The Veils - Fragile World (2026)

Slechts anderhalf jaar na ´Asphodels´ verschijnt er weer een nieuw album van The Veils. Deze is grotendeels door Finn Andrews opgenomen met producer Tom Healy (die zelf meespeelt) en drummer Joseph McCallum. Anders dan de voorganger zou deze meer uptempo klinken.

Ook weer zeer benieuwd naar deze worp. De eerste single klinkt voor Veils begrippen opvallend positief:

"Lungs"

Mooi nummer hoor! In bandvorm zet het gelijk een nog fijnere sfeer neer.

Durf niet meer te hopen dat het ooit weer goed komt na de twee domper albums van hiervoor. Total Depravity is alweer 10 jaar geleden...

Het wordt matiger en matiger.

My god. Wie Finn Andrews ooit zei dat dat pianogeneuzel de next move was moet vervloekt worden. Hij lijkt me tegenwoordig een type die zijn kip eet zonder kruiden, wat een slappe thee maakt deze band al 10 jaar onderhand. Echt het schoolvoorbeeld van een band die het helemaal kwijt is.

Bij eerste beluistering heeft de press release me toch op het verkeerde been gezet ('a striking shift in tone and energy', 'an urgent and instinctive mode').. nee hoor, op 'Fragile World' gaat Finn Andrews in zekere zin verder waar hij op Asphodels was gebleven. Vond je Asphodels een mooie plaat? Dan zul je deze ook kunnen waarderen. Vond je dat saai geneuzel? Dan kun je deze rustig links laten liggen. De aanpak was overigens wel verschillend: waar Asphodels songs bevatte die al min of meer klaar waren toen hij de studio in ging, is hij voor Fragile World de studio ingegaan met slechts wat ideeën, die in een week tijd met producer Tom Healy en enkele andere muzikanten zijn uitgewerkt tot dit album.
Waar op Asphodels (naast de piano) de strijkers nadrukkelijk aanwezig waren, hoor je hier meer synths die nu een mooi klanktapijt vormen onder de songs van Finn.

Sinds zijn solo plaat uit 2019 heeft Andrews vooral platen gemaakt die je niet van je sokken proberen te blazen, maar die vooral leunen op sfeer en vrij minimale begeleiding, maar die ondertussen wel langzaam onder de huid gaan kruipen. Dat vereist een andere manier van luisteren, waarbij je de verwachtingen op basis van de soms explosievere platen uit het verleden (Runaway Found, Nux Vomica, Total Depravity) moet laten varen. Hoewel ik in eerste instantie wat teleurgesteld was door de vrijgegeven singles (juist vanwege die verwachtingen), merk ik dat ze beter werken in de context van het album. Zo is "Aurora" een mooie opener die de sfeer neerzet, en "Lungs" laat als een van de weinige uptempo nummers de zon schijnen op een verder herfstachtig album.

En dan nog begrijp ik niet helemaal waarom niet voor wat meer directere nummers is gekozen om als single vrij te geven. "High Hopes" bijvoorbeeld, die traag op gang komt maar heel mooi open bloeit. Of "New Day", die wel direct binnenkomt. "This Foolish Heart" is ook een hoogtepunt; een wat lichter nummer dat The Veils laat horen op hun meest soulvol.

Het album sluit af met een cover van Sinead 'O Connor "In This Heart", dat a capella is in de originele versie. Hier wat meer aangekleed met piano, maar nog steeds een mooie intieme afsluiter.

Kortom, sfeer is hier het kernbegrip. Uitspattingen zoals op eerdere platen kom je hier niet tegen. Een mooie plaat, dat zeker, maar ik merk dat ik ook wel weer zin heb in een rauwe Veils plaat. Andrews heeft al laten doorschemeren dat hij na de Europese tour (in de winter) in Londen wil gaan werken aan een harder album, dus wie weet.

Ja!


Heel raar, maar zo mooi als ik Asphodels vond en nog steeds vind, zo flauw vind ik deze. The Veils scoort altijd een 4* of 4,5*, maar voor nu ga ik daar voor het eerst onder zitten. Misschien komt het nog, maar vooralsnog doet Fragile World me (nog) niet zo veel.

Asphodels kwam ook niet direct bij me binnen, en deze ook niet. Maar Asphodels is gegroeid (hoewel ik het niet tot hun allerbeste zou rekenen) en dat verwacht ik bij Fragile World ook wel een beetje. Maar ach, ik heb er pas 1 luisterbeurt op zitten, waardering kan nog alle kanten op.

Het is een tikje saai en er schiet niets echt bovenuit zoals bij vroegere albums, maar al met al is het niet onaangenaam om naar te luisteren. Finn heeft echter bewezen dat hij wel beter kan dan dit, dus hopelijk volgende keer wat meer pit en wat minder voortkabbelen.

Misschien had ik dit mooi gevonden als ik Jesus for the Jugular, Swimming With Crocodiles, King of Chrome, Lavinia en tal van andere meesterwerken niet had gekend. Maar ik weet wat deze band kan, en dan is alles na Total Depravity een grove teloorgang. Is High Hopes echt het beste wat deze band nog kan bieden? My God.

