Tori Amos - In Times of Dragons (2026)

Absoluut, ik heb het nummer ook niet achteraan gezet bij dit album, maar bij mijn verzameling losse nummers

Maar zo los vind ik het zeker een heerlijk nummer.

Bijna 35 jaar geleden zag op de Duitse TV een fragiel meisje met lang rood haar gezeten achter de piano.Een accoustische versie van “China”. Adembenemend. Het pakte mij helemaal zoals sommige nummers kunnen bij een eerste beluistering. Als een Little Aerthquake viel ik voor haar.Het begin van een langdurige relatie. Tori kon mij tot de eeuwwisseling boeien. Maar na het wat exprimentele To Venus and Back was het over. Jarenlang was ik Tori kwijt met de uitzondering wanneer ze op de radio voorbij kwam.

En nu kom ik haar naar al die jaren weer tegen.Tori is ouder geworden maar niet veranderd. Wat ik toen leuk aan hoor vond, vind ik nog steeds leuk. Dus het kriebelt het meteen weer.Maar waardoor het toen fout liep is er ook nog steeds. “In de beperking toont zich de meester” staat niet thuis bij Tori op een tegeltje.Alles wat Tori maakt moeten we horen. !0 nummers op dit album zou voldoende zijn. Maar eerlijk is eerlijk, zij kan nog steeds van die nummers schrijven die je meteen pakken

In Times of Dragons is een album dat zelfs de eeuwige Tori-twijfelaar Alicia over de streep heeft getrokken. Voor wie haar alleen kende als een ‘icoon op afstand’, wordt het vanaf de eerste noten van Shush duidelijk hoe mooi en meeslepend In Times of Dragons is geworden. En dat is niet 'ondanks', maar juist ‘mede dankzij’ haar stem, die met de jaren hoorbaar lager klinkt. Haar geluid is nu meer ‘geaard’ en ‘doorleefd emotioneel geladen’. Voor mij luistert haar muziek daardoor een stuk aangenamer weg.

Het lijkt nu wel alsof Tori Alicia ‘dwingt’ om een Amos plaat eindelijk eens een keer in zijn geheel te beluisteren.

Welnu, dat laatste is haar vandaag gelukt. Chapeau!

Het was allemaal begonnen met "Cornflake girl", dat ik op de radio hoorde. Direct Under The Pink aangeschaft. Ik heb haar zeker in de begin periode enorm gevolgd. Maar na een tijd is mijn aandacht voor haar wat geminderd. Het was meer dan 15 jaar geleden dat ik nog een album kocht van deze dame. Maar door de uitstekende ( terechte ) kritieken heb ik deze cd aangekocht. Blijkbaar is dit nu mijn 10de Tori in mijn kast. Het is een pareltje hoor. Mooie productie en Tori in topvorm.

Na American Doll Posse ben ik eigenlijk niet meer echt onder de indruk geweest van een volledige plaat van Tori Amos, en dat is langer geleden dan ik had verwacht. Ik vind het confronterend dat dit dus al bijna twintig jaar geleden is, maar goed, Tori Amos confronteert mij op haar beurt met het feit dat ik schijnbaar wel heel wat gemist heb, want In Times of Dragons valt zeker in de smaak.

Ik heb de plaat een luisterbeurt gegund vanwege het dreigende 'Sush' en ondanks Tori's stem tegenwoordig minder luchtig klinkt, bevalt die zwaarte me ook wel, getuige het prachtige 'St. Teresa'. Ik ben alleen nog op zoek naar de 'Roosterspur Bridge' van deze plaat.

Veel spijtoptanten hier. Misschien moet iedereen die met In Times Of Dragons haar heeft herontdekt, een voorganger als Native Invader een kans geven. Bij het openingsnummer ben je al om.

Native Invader, maar ook Ocean to Ocean vind ik prachtige albums…

En op dit album staat echt kroonjuwelen! De afsluiter 23 Peaks is zoo mooi, dat nummer Kwan zo de vergelijking met 1000 Oceans of Jacqie's Strenght aan.

Vergeleken met ITOD vallen die vorige twee albums juist zwaar tegen bij mij. NI deed mij destijds niet veel (meer) en leek de liefde over. Ik kocht OTO zelfs pas een jaar na release en vond dat toch wel een mooi album, maar niet urgent. En dat is ITOD in mijn ogen weer wel.

Maar smaken verschillen (gelukkig) en persoonlijk zet ik dit album bij de 6 beste albums van Tori (de eerste 4 solo albums, AATS en deze), gevolgd door TVAB en SW.