Frank Boeijen - Paradijs van het Grote Niets (2026)

Nog 1 nachtje wachten en dan verschijnt de nieuwe Frank Boeijen, voor mij toch de grootmeester van de nederlandse muziek.
De reeds vrijgegeven nummers lijken in het verlengde te liggen van de nummers van Subliem Gebaar en laat ik dat nu net zijn beste album (tot nu toe) vinden !
Als deze nieuwe cd dat niveau weer weet aan te tikken ben ik zeer gelukkig.
Mijn jaarlijkse concertkaartje voor zijn optreden in de Muziekgieterij zit er dan ook weer aan te komen.
Nou ja, die komt er zowiezo.

Bij de première van zijn tour in Cuijk werd bijna het gehele album gespeeld. Een melancholisch pareltje.

Na lang wachten weer een nieuwe Frank Boeijen, heel fijn!

De titel grootmeester vind ik meer toekomen aan Boudewijn de Groot die al 53 jaar lang zijn stempel op het betere Nederlandse lied heeft gezet. En daarnaast samen met Lennaert Nijgh het mooiste lied (Pastorale) heeft geschreven in een enorm groot oeuvre..

Maar Frank Boeijen staat ook al heel lang naast hem aan de top.
Subliem Gebaar is ook een van mijn favorieten en heb ik heel veel gedraaid.

Recensie | Frank Boeijen - Paradijs Van Het Grote Niets | Nieuweplaat.nl

Begin deze maand plaatste Frank Boeijen een met melancholie doordrenkt bericht op zijn website waarmee hij de release van zijn nieuwe plaat Paradijs Van Het Grote Niets aankondigde. Terugkerend thema: de vergankelijkheid. Daarover schrijft hij: ‘Uw zanger wordt ouder. Godzijdank. Volgend jaar november…2027! 1957-2027.’ Het kenmerkt de schrijfstijl van Boeijen; eenvoudig taalgebruik dat iets onheilspellends en gelaagds oproept. Wie daar vatbaar voor is, zal met Paradijs Van Het Grote Niets kunnen baden in literaire weelde.

De teksten van Boeijen zijn lang niet altijd even toegankelijk en door een zeker abstractieniveau vaak voor meerdere uitleg vatbaar. En daar gebeurt iets interessants. Boeijen weet zijn lyrieken zo vorm te geven dat de gemoedstoestand van de luisteraar duiding en betekenis aan een lied geeft. Het wonderlijke is dus dat dezelfde tekst gehoord door dezelfde luisteraar, maar in een andere staat van zijn, een andere interpretatie en emotie kan oproepen. Hemel In Je Hoofd bevat zo’n tekst en is op het ene moment een reflectieve innerlijke worsteling, het andere moment is het veel meer een ethisch manifest als reactie op de tijd waarin we leven.

Stella Maris I luistert als een overgangsrite van het stoffelijke naar het spirituele. Stella Maris betekent letterlijk “Sterre der Zee” en is een eeuwenoude titel voor Maria. In de katholieke traditie is zij een gids voor wie verdwaald is. Het lied opent met de zinnen ‘Ik ben gekomen om u te zeggen dat onze oude vriend onderweg is/Zijn huis vatte vlam.’ Wat sterk is, is dat de tekst zelf nergens expliciet religieus wordt. Die betekenis zit alleen in de titel. Daardoor ontstaat spanning tussen aardse herinneringen en een grotere, bijna existentiële dreiging.

Verderop op Paradijs Van Het Grote Niets horen we Stella Maris II en Stella Maris III en wordt het iets religieuzer van toon. Als de luistervolgorde wordt aangepast (eerst II, dan III en dan I) ontstaat een bijzonder drieluik. Een drieluik over betekenis, vergankelijkheid en liefde. Ademloos indrukwekkend.

Titelstuk Paradijs Van Het Grote Niets is met een lengte van acht minuten opvallend lang. De bijna sacrale muzikale begeleiding geeft een extra dimensie aan een lied dat gaat over wat echt van waarde blijkt als macht, bezit, oordeel en ego verdwijnen. Het antwoord daarop ligt (mogelijk) in het slotlied Mijn Lief Mijn Tedere Lief: ‘Jouw schoonheid, daar zijn geen woorden voor/Ik zoek ze al zo lang/Dit is weer zo’n tekortschietende vermetele poging.’ Of zoals Boeijen in zijn eerder genoemde bericht op zijn website als slotzin schrijft: laat de liefde zegevieren.

