Daniël Lohues - Jager (2026)

En daar is mijn favoriete dronken oom Daniël weer. Vanaf de eerste regels vliegen de vogelties, de vlinderties en obligate lebenslessies je weer om de oren. Daniël Lohues doet al dertig jaar wat hij goed kan (heel veel liedjes schrijven), zonder zich bezig te houden met wat hij niet zo goed kan (het kaf van het koren scheiden). Nu houd ik wel van mateloze kunstenaars die doen waar ze zin in hebben, maar Lohues' hoge output resulteert in albums waar de kwalitatieve spoeling toch wel erg dun is. Altijd een paar prachtige liedjes met wonderschone muzikale én tekstuele vondsten, aangevuld met lopendebandmateriaal. Beetje Springsteen, beetje Bach, beetje janboerenfluitsjesromantiek voor het plattelandspubliek en er is weer een schijfje vol. Volgend jaar weer dezelfde plaat. Ik zal wel luisteren hoor, daar niet van, maar ik heb dan toch liever ieder lustrum een meesterwerk. Pleur dan in de herfst van je carrière een reeks verzamelaars vol met restmateriaal voor de liefhebber - iedereen blij.

Wat een misselijkmakend en hautain commentaar.

Ik vond zelf de balans tussen opbouwende kritiek en complimentjes behoorlijk on point eigenlijk.

Ik ook wel eigenlijk. Kritisch maar scherp. Ben het er overigens niet helemaal mee eens, want ik vind dit genoeg leuks bevatten om er een hogere score aan te geven, maar er zitten duidelijk pieken en dalen in het album.

Vontet ook een scherp, terecht, en begrijpelijk commentaar waar ik het misschien in grote lijnen zelfs wel mee eens ben. Er zit best charme in om iedere scheet die je laat op plaat te zetten, maar ik denk ook dat het zou helpen als je misschien net even de helft minder elpees uitbrengt. Op iedere plaat staan ook wat mij betreft een aantal geniale liedjes en een paar stukjes die weinig toevoegen, zo ook hier. Maar het is wel heerlijk om dit aan te hebben staan met het zonnetje door het raam. En Lohues blijft een ongekende held.