekende namen ook bands/artiesten waar ik toen nog nooit van gehoord had.
Als ik terugblader tussen al die CD's zie ik dat een aantal van die onbekende namen inmiddels doorgebroken zijn.

Het is overigens wel een wat merkwaardige compilatie, in zoverre dat sommige tracks toch niet echt 'album tracks' zijn, met November rain als meest voor de hand liggende voorbeeld.

Ja , ik heb deze cd nog steeds in mijn bezit en komt zelfs nog regelmatig in mijn cd speler. Zeker voor het supernummer Halo of flies van Alce cooper, moet nog steeds het originele van hem aanschaffen. De nummers van ZZtop en Uriah Heep zijn ook toppers. Toch wel een leuke verzameling, zeker als je meer muziek wilt ontdekken. Het waait een beetje met alle windrichtingen mee, maar dat vind ik in dit geval niet storend

Ik kwam dit weekend het gehele setje - dat wil zeggen de CD-rom en de dubbel-CD tegen in een kringloopwinkel. Beide gekocht, al verkeerde ik al wel in de veronderstelling dat ik die CD-rom op geen enkele computer meer aan de praat zou krijgen. Dat bleek te kloppen - en het toont tegelijkertijd aan hoe veranderlijk en tegelijk kwetsbaar die hele digitale industrie is. Een boekwerk kun je vijftig of honderd jaar na dato nog gewoon inzien, maar CD-rom-achtige schijfjes zijn duidelijk niet voor de eeuwigheid geschapen...

In dat licht bezien is het eigenlijk wel mooi om te constateren dat CD's, ook na dertig of veertig jaar, nog gewoon afspeelbaar zijn op de daarvoor bestemde apparatuur. En deze dubbelaar vergoedt wat mij betreft ruimschoots de toch al bescheiden aanschafwaarde van die CD-rom. Want een aanzienlijk deel van deze collectie heb ik weliswaar op albums van de betreffende artiest, maar alles bij elkaar is het toch een mooie luistertrip, waarin je - net als met een playlist op een streamingsite, maar dan toch net ff anders - de schoonheid van die individuele tracks ontdekt. Want als onderdeel van een groter geheel hebben ze soms meer impact, maar gaan ze vaak ook meer op in het totaalgeluid.

Niet alles kende ik vooraf, en het is leuk om te constateren dat de bijdragen van Frankie Miller, Lou Reed (ik weet dat het op Berlin staat, maar echt, ik kende het nummer niet), Traffic, Wishbone Ash en Jethro Tull stuk voor stuk aangenaam luistervoer zijn. Het waaiert muzikaal aardig wat kanten op, maar mindere nummers staan er gewoon niet op. Ik heb weer eens ouderwets genoten van vooral Roxy Music, Yes, Traffic, Allman Brothers en The Who.

Zoals hierboven al gesteld: de benaming album tracks is wat discutabel, omdat een aantal van deze nummers ook op single verscheen. Soms ingekort, zoals die van Rare Earth en Lynyrd Skynyrd, maar soms ook in hun volle lengte, zoals Alice Cooper (alleen in Nederland op 45 toeren verschenen) en Guns 'n' Roses, waarvan ik de bijna negen minuten durende vinylsingle ook nog bezit. En ja, de nummers van R.E.M., The Who, Dire Straits, The Band, Fleetwood Mac, Joe Walsh, Uriah Heep (Gypsy was volgens mij de B-kant van Easy livin') en misschien nog wel meer verschenen ook allemaal op single. We zullen het er maar op houden dat het allemaal bands zijn die vooral op albumlengte tot hun recht komen. En dan mag je er af en toe best eens een minder voor de hand liggende nummer tussenuit lichten.

Zeer amusante compilatie. Hangt een beetje tussen de 3,5 en 4* in voor mij. Enkele toptracks en wat mindere broeders, maar luistert aangenaam weg.