Ian Fitzgerald - Uselysses (2025)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Roots
Uitgebracht in eigen beheer
-
Uselysses (9:42)
-
Sight Unseen (How Not to Rent a Room) (4:25)
-
The Angel of Death (5:45)
-
Snow in the Air (5:19)
-
Map of Mexico (4:28)
-
In Denver Where She Keeps Her Ghosts (4:01)
-
The One and Only Jesse James (6:38)
-
Burden of the Beast (4:56)
-
Athena Statuette (4:19)
-
Take Me Home (7:26)
-
Beyond the Valley of the Dead (7:21)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 3 maart, 16:10 uur
Ik leerde Ian Fitzgerald in 2013 kennen via diens No Time to Be Tender. Een fraai album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Ik draai hem nog best regelmatig.
Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.
En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.
Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.
Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...
Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.
En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.
Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.
Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...
* denotes required fields.
* denotes required fields.