The Who - Live at Eden Project 25/07/2023 (2026)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMUSIC
-
Overture (6:09)
-
1921 (3:03)
-
Amazing Journey (5:18)
-
Sparks (2:33)
-
The Acid Queen (3:51)
-
Pinball Wizard (3:25)
-
We're Not Gonna Take It (8:40)
-
Who Are You (8:12)
-
Eminence Front (6:39)
-
The Kids Are Alright (2:26)
-
You Better You Bet (6:24)
-
Anyway, Anyhow, Anywhere (2:28)
-
Substitute (3:54)
-
I Can't Explain (2:47)
-
My Generation (3:38)
-
Cry If You Want (3:17)
-
Won't Get Fooled Again (9:23)
-
Behind Blue Eyes (3:56)
-
The Real Me (4:01)
-
I'm One (3:07)
-
5:15 (6:43)
-
The Rock (6:49)
-
Love, Reign O'er Me (9:10)
-
Baba O'Riley (5:32)
0
geplaatst: 14 april, 11:02 uur
Ben twee keer in het Eden Project (Bodelva, Cornwall, VK) geweest, maar helaas niet toen The Who daar optrad. Interessante tracklist, met maar liefst twee nummers van het verguisde It's Hard album. En de hoes is ook wel erg fraai.
2
geplaatst: 6 juni, 19:54 uur
Het tweede Who-album met een orkest (na "Live At Wembley" ut 2023) en het derde met Who-nummers met orkest (Roger Daltrey bracht in 2019 "Tommy Orchestral" uit).
Dit livealbum werd in juli 2023 opgenomen bij The Eden Project, een grote botanische tuin. Mooi om toch weer een recent livealbum van de band te hebben. Roger Daltrey (79 tijdens de opname) klinkt belachelijk goed. Hij zingt nog steeds de sterren van de hemel met die prachtige engelachtige stem van hem. Pete Townshend zorgt voor het gitaargeweld, maar dat wordt hier en daar overstemd door het orkest. Mooie arrangementen van het orkest, die met liefde voor de muziek gemaakt zijn.
In tegenstelling tot "Live At Wembley", waar toch wat mee gejokt was ("Tea & Theater" werd bijvoorbeeld helemaal niet in Wembley gespeeld, en "Punk & The Godfather" met Eddie Vedder was vervangen door een versie zónder Vedder), is deze eerlijk en live. Nu wat meer nummers van "Tommy", waarbij ik de toevoeging van "The Acid Queen" niet zo geslaagd vind. Dan liever "Sensation". "Sparks" wordt in de originele toonsoort gespeeld en het gefluisterde refrein bij "We're Not Gonna Take It" keert weer terug.
Ik kreeg tranen in mijn ogen bij "Overture". Hoe mooi met dat orkest er bij!
Het orkest neemt na "Eminence Front" (niet mijn favoriete Who-song, maar het blijft maar terugkeren in de set) even pauze en de band speelt enkele singles. Naar mijn mening zouden "My Generation" en "Won't Get Fooled Again" niet halverwege de show gespeeld moeten worden, maar aan het einde. Een sprankelende versie van "I Can't Explain" trouwens. 62 jaar na release blijft het nummer nog fris en actueel.
Het orkest keert weer terug voor een dosis "Quadrophenia" - prachtig. Afgesloten wordt met "Baba O'Riley". Nogmaals, hier had ik liever "Won't Get Fooled Again" gezien - met een lang uitgesponnen outro. Roger denkt er anders over.
Samengevat: geen essentieel Who live album, maar zeker prettig om deze in de collectie te hebben. Als een herinnering aan dat concert in 2023 - dat The Who 60 jaar na oprichting nog steeds de moeite waard is. Wie had dat ooit gedacht?
Maar uhm... mag de volgende live-release weer een mooi concert uit de archieven zijn?
Dit livealbum werd in juli 2023 opgenomen bij The Eden Project, een grote botanische tuin. Mooi om toch weer een recent livealbum van de band te hebben. Roger Daltrey (79 tijdens de opname) klinkt belachelijk goed. Hij zingt nog steeds de sterren van de hemel met die prachtige engelachtige stem van hem. Pete Townshend zorgt voor het gitaargeweld, maar dat wordt hier en daar overstemd door het orkest. Mooie arrangementen van het orkest, die met liefde voor de muziek gemaakt zijn.
In tegenstelling tot "Live At Wembley", waar toch wat mee gejokt was ("Tea & Theater" werd bijvoorbeeld helemaal niet in Wembley gespeeld, en "Punk & The Godfather" met Eddie Vedder was vervangen door een versie zónder Vedder), is deze eerlijk en live. Nu wat meer nummers van "Tommy", waarbij ik de toevoeging van "The Acid Queen" niet zo geslaagd vind. Dan liever "Sensation". "Sparks" wordt in de originele toonsoort gespeeld en het gefluisterde refrein bij "We're Not Gonna Take It" keert weer terug.
Ik kreeg tranen in mijn ogen bij "Overture". Hoe mooi met dat orkest er bij!
Het orkest neemt na "Eminence Front" (niet mijn favoriete Who-song, maar het blijft maar terugkeren in de set) even pauze en de band speelt enkele singles. Naar mijn mening zouden "My Generation" en "Won't Get Fooled Again" niet halverwege de show gespeeld moeten worden, maar aan het einde. Een sprankelende versie van "I Can't Explain" trouwens. 62 jaar na release blijft het nummer nog fris en actueel.
Het orkest keert weer terug voor een dosis "Quadrophenia" - prachtig. Afgesloten wordt met "Baba O'Riley". Nogmaals, hier had ik liever "Won't Get Fooled Again" gezien - met een lang uitgesponnen outro. Roger denkt er anders over.
Samengevat: geen essentieel Who live album, maar zeker prettig om deze in de collectie te hebben. Als een herinnering aan dat concert in 2023 - dat The Who 60 jaar na oprichting nog steeds de moeite waard is. Wie had dat ooit gedacht?
Maar uhm... mag de volgende live-release weer een mooi concert uit de archieven zijn?
* denotes required fields.
* denotes required fields.