Charlie Puth - Whatever's Clever! (2026)

Recensie | Charlie Puth - Whatever's Clever! | Nieuweplaat.nl

Op het vierde studioalbum – Whatever’s Clever! – van Charlie Puth, lacht het leven hem weer toe. Was hij op zijn vorige album (CHARLIE uit 2022) nog het trauma van een verbroken relatie aan het verwerken in een dozijn liedjes, zo bezingt hij anno 2026 in evenveel tracks het proces van volwassen worden. Dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Wat vooral opvalt is dat zijn teksten iets ouderwets oprechts hebben: minder ironie, meer levenswijsheid en onderhoudend zonder belerend te worden. Maar ja, dan moet je er wel écht naar luisteren…

Puth heeft in diverse interviews al eerder uitgelegd dat hij bij het maken van een album begint bij het bepalen van de sfeer. Voor Whatever’s Clever! heeft hij zijn oor laten vallen op een late-eighties early-nineties yachtrock sound. Een sound die door zijn nostalgische en organische karakter prima samengaat met de door hem gezongen thema’s en universele, tijdloze vragen. Changes is daar een albumtyperend voorbeeld van. Een song met een hoog Georgy Porgy-sfeer (Toto, 1978) die ook gebruikt had kunnen worden in bijvoorbeeld de tv-serie Miami Vice. De korte pianosolo doet Bruce Hornsby-achtig aan (The Way It Is, 1986) en maakt het tijdbeeld daarmee compleet.

Whatever’s Clever! is op meerdere momenten te vergelijken – en te verwarren! – met Young Gun Silver Fox. Neem de track Washed Up: gepolijst, hyperstrak en radioklaar. Maar ook een beetje vluchtig en daarmee weinig beklijvend. Don’t Meet Your Heroes heeft een meer r&b-geluid dat wat wegheeft van Boyz II Men. De tekst in een van de betere op deze plaat. ‘Don’t meet your heroes without knowing yourself’, bedoelt het inzicht onder woorden te brengen dat ontgoocheling onvermijdelijk is, maar pas destructief wordt als je identiteit erop leunt.

Zoeter dan Hey Brother is bijkans onmogelijk. Deze song herbergt in alles de geest van James Taylor zoals in het eerste refrein: ‘It feels like yesterday/It was eighth grade, we were both skipping class/I still look at you the same I did back then.’ Puth bezingt een vorm van liefde die niet afhankelijk is van succes of perfectie. Het is allemaal tenenkrommend zoet. Maar omdat het innemend en overtuigend ten gehore wordt gebracht, val je ervoor als een blok; zeker als je je er fragmenten uit de tv-serie Family Ties (met Michael J. Fox) bij inbeeldt.

Een andere eighties-Michael doet trouwens ook een duit in het zakje. Michael McDonald en Kenny Loggins zingen mee op Love In Exile. Nu kan Charlie Puth een serieuze noot zingen, maar in het geweld van deze twee die onder andere hits scoorden met I Keep Forgettin’ (1982) en Footloose (1984) sneeuwt Puth wel een beetje onder. Desondanks een lied met serieuze hitpotentie. Dat kan dan weer niet gezegd worden van Until It Happens To You. Deze song voelt een beetje aan als een father-to-son song met een wat vreemde bijdrage van Jeff Goldblum. Inderdaad, die van de Jurrasic Park-films. Goldblum is een uitstekend pianist en orkestleider, maar die kwaliteiten bewaart hij blijkbaar voor zijn eigen aanstaande album (Night Blooms verschijnt op 5 juni aanstaande). Until It Happens To You leunt daarnaast wat veilig op het succes van Soulsisters hit The Way to Your Heart uit 1988.

En dat is albumbreed een beetje de makke. Whatever’s Clever! zoekt via een veilige route steun bij de elementen uit de jaren tachtig die onderdak bieden aan onbezorgdheid en onbevangenheid. Nadeel: de veelal prima verzorgde teksten verbleken in het comfort van de arrangementen. Voordeel: het luistert nostalgisch en aangenaam losjes. Wegdromen (in een aan te bevelen oversized rode trui) gegarandeerd!

Ik vind bovenstaande prima geschreven recensie toch wel wat zuinig hoor. Het is inderdaad allemaal mierzoet, maar het werkt wel.
Changes is een fijne binnenkomer en zo staan er nog wel wat fijne momenten op dit album. Het prijs nummer is toch wel Cry met een sax solo van Kenny G. Beter kun je 80's cruise funk niet vangen hoor. Vergeet daarnaast ook niet de sleutelrol van de bassist op dit album. Hij legt onder haast elke track een heel fijn fundament met zijn puike bas spel.
Al met al dus een fijne lente plaat, die tegen het einde toe wel wat focus mist. De duidelijke verwijzingen naar Toto, Phill Collins, Boz Scaggs en nog een paar andere 80's helden zijn bij vlagen nostalgisch, ik geniet hier wel van.