Cusco - Planet Voyage (1983)

Wat ik tot nu toe gehoord heb van dit album, is dit één van de meer gitaar-georiënteerde albums van Cusco. Een nummer als "Venus" had overigens, mede dankzij de gitaarmelodie, zo een nummer van Mike Oldfield kunnen zijn. Best een lekker nummertje trouwens....

Dit is een heel verrassende en degelijke plaat van Cusco en zonder meer één van hun meer stevige albums, vanwege de geregeld opvallende aanwezigheid van elektrische gitaar-partijen die sommige nummers een rauw en stevig randje meegeven. Daarnaast domineren de keyboards en synths ook behoorlijk op dit album, maar deze zijn eigenlijk op elk Cusco-album wel te vinden.
Wat nagenoeg ontbreekt, is die typische Zuid-Amerikaanse stijl waarmee Cusco zich op hun albums voornamelijk kenmerkt. Dat typische panfluit-geluidje is zo nu en dan wel terug te vinden, maar absoluut minder dan op andere albums. En toch klinkt en voelt dit album als een Cusco-plaat, wat zeker wel knap te noemen is.

Het album gaat nog redelijk in de vertrouwde en traditionele Cusco-stijl van start met het vrolijke "Milky Way", die later ook in een meer rustige uitvoering op Mystic Island zou prijken. Deze originele versie bevalt me alleen beter, gewoon omdat deze wat meer opzwepend en daardoor spontaner klinkt. In ieder geval is het een prima binnenkomer. Overigens zou naast dit nummer ook "Pisces" en
"Leo" in een nieuwere versie op Mystic Island terechtkomen.

"Ursa Minor" is vervolgens een behoorlijk door keyboards en synths gedomineerde track, waar overigens wel de vrolijke toegankelijkheid van Cusco doorheen klinkt. Al met al een lekker nummertje.

Op "Pisces" valt voor het eerst het opvallende en bij vlagen redelijk stevige gitaarwerk op, wat me toch echt qua geluid erg aan Mike Oldfield doet denken. Het geeft dit nummer, mede dankzij het stevige drumwerk een ruw randje mee en dat bevalt me wel. Ook deze versie is beter dan de bewerking die deze zou krijgen op Mystic Island.

"Swan" is niet per se een nummer die je meteen van Cusco zou verwachten, vanwege de manier hoe de synths hier klinken en bespeeld worden, maar het is wel een gaaf nummer. De geluiden die hier uit de synths getoverd zijn, doen in de verte zelfs aan Jean Michel Jarre denken. Wederom verrassend fijn nummer.

"Andromeda" had vervolgens zo wel op een plaat van onze landgenoten van Nova of Peru kunnen staan. Het heeft dezelfde stijl en is andermaal een verrassend goed nummer.

"Venus" is misschien wel het hoogtepunt van het album. Hier gaat een typisch herkenbaar Cusco-melodietje hand in hand met een verrassend ruw klinkende elektrische gitaar. Toch wel verrassend dat Cusco op z'n tijd toch wel wat ballen laat zien, omdat ze toch ook wel geregeld bekend staan om hun mierzoete en gezapige, instrumentale werk. Ook op dit nummer zijn de Mike Oldfield-invloeden niet van de lucht.

"Leo" is ook weer erg fijn en combineert een aanstekelijk themaatje met een behoorlijk op de voorgrond aanwezige, opgefokte, ritmische akoestische gitaar. Ook deze versie prefereer ik boven die op Mystic Island is terug te vinden, alhoewel ik het idee heb dat beide versies nagenoeg niet verschillen van elkaar.

"Saturn" klinkt weer iets wat van Nova had kunnen zijn en is een onbezorgd en vrolijk nummer, echter heeft het t.o.v. de rest eigenlijk maar weinig op het lijf.

“Mars” is zonder twijfel het meest stevige portie muziek wat Cusco volgens mij ooit gemaakt heeft en het is ook weer dit nummer dat ik hevig aan Mike Oldfield moet denken. Sterker nog, misschien moeten liefhebbers van Mike Oldfield dit album sowieso maar eens uitchecken. "Mars" is behoorlijk meeslepend en zwaar van aard, maar ook erg aardig om naar te luisteren. Iets meer afwisseling in thema’s had het nummer misschien wat meer opsmuk gegeven, maar het blijft zonder meer één van de opvallendste nummers van het album.

Het album eindigt met het behoorlijk country & western-achtige “Pegasus”, wat te danken is aan het gitaarwerk. Het is een aardig, wat melig klinkend nummer. Niet het sterkste nummer van het album en wellicht daarom ook niet echt een overtuigende afsluiter, maar dat is een kwestie van smaak.

Concreet is Planet Voyage gewoon een hele degelijke Cusco-plaat en zeker één van de betere. Het album wordt niet gauw genoemd als één van de Cusco-klassiekers, zoals het debuut of Apurimac, echter durf ik stellig te beweren dat dit wel degelijk als een klassieker van Cusco beschouwd mag worden.

Dit album zweeft erg tussen een 3,5 en een 4 in, echter ga ik voor nu voor de voorzichtige 3,5. Dit komt doordat het album vanaf "Saturn" iets van z'n kracht lijkt te verliezen, ondanks dat "Mars" behoorlijk krachtig klinkt. Echter heeft "Mars" niet de impact van "Venus" die toch echt qua niveau een paar graden hoger ligt. Verder vind ik "Pegasus" een ietwat on-overtuigende afsluiter.
Echter neemt dit alles niet weg dat Planet Voyage één van die Cusco-albums is die het het zeker waard is. En och...wie weet gaat ie nog wel naar een 4.

Wat deze plaat zo lekker maakt, is dat de het duo Schultz/Holm een band hebben ingehuurd, voor de drums, gitaar en basgitaar.

Het is een beetje een kruising tussen new-age, symfo en spacerock. De synth-geluiden heb ik al eens gehoord bij Tangerine Dream, Eloy en Pink Floyd. Maar Cusco klinkt wel uniek.

Een leuke band voor mij, om te ontdekken.

Het zijn dan ook vooral de oudere Cusco-albums, waarop je echt hoort dat er een band speelt. Op latere werken is het toch echt grotendeels keyboard-gedomineerd.

Als je dit leuk vind, kan ik je het debuut Desert Island, maar ook het voor Cusco erg succesvolle Apurimac aanbevelen. Deze albums liggen redelijk in het verlengde van Planet Voyage, alhoewel Planet Voyage een wat meer rock-georiënteerd karakter heeft en daardoor wat steviger overkomt.
En op Apurimac zijn de Zuid-Amerikaanse invloeden, met dank aan dat karakteristieke panfluit-geluid, volop aanwezig. Apurimac betekende overigens voor Cusco de doorbraak in Amerika en wordt wereldwijd gezien als hun bekendste en volgens velen (alhoewel ik het daar persoonlijk niet helemaal mee eens ben) hun beste album.