Swans - Omniscience (1992)

Geweldige versies van Her, Black Eyed Dog (Nick Drave cover, oorspronkelijk van tweede World of Skin album) en vooral Amnesia, die ik op Love of Life niet zo geweldig vind, maar hier wordt uitgewerkt tot een enorm intens nummer.

bovendien hoor je hier de overgang van White light.. naar het drie jaar later uitgebrachte Great annihilator heel goed, een aantal nummers die later in gewijzigde vorm op laatst genoemde zouden verschijnen is hier al te horen.

Inderdaad, het blijft een schitterend intiem en intens live album

Live-album van de Swans dat meteen gerekend kan worden tot hun toppers.
Inderdaad intens maar ook intiem en loepzuiver.

Ik vind het eindresultaat tamelijk teleurstellend.

De eerste vier nummers doen me weinig, ze zijn te braaf en te netjes in het gareel - het geeft me niet dat typische Swans-gevoel.

Bij Jarboes maniakale interpretatie van 'Black eyed dog' lijkt het Swans-collectief alsnog ouderwets uit zijn voegen te barsten. Het daarop volgende 'Amnesia' is ook al zo goed. Wild gewoon.

Dan komt echter een uitgerekte versie van 'Love of life' die mij niets doet. Dat Swans korte nummers kan opstuwen tot epische proporties bewijzen ze met de live uitvoering van het 15 minuten durende 'Blood promise' op Swans are dead. Schitterend gewoon. Maar hier niet dus.

Daarna zakt het van mij allemaal weer wat in en dooft de plaat uit als een kaars in de nacht.

En wat betreft het 'live' aspect - helaas hoor ik weinig tot geen publiek op de achtergrond, in en rondom de nummers, wat ik altijd een gemis vind bij live-albums.
Als er geen interactie is tussen artiest en publiek, wat is er dan nog 'live' te noemen - het wordt dan meer een veredelde verzamelalbum.

Als je de uitvoering hier van Her niet oki vindt dan weet ik het ook niet meer. Ontzettend sterke uitvoering op een eveneens ontzettend sterk album, live nog wel. Puur genot hier naar te mogen luisteren. Mogen ja, bewust gekozen. Nu kunnen the Swans bij mij eigenlijk niks fouts doen op hun heftige meer ongerijmde begin na waar ik dan ook niet veel mee kan. Eerlijk ware eerlijk. Zo rond the Burning world kwam de ommekeer waarna hun sound op White Light en Love of Life dusdanig werd uitgekristalliseerd dat ik er ganz und gar voor ging. De rest ware history met een vette H. Het gemis aan publieksgeluiden ware voor mij zelf absoluut geen gemis. Ik kijk en luister naar de songs an sich en die staan heel heel hoog ja.