Paradijs Van Het Grote Niets mag in thematiek en tekstbeleving gerust een zwaar album genoemd worden. Niet per se een album waar je gemakkelijk toegang toe krijgt. Toch is het onder het gewichtige oppervlak onmiskenbaar Frank Boeijen en zijn er parallellen te trekken met de Boeijen uit de periode Zwart Wit (1984): diezelfde combinatie van maatschappelijk gevoel en urgentie met persoonlijke melancholie, maar op Paradijs Van Het Grote Niets is de vorm abstracter en bijna droomachtig. Paradijs Van Het Grote Niets is een album geworden waar je de tijd voor moet nemen om tot je te laten komen. Wie dat doet, wordt getrakteerd op vergankelijkheid in hartverzachtende muzikale vorm, dobberend op een zee vol liefde.

Poe, wat een bevalling. Frank praatzingt ergens halverwege de plaat dat hij op zoek is naar woorden, mooie woorden. En dat is nog niet meegevallen. Hij vervalt in het aan elkaar knopen van woorden en zinnen die hij in het verleden al eens heeft gebruikt. In nummers die meer urgentie, pit en smoel hadden. De kabbelende muziek op Het Paradijs van het grote Niets heeft weinig om het lijf en doet je nergens opveren. De koortsdroom genaamd Mijn lief, mijn tedere lief bevat vooral verwijzingen naar eerder, en stukken beter, materiaal. Desondanks mijnerzijds geen cijfer. Indachtig Boeijen op dit album: als je niets verwacht, word je ook niet teleurgesteld.

Een nieuwe FB, het valt eigenlijk nooit tegen, maar het vernieuwd ook nooit. Dus je weet wat je kan verwachten, en je zal nooit verrast worden.

"Op zoek naar jou" heeft een hele vreemde plotselinge fade out, ben echt benieuwd met welk idee men dat heeft gedaan.
"Stella Maris" klinkt als een demo met die ruis erop. Het zijn wat opvallende details die ik hoor, maar over het algemeen gewoon weer een kwalitatief fijn Boeijen album.
Ook ondervind ik wat niveau verschil in volume, bij verschillende nummers. Dat kan ook zijn door Spotify (heb ik niet hoog zitten qua geluid,) dus ik moet op de fysieke drager wachten om te horen of dit daar ook zo is

Ik krijg overigens bij meer nummers een beetje de demo vibe (voor de 3 Amaris stukken) , en dat is helemaal niet erg, maar het valt me wel op

Ik lees ergens "praatzingt", ik hoor het niet zo, dit is hoe de man altijd zingt, en soms er wat gesproken tekst.

Tja, "campaign" voeren kan artonna wel. Of dat nou hier moet is een ander verhaal.

Terug naar het album, ik kan mij gedeeltelijk vinden in de (even door ChatGPT gehaalde?) review van verm1973. Het is een voortzetting van het geluid van Subliem Gebaar, die ik verrassend sterk vond (en vind) en daardoor ook enigszins voorspelbaar. Melancholie is natuurlijk nooit ver weg bij Boeijen, maar op dit nummer draaft bij hij daarin af en toe wat te ver door, waardoor de impact juist verminderd en het wat potsierlijk aandoet. Itt Subliem Gebaar is de productie behoorlijk (bewust?) lofi.

Hele tijd geleden dat ik iets van Frank heb opgezet. Dit album en de voorgaande was mij ontgaan dus wat in te halen. Bij deze vind ik vooral 2 nummers er enorm uitschieten: De Zee Waar Hij Nooit Kwam en Paradijs van het Grote Niets. Erg fijn en krijg ik geen genoeg van. Wil niet zeggen dat de rest flut is; het zijn nog steeds goede Boeijen songs wat ik van hem altijd al gewend ben. De drie interludes of poëtische rustmomenten vind ik niet zo passen, maar da’s een kwestie van smaak.

Zelfs voor Boeijen-begrippen nogal zwaarmoedig. De Zee Waar Hij Nooit Kwam is inderdaad het mooiste nummer hier.

Pfoe...dit valt niet mee.. .