P.J.M. Bond - Coyote (King of the Island) (2026)

Een paar jaar na zijn alom geroemde debuut welke een conceptalbum was komt Bond met een zeer prettige opvolger. Iets minder prestigieus misschien (of gewoon wat luchtiger) maar net zo prettig. De sound is behoorlijk jaren 70 en hangt een beetje tussen country en Gerry Rafferty in. De productie is ook weer om door een ringetje te halen.

Een Volendammer met een songtitel Rotten Fish is bij voorbaat al leuk.

P.J.M. Bond introduceert zichzelf op zijn derde studioalbum Coyote (King of the Island) als een grootheid in Nederland. Natuurlijk zit hier behoorlijk wat zelfspot in verweven, maar je kan hem geen ongelijk geven, en daar zijn we ons bij Written In Music allang bewust van. Coyote (King of the Island) is een fraaie voortzetting van de lijn die Paul Bond met Sunset Blues en In Our Time heeft uitgezet.

Zijn markante folkgeluid leverde hem voor zijn nieuwe album een deal bij platenlabel Excelsior op en dat levert meer kansen en samenwerkingen op. Drummer Jeroen Kleijn, al jaren onze favoriete Nederlandse drummer, is als lid van Daryll-Ann, Johan en Claw Boys Claw natuurlijk alom aanwezig. Gitarist Danny van Tiggele toert op dit moment weer in clubverband met Mister and Mississippi. Violist Tijmen Veelenturf heeft zichzelf met Blue Grass Boogiemen op de kaart gezet.

Zelf is P.J.M. Bond verder in Her Majesty actief. Dit gezelschap speelt Crosby, Stills & Nash (& Young) covers. Ondertussen zijn ze stukken veelzijdiger dan dat, al leggen ze de nadruk wel op de jaren zeventig countryrock. Gitarist Theo Sieben is sinds 2022 aan Her Majesty verbonden. Ook hij behoort bij het muzikantencollectief waarmee P.J.M. Bond Coyote (King of the Island) opnam.

Volledige review op Written In Music

P.J.M. Bond - Coyote (King of the Island) | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: P.J.M. Bond - Coyote (King of the Island) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: P.J.M. Bond - Coyote (King of the Island)
De Nederlandse muzikant Paul Bond eert in verschillende gedaanten de popmuziek uit het verre verleden en doet dat ook weer bijzonder mooi op zijn deze week verschenen derde soloalbum Coyote (King of the Island)

Paul Bond trekt volle zalen met de theatershows van Her Majesty, schittert op het onlangs verschenen eerbetoon aan de Volendamse band The Cats en had ook nog tijd over voor het maken van zijn derde soloalbum en de tweede onder de naam P.J.M. Bond. Bijgestaan door een aantal ervaren krachten laat de Volendamse muzikant op Coyote (King of the Island) een aantal songs met veel countryinvloeden horen, maar imponeert hij ook met een aantal tijdloze songs die herinneren aan de grote singer-songwriters uit de jaren 70. De muziek op het album is prachtig, maar ook dit keer maakt Paul Bond nog net wat meer indruk met zijn stem. Bijzonder fraai album weer van deze Nederlandse muzikant.

De Volendamse muzikant Paul Bond dook een jaar of tien geleden op met zijn band Dandelion, die twee prima albums zou maken. In 2021 verscheen het debuutalbum van Paul Bond, al was Sunset Blues met bijna twintig minuten muziek eigenlijk meer een mini-album. Het was wel een heel goed mini-album, waarop muziek die in de jaren 60 en 70 in en rond Los Angeles werd gemaakt fraai werd gereproduceerd.

Paul Bond ging vervolgens muziek maken onder de naam P.J.M. Bond en bracht in 2023 het zeer ambitieuze album In Our Time uit. Ook op dit album liet de Nederlandse muzikant zich vooral inspireren door Amerikaanse rootsmuziek en vooral door de muziek die in de jaren 70 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt.

In tekstueel opzicht was In Our Time een conceptalbum over vroeg werk van Ernest Hemingway, waarmee de twee liefdes van Paul Bond, Amerikaanse muziek en literatuur, samen kwamen. Het maken van een conceptalbum over Ernest Hemingway klinkt misschien wat pretentieus, maar In Our Time is een prachtig album, waarop Paul Bond indruk maakt als muzikant, als songwriter en als zanger.

Sindsdien ging de Volendamse muzikant de Nederlandse theaters langs als lid van de band Her Majesty, die in twee uitstekende theatershows stilstond bij de muziek die in de jaren 60 en 70 respectievelijk in San Francisco en Los Angeles werd gemaakt. Recent werd hier nog een tour met een The Cats tributeband aan toegevoegd.

P.J.M. Bond bracht zijn eerste twee albums uit op het Concerto label, maar is voor zijn derde album neergestreken bij het roemruchte Excelsior label. Het levert deze week met Coyote (King of the Island) het derde album van de Nederlandse muzikant op en P.J.M. Bond verrast wederom met een uitstekend album.

Coyote (King of the Island) klinkt in eerste instantie als een album dat ergens in de jaren 60 of 70 in het diepe zuiden van de Verenigde Staten werd gemaakt met een aantal gelouterde rootsmuzikanten en verhuist later naar het Los Angeles uit ongeveer dezelfde periode.

De werkelijkheid is hier ver van verwijderd al wist Paul Bond wel een aantal zeer ervaren muzikanten te strikken voor zijn nieuwe album. Zo nam producer Frans Hagenaars plaats achter de knoppen en schoven onder andere Jeroen Kleijn, Theo Sieben en Tijmen Veelenturf aan in de studio.

Coyote (King of the Island) opent met een aantal country-getinte songs met invloeden uit de bluegrass. Het zijn songs die worden gedomineerd door het fraaie snarenwerk van Theo Sieben en de fiddle van Tijmen Veelenturf. Wanneer de fiddle in de koffer blijft schuift de muziek van P.J.M. Bond wat op richting tijdloze singer-songwriter muziek en het is nog altijd muziek die schatplichtig is aan de jaren 70.

Toetsen spelen een belangrijkere rol in deze songs, al is er ook ruimte voor fraai gitaarwerk. Wat in deze songs vooral opvalt is hoe mooi de stem van Paul Bond is. Het is een stem die makkelijk verleidt, maar het is ook een stem die mooier wordt wanneer je er vaker naar luistert.

Ik vind de tracks waarmee het album opent leuk, maar vind de verwarmende ballads op het middelste deel en aan het einde van het album persoonlijk het mooist. Zeker in deze tracks klinkt Coyote (King of the Island) als een vergeten singer-songwriter klassieker uit de jaren 70. Ik zoek wel eens naar dit soort vergeten klassiekers, maar ze vallen me eigenlijk altijd tegen en klinken eigenlijk nooit als het wonderschone Coyote (King of the Island) van P.J.M. Bond. Erwin Zijleman