Het steekt allemaal zo schril af bij waar deze band ooit toe in staat was. Ik zei het al talloze keren eerder in rijkere woorden maar zelfs daar heb ik geen zin meer in. Ik zal niet in herhaling blijven vallen gezien er ook liefhebbers zijn van deze nieuwe sound.

Ik trek die gezapige teksten en in ieder nummer diezelfde verschrikkelijke piano niet meer. Finn Andrews zit al 10 jaar in de eerste versnelling en er is niemand die hem eruit krijgt blijkt het. Bij Asphodels was het nog vertwijfeling, maar deze gooit de handdoek wel in de ring na 10 jaar.

The Veils is gewoon niet meer mijn band.

Ik snap fans van het eerste uur wel. Gezapig, saai en eentonig zijn de commentaren hier. Ik ben fan van de soloplaat van Finn Andrews. Deze past daar beter bij, maar is dan wel een behoorlijk stuk minder. De liedjes beklijven een stuk minder en (naar het eind toe) zijn wel errug zweverig.

Ik vond/vind Asphodels een schitterende plaat, staat in mijn top 10, naast The Boatman's Call van Nick Cave. Ik hou wel van dit soort verstilde muziek, maar kan af en toe ook graag (niet al te harde) gitaren horen. Ik vind de nieuwe van The Veils best wel aardig, maar het album heeft niet zulke uitschieters als het vorige album had, met songs als The Dream of Life en O Fortune Teller. Maar hij moet nog groeien, voorlopig 3,5 ster, afgerond naar boven.

Aardige opgave ook. The Runaway Found en Nux Vomica zien te overtreffen.

Dit is een er-is-toch-eigenlijk-niks-mis-mee plaat. Ik lees harde woorden over dit album in vergelijking met hun vroegere werk, dat ik classificeer als Veils 1.0. Enfin, ze maken al meer dan twintig jaar muziek, en je kunt niet altijd dezelfde plaat maken. Ik vind deze beter dan Asphodels, of is dat vloeken in de Veils-kerk? Die was amper 30 minuten lang zonder enige variatie: piano en Finn Andrews' stem, kon niet beklijven. Heb Fragile World inmiddels een stuk of 6 keer beluisterd, en de plaat blijft groeien. Veils 2.0 zullen we maar zeggen. Ik ben het roerend eens met de analyse van thetinderstick. En als 't niet je ding is, soit, dan zet je wat anders op. Las ook nog twee (zeer) positieve recensies op Dansende Beren en Written In Music, sites die ik allebei regelmatig raadpleeg.
P.S. overigens nog dank aan bovenstaande scribenten voor de tip van Total Depravity: dat vind ik een héle fijne plaats (ondanks 1.0 )

Even wennen. Op vorige platen stonden altijd nummers die ik meteen goed vond (zowel Veils 1.0 en 2.0 aansluitend op ExLibrisPetri), nu na 2 x luisteren heb ik dat nog niet. Maar ik heb vertrouwen dat nog een paar luisterbeurten dat kunnen gaan veranderen. Qua dynamiek wat vlak (rustig), mis soms een ruw wild randje. Instrumentatie is wel erg afwisselend.

[quote]joseph 1961 schreef:
Ik vond/vind Asphodels een schitterende plaat, staat in mijn top 10, naast The Boatman's Call van Nick Cave. Ik hou wel van dit soort verstilde muziek, maar kan af en toe ook graag (niet al te harde) gitaren horen. Ik vind de nieuwe van The Veils best wel aardig, maar het album heeft niet zulke uitschieters als het vorige album had, met songs als The Dream of Life en O Fortune Teller, hoewel, ik vind The Widening Dark een geweldig nummer, met dat rustieke gitaartje en die mooie ambient soundscapes: ik moest zelfs aan de filmmuziek van Ry Cooder denken...of aan David Sylvian....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Veils - Fragile World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Veils - Fragile World
The Veils is inmiddels al een tijdje een soloproject van zanger Finn Andrews, maar ook het wat minder donker en wat voller klinkende Fragile World is weer een uitstekend album van de Nieuw-Zeelandse muzikant

Maar net iets meer dan een jaar na het behoorlijk donkere Asphodels is er alweer een nieuw album van The Veils verschenen. Finn Andrews werkt op dit nieuwe album samen met producer Tom Healy, die Fragile World heeft voorzien van een wat toegankelijker en wat minder donker geluid. De strijkers van het vorige album zijn vervangen door pianoklanken, waardoor de muziek van The Veils nog altijd stemmig klinkt. Dat hoor je vooral in de wat meer ingetogen songs op het album, die aan Nick Cave doen denken, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller klinkende songs, die weer een net wat andere kant van The Veils, of eigenlijk Finn Andrews, laten horen.

