RAYE - THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (2026)

Ik zat qua associaties vooral een bandje daarvoor: Destiny's Child. Maar ik hoor ook waar de inspiratie vandaan komt. Daar vind ik overigens niets mee verder; het levert een prima album op.

Beyonce heeft 0 gevoel. Niet onbelangrijk in muziek. RAYE is veel meer waard.

Click Clack Symphony is een meesterwerkje.

Dit slaat ook als een tang op een varken natuurlijk. Ga eens even snel Protector van haar laatste plaat luisteren dan. Hedde gij zeep in de oren of woat!

Daarom schrijft ze muziek met en voor Beyonce, dat is haar waarde.
Sing and songwriter ten top.

Check eens de songteksten van deze artiesten, beide doen ze hun ding EN met hun eigen stempel.
Shijt aan de mainstream saaie muziek.

Protector van Beyonce net opgezet.
Ik vind Beyonce ondanks de technische perfectie eerder vocaal kil. Maar dat is natuurlijk maar mijn mening. Sorry, zit niet in kamp Beyonce.

Hetzelfde vind ik bijvoorbeeld van Adele. Nieuwkomer Sienna Spiro raakt me zo veel meer..

Ik snap de Beyonce-vergelijking wel ergens,maar dan kan je misschien ook Janelle Monae noemen die ik fantastisch vond op DTRH 2019.

Los van het vocale is dit muzikaal toch veel meer mijn dada. Wat een absolute topsingles..die ook alle 3 anders klinken. Maar toch de eigen signatuur dragen. Een wereldster bij deze.

Heb hier hetzelfde gevoel als bij Rosalia- Lux.
Dit is niets voor mij, ondanks ik wel de kwaliteit (h)erken.

't is een soort concept album, een moderne Pop Soul Jazzy musical over haar eigen leven (?).

Ze mag dan niet vergeleken willen worden met Amy ("toch niet die van Sheldon" ) ik snap dat wel en hoor ook wel Estelle en Neneh Cherry terug in haar stem en stijl. Ze heeft een fijn Engels accent en ook daardoor steekt het boven andere Pop acts uit.

En ook al vind ik bepaalde aspecten van dit album wat overdreven (wat me ook irriteert aan musicals) er valt goed mee te leven, door de grote muzikale variëteit en de warmte in haar stem.

Grappig dat je Estelle noemt, want dat was ook een van mijn associaties bij het beluisteren van dit album. Vroeger veel naar Jools Holland (BBC) gekeken en mede door dat programma zijn aardig wat zangeressen in the spotlight gekomen, onder wie ook deze Raye. Als je de live opnames van Raye in die show terugkijkt, zie je dat de dame in kwestie echt wel getalenteerd is. Dan vraag je je af, waarom dit album dan zo 'over the top is': i.p.v. een bescheiden richtingaanwijzer een groot neonverlicht bord met de tekst this way for REAL emotions.

Ik ben maar met weinig werk van RAYE bekend al heb ik wel gezien dat de BBC daar inderdaad flink aandacht aan bestede. Maar ook ik kijk veel minder naar Jools (is misschien ook minder frequent op tv ?)

Ik twijfel niet aan de talenten van deze zangeres, alleen hoe het verpakt en geserveerd wordt is iets wat ik associeer met concept albums en/of musicals. Als je het onderwerp daarvan waardeert dan kan je veel accepteren wat eigenlijk afstoot.

Zoals die weerwolf intro bij "Beware...the SLLB" dat is vergelijkbaar met de intro van Alice Cooper's "The Black Widow" van het concept album "welcome to my nightmare" ingesproken door Vincent Price. Dat album waardeer ik heel hoog en misschien groeit deze van RAYE nog... heb er nog weinig naar geluisterd.

Mijn ervaring is dat de eerste beluistering altijd de meest kritische is, met de hoogste (of laagste) verwachtingen als startpunt.

Ik weet niet of het zo bedoeld is maar 'oma RAYE' laten zeggen "your husband is coming" is toch wel een beetje kinky, toch ? Of vergis ik mij ? is in elk geval beter dan dat 'opa RAYE' het zegt

Ik zou het wel verontrustend vinden als mijn oma tegen mij zou zeggen: je man komt eraan ja

Die hype dat namen en titels in CAPS LOCK geschreven moeten worden mag ook weleens overgaan trouwens.

