Groundhogs - Split (1971)

Met netgekocht zakje hasj liep ik zo'n 15 jaar geleden een platenzaak binnen
en stelde de verkoper de volgende vraag:
"..ik ben op zoek naar een plaat, hard, fraky, bluesy, smerig, en juist voor een joint."
"Dan moet je deze nemen", en hij toverde Split uit een van de bakken.
Vol vertrouwen en verwachting kocht ik de plaat, waarna ik me naar huis spoedde
en de dikke joint draaide, en opstak.
Na 3 hijsjes de plaat opgezet...

Wat kan ik over deze plaat zeggen?
Staat niet voor niets op 1 in mijn lp top 10 aller tijden.
(En ja, ik ken de Stooges en ik ken Kyuss)

Een ieder die deze plaat niet kent, maar wel van stevige gitaarshit á la Jimi en zo houdt:
KOPEN!!!!
Je zult er geen spijt van krijgen.

Blues rock klassieker, psychedelisch en freaky gitaarwerk. Een aanrader voor een ieder die van heavy rock houdt.

WAT een goeie plaat. Van de week pas ontdekt. Wat info opgezocht en de gehele discographie gedow*load. Maar wat is dit een lekkere plaat, deze ga ik zeker aanschaffen. Nu de rest nog beluisteren. Echt een topper!

Heerlijk psychedelisch bluesrock album.

Nu zou je Jimi Hendrix ook psychedelische bluesrock kunnen noemen, maar ik vind die vergelijking eigenlijk nogal mank gaan.

wauw

Stevige bluesrock, met een psychedelisch randje. Aangeraden door user Masimo, en dat valt even positief uit. Erg sterk album, ga ik nog wel meer beluisteren.

Ik kreeg deze plaat aangeraden door tsjong in het: "Gat Dat Album Eens Reviewen Topic."
Ik ben errg tevreden met deze tip, want Split is toch wel een erg lekkere plaat.

Dis gewoon lekkere bluesrock met heerlijke solo's en een donker sfeertje.
Tony's bluesy stem past perfect bij de sterke solo's en riffjes en sterk basspel.
Groundhogs maakt ook gebruik van een simpele maar doeltreffende bandopstelling namelijk: vocals, bas, gitaar en drums.
Toch weten ze een geheel eigen, maar toch typische blues sfeer te scheppen. Ik krijg soms zelfs het gevoel dat er nog heel wat stukken en solo's opstaan uit jams.

Soms krijg ik echt het gevoel alsof ik naast hun in de studio sta. Door de toch wel erg sterke productie. Ze weten die typische jaren '70 sfeer goed neer te zetten in hun muziek.
Kortom een ruime 4*.

'Gewoon lekkere bluesrock'? Wut?! Dit is een van de vetste blues/heavy psych albums in mijn collectie. Zo'n part 2, als je dikkere nummers hebt dan Part 2 - DO TELL!!!!

Aanbevelenswaardig voor hen die Led Zep een paar bruggen te ver vinden.
Hoewel - dit haalt het ook niet bij Cream, Alvin Lee en Rory Gallagher.
Ik heb moeite mijn aandacht erbij te houden.

Dan toch veel liever Led Zep dan dit en dat geldt net zo voor Alvin Lee (Ten Years After) en Rory Gallagher. Dit kan nog niet eens in de schaduw daarvan staan.
Mij een veel te rommelige plaat zonder echt sterke nummers. Ook Cherry Red bekoort me niet.
2,5* voor deze #96 in de 100 Greatest Albums of 1971 en #107 in de Best Ever Albums van dat jaar.