De in eerste instantie vanuit Nieuw-Zeeland opererende band The Veils debuteerde in 2004 met het album The Runaway Found, dat in 2006 werd gevolgd door het minstens even goede Nux Vomica. Het zijn volgens de critici en ook wat mij betreft nog altijd de twee beste albums van The Veils, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor de band, die inmiddels acht albums heeft gemaakt.

Zanger Finn Andrews, de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, was altijd al het belangrijkste lid van The Veils, maar de laatste albums van de band zijn feitelijk meer soloalbums van Finn Andrews dan albums van een band. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Fragile World, de opvolger van het vorig jaar verschenen Asphodels.

Finn Andrews maakte het in Nieuw-Zeeland opgenomen Fragile World voor een belangrijk deel samen met producer Tom Healy, die onder andere albums van Tiny Ruins, The Chills en Folk Bitch Trio op zijn cv heeft staan. De twee maakten ook vrijwel alle muziek op het album, waarvoor verder alleen drummer Joseph McCallum werd ingeschakeld voor een aantal tracks.

Finn Andrews komt vrij snel op de proppen met de opvolger van het pas vorig jaar verschenen Asphodels en wilde naar verluidt een wat opgewekter album maken na het behoorlijk donkere vorige album. Dat is wat mij betreft gelukt, al is ook Fragile World een album dat het, in ieder geval voor mij, het beste doet wanneer de zon onder is. Zeker in de meer ingetogen songs op het album vind ik het verschil met het vorige album niet eens zo heel groot, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller ingekleurde en meer uptempo songs.

In de ingetogen songs domineert de stem van Finn Andrews en die kan af en toe wat opschuiven in de richting van Nick Cave en daar ben ik persoonlijk geen fan van. Ik vind de muziek van The Veils wel wat minder dramatisch dan die van Nick Cave en de stem van Finn Andrews is de afgelopen twintig jaar mooier geworden.

De net wat voller klinkende songs op Fragile World hebben echter mijn voorkeur en voegen bovendien wat toe aan het oeuvre van The Veils. Het schuift wat op richting een band als The National, maar ik hoor af en toe ook wel wat subtiels van Roxy Music en dat bevalt me wel.

De muziek op Fragile World is warm en sfeervol, maar Finn Andrews en Tom Healy hebben ook een mooi geluid vol fraaie details in elkaar geknutseld, dat van Fragile World ook zeker een koptelefoon album maakt, want met de koptelefoon komen de songs op het album net wat makkelijker tot leven.

De critici zijn dit keer wat verdeeld in hun oordeel over het nieuwe album van The Veils, maar ik ben zelf zeer te spreken over het net wat luchtigere geluid van de band en ook de flirts met toegankelijkere pop en rock spreken me aan, net als de hier en daar toegevoegde dynamiek in de songs waarin drums zijn toegevoegd.

Als ik mijn favoriete albums van The Veils moet kiezen, kom ik nog altijd uit bij de eerste twee albums, maar ook Fragile World is weer een album dat aardig in de buurt komt en iets toevoegt aan de vorige zeven albums van de band. Als ik mag kiezen, schuift het volgende album weer wat meer op richting een wat steviger geluid, maar ook de stemmige klanken op de afgelopen albums laten het talent van Finn Andrews horen. Erwin Zijleman

Misschien zeg ik nu iets raars, maar ik vind de zang zo totaal anders klinken dan op de oude Veils-platen.

Ja, dat is zo, maar ik vind zijn stem niet lijken op die van Nick Cave, die veel meer een bariton is. Dat kunnen we van Finn toch niet zeggen.

Hoewel je het aan mijn stemmen niet goed kunt zien, kan ik me wel in je mening vinden.
T/m Total Depravity zijn bij mij zo'n beetje alle albums net geen 4,5 en de laatste worpen (solo album meegerekend) zijn allemaal net iets naar boven afgerond.

Dit album vind ik echter wel een hele frisse worp. Ik ervaar het ook als iets wat ze nog niet eerder hebben gedaan.

Hadden ze zo moeten houden

Als groot liefhebber van deze band, moet ik bekennen dat ik deze tot op heden toch tegen vind vallen...

Voor mij is op muzikaal gebied 2026 al het jaar van de oudjes:

Hele fijne concerten van o.a. Deus en The Cure bijgewoond.

Hele fijne albums van Madonna en The Stones.

Finn Andrews (= The Veils) is inmiddels een oudere jongere. Net zo oud als mijn lieve vrouw die 2 maanden geleden is getroffen door een herseninfarct en twee hersenbloedingen.

Dit album is wat ik nodig had en heb. Wat een timing. Ons leven (we hebben twee kids) ineens volledig op z'n kop. Fragiele wereld.

Wat heftig zeg. Veel sterkte voor jullie.
Maar inderdaad, het zijn persoonlijke liedjes (niet van het grote gebaar) die zeker troost kunnen bieden.
Relatief lage score hier, ik vind deze niet onder doen voor Asphodels. High Hopes, These Are the Days en My Foolish Heart zijn de nummers die nu het meest blijven hangen bij mij.