Het is een goed album die niet snel verveelt. Ik ben wel van mening dat het album als enkelaar met dus minder nummers overtuigender had geklonken. Er zit naar mijn idee toch wat overbodig materiaal tussen. Niettemin blijf ik het toch een dikke 4 sterren waard.

Wat me bij dit album nog meer tegenstaat is dat elke titel (om wat voor reden dan ook) met een punt eindigt. Geen idee waarom ze daarvoor heeft gekozen, maar het ziet er niet uit.

Maar dat is niet zo!

Kado gekregen. Anders was ik hier denk ik nooit op gekomen. Behalve Janelle en Amy loop ik niet warm voor alle associaties die ik hier lees. Vind zelf de Janelle-associatie het meest de spijker op de kop slaan, ook al zijn er natuurlijke grote verschillen. Raye haar stem is in ieder geval echt buitencategorie. Het is echter behoorlijk moeilijk die gave goed in te zitten. Dat bewijzen mijns inziens die andere associaties als Beyoncé en Adele die mij altijd veel te snel verzadigen met hun al te nadrukkelijke uithalen. Raye weet zich net genoeg in te houden om de uithalen goed uit de verf te laten komen. Of beter gezegd: de muziek staat ook op zichzelf en niet slechts ten dienste van haar zang, en dat vind ik fijn. Dat gezegd hebbende hoor ik geen echt briljante tracks op dit album. Er zitten wel achten tussen en eigenlijk is geen nummer slecht (behalve die epiloog dan natuurlijk maar ik sta vergevingsgezind in het leven, en Joy. is op z’n best ook wat matig), maar echt opgetild word ik nergens. Gewoon een fijne, super creatieve plaat dus. Een erg fijn kado dus ook

Oef, wat een laag gemiddelde hier. Degene die er bij waren in de Ziggo dit jaar zullen zich in een aantal opmerkingen niet herkennen denk ik. Sommige nummers waren live echt episch zoals I know you're hurting. Zonder al te aanstellerig te doen denk ik dat echt bijna iedereen bij dit nummer emotioneel helemaal kapot ging. Met een minutenlange staande ovatie tot gevolg. Sowieso pakt de muziek van RAYE het beste live uit.
Anyway snap ik ook wel dat het soms wel erg veel is allemaal.

Raye, haar verhaal is ondertussen bekend. Van de kettingen van een platendeal waar ze niet haar eigen plannen in kwijt mocht, naar losbreken en nu vol gaan voor wat ze zelf wil malen. En dan levert een bijzonder album op. Bijzonder in lengte, want het is een lange plaat en bijzonder is muzikale opvulling, want er gebeurd heel veel. Het is in ieder geval niet in één genre samen te vatten. Het is niet in één woord samen te vatten. Is het überhaupt wel samen te vatten? Want het is vooral een plaat die je lekker helemaal van begint tot eind (zonder shuffle) uit moet zitten. Van de rap-opera bombast op I Will Overcome tot aan de energieke handclap R&B/Soul op Beware.. the South London Lover Boy. Maar ook van ‘er gebeurd van alles van dikke beats tot aan swingjazz’ op The Whatsapp Shakespeare tot aan het vocaal zeer prettig maar verder wat rommelige Winter Woman. En wat een titels ook van de songs. Van de hele vette combi van modern en symphony op Click Clack Symphony tot aan het prachtig intens gezongen I Know You’re Hurting. Ze benut hier haar vocale capaciteiten ten volle. Dit nummer komt binnen. Door naar opeens (huh) dancy Life Boat tot aan de jazz-swing met glimlach op I Hate the Way I Look Today. Niet te vergeten is het met Al Green gezongen en verhalende Goodbye Henry of het vocaal uitpakken op Nightingale Lane. Een geweldig nummer. Verder met het funky R&B/soul voor de hitlijsten van Skin & Bones, naar die ene superhit over de Husband. Of van het helder, intieme en gevoelige Fields (supersterk gezongen, een soort gospel) naar de rete-energieke pop-dance van Joy. Dan is Happier Times Ahead een beetje het Put Your Records On (Corinne Bailey Rae) van dit album. Zomers, vrolijk en niets-aan-de-hand met Fin als afsluiter. Maar ja, dat is logisch met zo’n titel. Wat een album is dit geworden. Zoveel ideeën, zoveel goed uitgevoerd, zo sterk gezongen.