Cusco - Apurímac II (1994)
Alternatieve titel: Return to Ancient America
mijn stem
2 stemmen
Duitsland
Electronic
Label: Higher Octave
-
Montezuma (5:16)
-
Quetzal's Feather (5:00)
-
Dance of the Sun Priest (5:10)
-
Tula (5:02)
-
Yucatan (5:20)
-
Xul-Kan, King of Palenque (3:58)
-
Maya Temple (4:12)
-
Mexica (5:17)
-
Goddess of the Moon (4:15)
-
Temple of Remembrance (9:11)
Links
Spotify
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 15 september 2013, 11:45 uur
Aangezien Cusco's Apurimac wordt beschouwd als zo'n beetje hun beste, meest authentieke en succesvolste release, kwam het idee tot stand om een vervolg te maken die uiteindelijk in 1994 het levenslicht zag in de vorm van Apurimac II: Return to Ancient America.
En zoals wel vaker het geval, is het vervolg 9 van de 10 keer niet beter dan de eerste in de reeks; dit geldt zowel voor films als voor muziek. Apurimac II is daarop geen uitzondering.
Ja, het is best een lekker album en bevat zéker een aantal gedenkwaardige nummers, maar het algehele niveau blijft absoluut niet over de gehele plaat van kracht, alhoewel het album ijzersterk opent met "Montezuma" en "Quetzal's Feather".
Maar helaas zakt het album vanaf dat moment toch flink in, wat echt wel flink jammer is, aangezien het niveau van de eerste 2 nummers akelig hoog is. Was de rest van het album net zo goed, had ik het direct het beste Cusco-album tot nu toe gevonden.
Niet dus. OK, her en der kent het album zeker nog wel z'n momenten, getuige nummers als "Dance of the Sun Priest", "Yucatan" en "Goddes of the Moon". Maar als geheel gezien had er i.m.o. veel meer uitgehaald kunnen worden.
Daarbij komt, dat Apurimac II qua sound veel 'artificiëler' (lees: nog kitscheriger) klinkt dan zijn voorganger. Het is een puur synthesizer-album, waar ik persoonlijk zeker van hou, echter staat Cusco over het algemeen bekend om hun warme, spontane combi van diverse instrumenten waarbij synths weliswaar de belangrijkste rol vervullen; echter mis ik hier zo nu en dan een lekker gitaartje of iets dergelijks. Iets wat op de eerste Apurimac nog wel het geval is.
Zo blijft er een aardig album overeind staan die nergens opvalt, echter ook weer niet zo slecht is. De betere nummers vormen de belangrijkste charme van deze plaat die er voor zorgen dat Apurimac II toch nog net niet in de vergetelheid verdwijnt. Binnen het genre is het echter niet het opvallendste album.
Overigens bleek dit album toch nog een succes, gezien het feit dat er in 1997 een Apurimac III op de wereld losgelaten zou worden.
En zoals wel vaker het geval, is het vervolg 9 van de 10 keer niet beter dan de eerste in de reeks; dit geldt zowel voor films als voor muziek. Apurimac II is daarop geen uitzondering.
Ja, het is best een lekker album en bevat zéker een aantal gedenkwaardige nummers, maar het algehele niveau blijft absoluut niet over de gehele plaat van kracht, alhoewel het album ijzersterk opent met "Montezuma" en "Quetzal's Feather".
Maar helaas zakt het album vanaf dat moment toch flink in, wat echt wel flink jammer is, aangezien het niveau van de eerste 2 nummers akelig hoog is. Was de rest van het album net zo goed, had ik het direct het beste Cusco-album tot nu toe gevonden.
Niet dus. OK, her en der kent het album zeker nog wel z'n momenten, getuige nummers als "Dance of the Sun Priest", "Yucatan" en "Goddes of the Moon". Maar als geheel gezien had er i.m.o. veel meer uitgehaald kunnen worden.
Daarbij komt, dat Apurimac II qua sound veel 'artificiëler' (lees: nog kitscheriger) klinkt dan zijn voorganger. Het is een puur synthesizer-album, waar ik persoonlijk zeker van hou, echter staat Cusco over het algemeen bekend om hun warme, spontane combi van diverse instrumenten waarbij synths weliswaar de belangrijkste rol vervullen; echter mis ik hier zo nu en dan een lekker gitaartje of iets dergelijks. Iets wat op de eerste Apurimac nog wel het geval is.
Zo blijft er een aardig album overeind staan die nergens opvalt, echter ook weer niet zo slecht is. De betere nummers vormen de belangrijkste charme van deze plaat die er voor zorgen dat Apurimac II toch nog net niet in de vergetelheid verdwijnt. Binnen het genre is het echter niet het opvallendste album.
Overigens bleek dit album toch nog een succes, gezien het feit dat er in 1997 een Apurimac III op de wereld losgelaten zou worden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.