Stoop Kid - Office Overdue (2026)

Na een verleden in een aantal punk en hardcore bands besluit Jens Rubens om het roer drastisch om te slaan. Het keerpunt is de Covid pandemie welke zijn onderliggende depressies en angsten laat ontwaken. Jens Rubens maakt slim van een alter ego gebruik om zich achter te verschuilen. Hij kiest voor het Stoop Kid personage uit de Hey Arnold! tekenfilmserie, een tiener die de stoep voor zijn huis niet durft te verlaten. Bewapend met sarcastische humor bekijkt en beoordeeld hij de steeds kleinere wereld van een afstand.

Het eerste album Camp Careful behandeld het onbedoelde bestaan als buitenstaander. Hij trekt hiermee de aandacht van de Maastrichtse Muziekgieterij, de breed opgezette concertzaal die tevens jonge artiesten de mogelijkheid biedt om zich muzikaal te ontwikkelen. Daar werkt Stoop Kid zijn tweede wapenfeit Mount Cope verder uit. Het overlijden van zijn moeder en de traumatische nasleep daarvan vormt het hoofdthema. De bijzaak van dit proces is om het leven weer te ordenen, iets waar Jens Rubens gedeeltelijk in slaagt.

Zijn muzikale ontdekkingsreis brengt hem uiteindelijk bij Thibault Vander Donckt, platenbaas van On The Level. Deze voormalige popjournalist voelt Jens Rubens perfect aan, en wat misschien nog belangrijker is, biedt hem de vrijheid om zich verder te ontplooien. Dit kost het nodige geduld, de afgelopen jaren waren vermoeiend en leeg. Stoop Kid gebruikt deze dreigende burn-out om de huidige maatschappij beter te begrijpen. Office Overdue is een halfslachtige poging om deze dagelijkse sleur te doorbreken. Het is tevens het pijnlijke besef dat je er uiteindelijk alleen voor staat.

Niks is zo treurig als een vergeten verwelkte plant naast een computer. Een stilleven welke om een beetje aandacht smeekt. Achter die albumhoes zitten een tiental liedjes verscholen die zich daarmee identificeren. Stoop Kid als de hedendaagse hoop in bange dagen, de antiheld die slechts om een sprankje begrip vraagt. Office Overdue is zeker geen zwaarmoedige plaat geworden, het tegendeel is eerder het geval. Office Overdue is een melodieuze veelzijdig geheel waarop een enthousiaste solerende countryfolk gitaar de powerpop van Well Oh Well inluidt. Klinkt hier aarzelend een Pavement echo doorheen? Nou laat dat aarzelend maar achterwege. Jens Rubens bezit hetzelfde gevoel voor ironie als de praatgrage Stephen Malkmus en dezelfde schrijversdiversiteit als deze cultfiguur.

Het valse New To Me lo-fi rammelt bewust van alle kanten. Heerlijke slacker zelfspot met uitnodigend gitaarspel. Het kosmische The Lesson Is verlangt naar een uitvlucht, ver verwijdert van de aardse ellende, de puinhoop aan jaren wanbeleid. Hebben we hier iets van geleerd of kiezen we ervoor om die cyclus aan fouten juist niet te doorbreken. Met de melancholische indie postpunk van In Knot We Trust grijpt Stoop Kid naar de bijna identieke jaren tachtig terug. Op muzikaal vlak een groot genot, des te pijnlijker is het dat we in veertig jaar tijd op maatschappelijk gebied alle winst vergooit hebben en de ontwikkeling hedendaags vrijwel stilstaat.

Met alleen veelbelovende toekomstverwachtingen en mijmerende jangle tracks maak je geen vuist, het stevige Diet Coke is daarop een mooi alternatief. Een fraaie mix van noise, psychedelica, shoegazer, grunge, powerpop, dreampop, Britpop en alle verwante sub vertakkingen. Ga je vooral voor schoonheid, dan is het traag slepende Left Confined zeker een aanrader. Ook hier net als bij In Knot We Trust die overduidelijke link naar the eighties, vormt Left Confined het absolute hoogtepunt van Office Overdue, en de meest geschikte single kandidaat. Slump verlaat dat tijdsbeeld niet, en ondanks dat het een mooi evenwicht tussen jaren negentig indierock en jaren tachtig postpunk betreft, gaat mijn voorkeur vooral naar het postpunk gedeelte uit.

Stoop kid - Office Overdue | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik heb eigenlijk vrij weinig toe te voegen aan het verslag van mijn bovenbuurman, behalve dan misschien het volgende: dit is een leuk, eigenzinnig en verrassend album. Het werd volledig opgenomen in een bescheiden thuisstudio, zonder producer, zonder druk en met ruimte voor imperfectie. Daardoor klinkt het rauw en soms zelfs een beetje rommelig. Deze DIY‑aanpak geeft het album nochtans een charmante, ongepolijste energie. Lekker hoor!