Brass Camel - Brass Camel (2026)
mijn stem
3 stemmen
Canada
Rock
Label: Dromedary
-
You've Got Time (4:48)
-
What Are You Going to Do? (3:42)
-
Why Bother? (4:04)
-
Can't Say We Didn't Try (3:17)
-
Ice Cold (3:48)
-
Careful What You Wish For (4:48)
-
Everybody Loves a Scandal (4:40)
-
Catch Us If You Can (5:42)
-
Last Call (4:34)
-
This Is Goodbye (5:17)
1
geplaatst: 19 juni, 10:08 uur
Why Bother kwam net voorbij op de Pinguin. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens gegrepen zou worden door iets wat ook maar nijgt/neigt naar prog. Meteen dus maar even naar mijn favoriete site gesurft om eens wat meer informatie over deze gasten te vinden, maar NIETS!!!
Op zich ook wel begrijpelijk, want de rotatielijst staat dan wel vaak vol met allerlei progtoestanden, maar op deze plaat wordt toch vooral heel erg veel pret gemaakt, terwijl het op deze site natuurlijk vooral de bedoeling is om zo ingewikkeld en depri mogelijk te klinken
....
Maar lieve mensen, het is warm, de zon schijnt; pak deze plaat er eens bij en wordt blij!!
Op zich ook wel begrijpelijk, want de rotatielijst staat dan wel vaak vol met allerlei progtoestanden, maar op deze plaat wordt toch vooral heel erg veel pret gemaakt, terwijl het op deze site natuurlijk vooral de bedoeling is om zo ingewikkeld en depri mogelijk te klinken
....Maar lieve mensen, het is warm, de zon schijnt; pak deze plaat er eens bij en wordt blij!!
0
geplaatst: 16 oktober, 07:07 uur
Een tip van een vriend, dit Brass Camel. Nooit van gehoord en alhoewel ik niet per se van progrock ben, beviel dit zijweggetje goed.
In april bracht het vijftal uit Vancouver, Canada dit Brass Camel uit. Ik hoor de nodige invloeden uit de jaren '70; alleen het groepslogo al! Dankzij de grommende bas zijn er meteen in opener You've Got Time overeenkomsten met het Yes van toen, funk en rollende drumpartijen in What Are You Going to Do? en waarom zou je in Why Bother? niet koortjes doen zoals Uriah Heep en Sweet deden en nog steeds doen? Een nieuwere naam die me te binnen schiet Cats In Space, dat eveneens rijkelijk uit die schatkamer kan graaien en combineren. Bij Brass Camel leidt het steevast tot progrock, vernuftig in elkaar gezet door topmusici in de klassieke bezetting van gitaar-toetsen-bas-en-drums met de aangename stem van Daniel Sveinson, die dit combineert met toetsen en gitaar.
Tempowisselingen en thema's wisselen elkaar af, waardoor elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe inzichten oplevert. Plus, zoals Pinsnider in het vorige bericht noemde: het plezier spát ervan af. Dat komt mede omdat er vaak een scheut swing in de muziek bruist.
De valkuil is om eindeloos te vergelijken. Nog één keer: in Last Call lijkt het alsof Pink Floyd een stevige scheut hardrock krijgt toegediend - dat Brian Mays gitaargeluid her en der opduikt zal ik ongenoemd laten. Want eigen, sterke composities en lenige uitvoeringen staan garant voor een album waar ook een niet-progrocker van kan genieten.
In april bracht het vijftal uit Vancouver, Canada dit Brass Camel uit. Ik hoor de nodige invloeden uit de jaren '70; alleen het groepslogo al! Dankzij de grommende bas zijn er meteen in opener You've Got Time overeenkomsten met het Yes van toen, funk en rollende drumpartijen in What Are You Going to Do? en waarom zou je in Why Bother? niet koortjes doen zoals Uriah Heep en Sweet deden en nog steeds doen? Een nieuwere naam die me te binnen schiet Cats In Space, dat eveneens rijkelijk uit die schatkamer kan graaien en combineren. Bij Brass Camel leidt het steevast tot progrock, vernuftig in elkaar gezet door topmusici in de klassieke bezetting van gitaar-toetsen-bas-en-drums met de aangename stem van Daniel Sveinson, die dit combineert met toetsen en gitaar.
Tempowisselingen en thema's wisselen elkaar af, waardoor elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe inzichten oplevert. Plus, zoals Pinsnider in het vorige bericht noemde: het plezier spát ervan af. Dat komt mede omdat er vaak een scheut swing in de muziek bruist.
De valkuil is om eindeloos te vergelijken. Nog één keer: in Last Call lijkt het alsof Pink Floyd een stevige scheut hardrock krijgt toegediend - dat Brian Mays gitaargeluid her en der opduikt zal ik ongenoemd laten. Want eigen, sterke composities en lenige uitvoeringen staan garant voor een album waar ook een niet-progrocker van kan genieten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.