Julia Cumming - Julia (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Julia Cumming - Julia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Julia Cumming - Julia
Sunflower Bean zangeres Julia Cumming maakt op haar eerste soloalbum totaal andere muziek dan met haar band en heeft met Julia een album gemaakt dat veel beter is dan je bij eerste beluistering zult vermoeden

Bij beluistering van het eerste soloalbum van Julia Cumming moest ik aanvankelijk aan wat zoete en weinig opwindende softpop uit de jaren 70 denken. Dat is muziek die ik niet had verwacht van de zangeres van Sunflower Bean, waardoor ik het album Julia snel had afgeschreven. Wat later op de avond deed het album het echter een stuk beter. Het album van Julia Cumming is voorzien van warme en aangename klanken en ze is een uitstekende zangeres. In de songs op Julia komt haar stem misschien wel beter tot zijn recht dan in de muziek van haar band en wat op het eerste gehoor wat oubollig klinkt, is uiteindelijk toch mooier en interessanter dan je dacht, zeker op de juiste momenten.

Julia Cumming, die deze week haar debuutalbum Julia heeft uitgebracht, kennen we als de zangeres van de populaire Amerikaanse band Sunflower Bean. Het is een band die ik lange tijd niet zo heel interessant vond, maar Mortal Primetime, het bijna een jaar geleden verschenen vierde album van Sunflower Bean, vond ik uiteindelijk goed genoeg voor een plekje op De Krenten uit de Pop.

Zo’n plekje leek bij mijn eerste beluistering van Julia ver buiten het bereik van Julia Cumming te liggen, want bij snelle beluistering vond ik het eerste soloalbum van de Amerikaanse muzikante nogal glad en ook wel wat zoetsappig klinken. Op het vorig jaar verschenen Mortal Primetime maakte Julia Cumming met Sunflower Bean prima rockmuziek met uiteenlopende invloeden, maar op Julia laat de Amerikaanse muzikante de rockmuziek echt volledig los.

Bij eerste beluistering vond ik Julia klinken als een album van een “middle of the road” zangeres uit de jaren 70 of 80 en dat is zeker geen compliment. Sheena Easton was een naam die het meest bij me opkwam, maar die kreeg uiteindelijk nog het voordeel van de twijfel van Prince, dus ik wilde Julia Cumming niet direct afschrijven, al verdween Julia een paar keer bijna definitief van de stapel.

Julia van Julia Cumming is een album dat snel in hokjes als AM pop of easy-listening zal worden geduwd en dat zijn hokjes waarin je als serieus te nemen muzikant niet terecht wilt komen, al is dat ook maar een mening. Julia Cumming verruilde voor het opnemen van haar soloalbum New York tijdelijk voor Los Angeles en zocht daar de samenwerking met producers Brian Robert Jones en Chris Coady, die ik allebei nog niet eerder ben tegengekomen.

De Amerikaanse muzikante zocht de inspiratie voor haar eerste soloalbum naar verluidt bij Burt Bacharach, Carole King, Joni Mitchell, Carly Simon, The Carpenters en Brian Wilson. Dat getuigt niet direct van bescheidenheid, maar wel van lef. Ik hoor overigens niet al te veel van de bovenstaande namen in de muziek van Julia Cumming, maar ik ben Julia wel meer gaan waarderen naarmate ik het album vaker hoorde.

Julia Cumming heeft in muzikaal opzicht onverwachte keuzes gemaakt, maar het zijn wel keuzes die goed passen bij haar stem. De stem van de Amerikaanse muzikante doet het prima in de rockmuziek van haar band, maar in het wat rustiger en gepolijst klinkende geluid op haar soloalbum komt haar stem wat mij betreft beter tot zijn recht. Julia is in vocaal opzicht een sterk album, want wat klinkt de stem van Julia Cumming lekker in het wat zoete repertoire op Julia en wat varieert de Amerikaanse muzikante aangenaam met haar stem.

In muzikaal opzicht hoor ik op Julia vooral invloeden uit de jaren 70 en dan vooral uit de radiovriendelijke softpop uit dit decennium. Het is muziek die smaakvol is geproduceerd door de twee mij onbekende producers, die Julia hebben voorzien van een warm en uiteindelijk fraai en verzorgd geluid.

Julia van Julia Cumming bevindt zich een groot deel van de tijd buiten mijn muzikale comfort zone, maar zeker wat later op de avond dringt het album zich aangenaam op en trekt de uitstekende zang van Julia Cumming me keer op keer over de streep. Sunflower Bean heeft de pauzeknop even ingedrukt om even totaal andere dingen te doen en dat is Julia Cumming zeker gelukt. Erwin Zijleman

Ik sprak haar kort na hun eerste ( ? ) optreden hier in Amsterdam (of Nederland) in een klein zaaltje op een steenworp van waar ik woon.

Heb haar / hen gezegd dat de Paradiso "the place to be" is, waar zij volgens mij een jaar of wat later tijdens Indiestad in de bovenzaal speelden.

Heb gemengde gevoelens bij de 'rustige' nummers van Sunflower Bean, ben benieuwd of dit zal aanslaan.


Je zou ze toch moeten kennen, zelfs ik zou dat moeten, maar moet zeggen dat doen ze me ook niet. Maar een blik op Discogs zegt dat de heren vooral werkzaam waren als engineer en mixer en iets minder als producer. En bij welke 'onbekende' bandjes dan: Slowdive, TV on the Radio, Beach House, Paramore, Yeah Yeah Yeahs, Blonde Redhead, Foals, We Are Scientists, Mates of State, Gang Gang Dance, Mass Gothic, Roosevelt.. zeg maar... ze weten wel wat goed klinkt vooral die Chris Coady.

En ja, de 4 nummers die ik nu gehoord heb, doen denken aan die 70s soft rock maar de teksten hebben iets van een 'bite'. Laten we het gewoon Dream Pop met een bite noemen

De accenten die de gitarist neerlegt in "Do it all again" en nog een paar nummers associeer ik met de Eagles. En de manier waarop "Sounds of a Secret" opent doet dan weer denken aan Fleetwood Mac.

Julia Cummings kan gewoon goed zingen en dit wordt mooi geëtaleerd op dit album. Dit bevalt wel, al mis ik wel het volle geluid dat ze met Sunflower Bean brengt.

Het piano-werk is iets aan de saaie kant, dat hadden wel meer tijd in mogen stoppen, als zo'n machtig mooi instrument hier en daar de ruimte krijgt dan hoop je toch iets meer originaliteit en iets dat alleen wat accenten mag neerzetten.