Daemonarch - Hermeticum (1998)

Tja, Moonspells Fernando Ribeiro zocht rondom 1998 blijkbaar weer naar zijn hardere roots. Tevergeefs. Zo blijkt. De geest van Moonspell zit te zeer in de vezels van Ribeiro om te slagen met een soloproject.

Daemonarch is dan ook eigenlijk een aaneenschakeling van harde Moonspellmomenten. Zij het dat het allemaal zo ongeïnspireerd, levenloos en vluchtig in elkaar steekt dat de Aartsengelen boven in de Hemelen glimlachend weer op één oor gingen liggen. Van de wolfman die ooit luid schallend op de hoornen van de Bafomet vanuit de Portugese vlakten kwam aangedraafd, had men niets meer te duchten. Moonspell was "lief" geworden en Daemonarch kon zich er niet van losrukken.

Heel even wakkert het zwarte vlammetje aan als Bathory's Call From The Grave zijn intrede doet. Als er geconstateerd moet worden dat het beste moment een cover is, kun je maar beter met de wolvenstaart tussen de benen terugkeren naar de geboortegrond en aldaar de maan in berouwvolle nederigheid bewenen. Aldus geschiedde. Van Daemonarch werd nimmer iets vernomen.

Nog steeds sta ik achter bovenstaande. Zij het dat ik er in een onverwachte nostalgische bui wel eens iets milder tegenaan kijk.
De cover 'Call From The Grave' blijft het onbetwiste hoogtepuntje van de plaat. Die steekt het origineel zelfs naar de kroon.