Sam Barber - Broken View (2026)

Ik was erg enthousiast over Sam's debuutalbum Restless Mind uit 2024. En ben dat nog altijd. Veel talent, en lekker ongepolijst.

Maar ja, daar sta je dan, zoals Sam. Veel mensen zijn enthousiast, je bent al snel The Next Big Thing. En dan? Je wilt jouw succes uitbouwen en uiteraard ook wat geld verdienen. Niks mis mee natuurlijk. Maar in het huidige tijdwerk fungeert streaming slechts als etalage. Verkopen via fysieke geluidsdragers dan?. Ja, best wel wat, maar zeker niet veel. Daarom moeten bands en artiesten gaan touren, en liefst zoveel mogelijk naar het niveau van stadions.

En op Broken View anticipeert Sam Barber hier duidelijk op. Veel bekende trucs passeren de revue. Zoals in veel nummers die toewerken naar een climax, soms ook voorzien van 'mee-zing-yells', zoals in openingsnummer Borrowed Time, maar ook op enkele andere songs. Uiteraard ook best veel steviger rock songs. En met name zijn stemgeluid is in de studio zelfs al van een beetje stadiongalm voorzien.

Het moge duidelijk zijn: dit valt bij mij wat minder goed. Tegelijkertijd twijfelt Sam blijkbaar nog wat of hij wel verder deze weg dient in te slaan. Want er zijn ook best een aantal (delen van) nummers die wat kleiner gehouden worden. En op die songs hoor je zijn talent weer.

Ik ga het album de komende tijd nog wat vaker een kans geven. Wellicht dat ik dan nog van gedachte verander. Daarom vooralsnog geen sterren.

Bij Sam Barber komt bij mij meteen die andere Sam (Fender) naar boven. De stemmen lijken op elkaar en muzikaal tappen ze ook min of meer uit dezelfde vijver. Beiden kunnen de verleiding niet weerstaan de intieme rock waarin ze juist uitblijken te vertalen naar stadiongrootte Ihet Bruce Springsteen syndroom). Toch bevalt mij het album Sam Barber beter dan de schreeuwerigen en saaie worp van Sam Fender. Met name omdat Sam Barber het bij momenten (bv Just a Kid, Hate it Here) wel klein weet te houden. Zeker, Sam Fender heeft de wereld wat te vertellen door middel van zijn boeiende teksten. En daar kun je Sam Barbers getroubleerde (relatie) belevenissen niet direct onder scharen. En toch..deze Sam een half sterretje meer dan die andere Sam

Ik heb dit album nog niet gecheckt, maar op basis van zijn debuut vind ik de vergelijking met Sam Fender niet echt op gaan, zeker qua stem niet…

Eerste indruk valt overigens wel lichtelijk tegen en ik herken mij ook wel in de kritiek hierboven. Hij blijft ook zijn eigen trucje herhalen; de zwaar emotionele manier van zingen. Hierdoor lijkt het soms meer op kreunen en komt het zeurderig over. Verder heeft de muziek ook weinig om het lijft. Toch wel echt een stapje minder dan voorgaand werk.