Six Feet Under - Next to Die (2026)

Ik heb al eens vaker gezegd, als je in Death Metal land op wil vallen en een plek wil veroveren dan moet je je zaken goed voor elkaar hebben. Dit omdat de diversiteit in Genre niet heel groot is, en het aanbod aan bands dat wel is. Dus zorg dat je plaat er goed uit ziet, de composities gewoon kloppen en dat het productioneel staat als een huis. En dan is daar de nieuwe SFU, een band die toch al wat jaartjes mee draait en met Jack Owen ook niet de minste gitarist in de gelederen heeft. Bij elke SFU denk ik weer "zouden ze nu eens met wat lekkers komen?" Dat komen ze dit keer zéér spaarzaam, het eerste nummer wat lekker begint is 'Mutilated Corpse in the Woods' maar ook dat eindigt in een zwakke herhalingsoefening. Verder staat de plaat vol met zwakke nummers veelal rond een saaie midtempo-rif gebouwd. Soms een leuke momentje als het tempo wat opgevoerd wordt, maar zonder uitzondering zakt het tempo in en wordt het weer een saaiheid-troef. De vocalen van Barnes hebben ook hun beste tijd gehad en klinken als een soort opgebrande versie van hemzelf tijdens de oude CC dagen. Ook de producer heeft duidelijk zitten slapen, had de plaat een lekkere vette sound gehad dan was er nig wel doorheen te komen. Het schijnt dat ze naast Owen nog een gitarist hebben, en zelfs een bassist. Als ik goed luister hoor ik die ergens in de verte ook wel meedoen (die bassist) maar die tweede gitarist kan ik zo niet direct ontdekken. Ik vraag me bij dit soort platen af of de bandleden zelf nog wel eens luisteren naar wat er in de hedendaagse death metal wereld gebeurd. Zo ja dan breng je toch geen plaat als dit uit, zo nee dan zou ik dat eens gaan doen. Meer dan 2* kan ik er echt niet aan geven.