Pitou - P2 (2026)

Velen waren helemaal in de wolken toen in 2023 ineens Pitou daar was met haar debuut 'Big Tear'. De Amsterdamse geschoolde zangeres-muzikante Pitou Nicolaes was al jaren in Antwerpen blijven plakken. Ze maakte er met 'Big Tear' zo'n album waaraan je nu eenmaal vanaf de eerste draaibeurt verknocht raakte en met haar nieuwe 'P2' groet ze je nu zowaar vlotjes met eenzelfde sierlijke boog.

Nochtans is haar nieuwe album van bij aanvang gegroeid uit rusteloosheid en chaos. In het ingetogen 'Pirates' moet ze je ook al vroeg nog iets van het hart. Ze heeft het hier over de tijd na haar zeven jaar durende relatie met Tamino, de net als zij even hemels zingende 'piraat' die evenwel steeds meer weidse zeeën opzocht en zo uit haar leven wegdeemsterde.

Pitou kwam zo ongewild op een nieuw individueel kruispunt te staan, de start van een wild emotionele zoektocht naar nieuwe vrijheden, begin van nieuwsgierig uittesten van haar eigen artistieke flexibiliteit. Ze gooide zich met een pak verse levenslust helemaal in die creatieve poel van experimenteren en samenwerkingen. Artiesten als Jungle By Night, Remi van Kesteren, Naaz en Luwten passeerden, ze componeerde voor koor, voor film. Een duiveltje-doet-al toch wel, die Pitou.

Dit élan was essentieel om zichzelf opnieuw te kunnen inspireren. Het werd gaandeweg één grote stroom waarop ze zich voor het maken van de nieuwe songs gewoon wilde laten meedrijven. Buiten de comfortzone zaadjes planten en dan samen met anderen ideeën zien uitgroeien tot iets heel moois. Neem nu de weldoend geleide chaos van haar gelaagde single 'To Do What'. Een voor haar geheel nieuwe stijl, met een zwartige industrialtoets bijna, oosters kronkelende elektronica en meerstemmigheid vermengd met dansbare triphop en zijzelf, de sirene opgaand in het grote lonkende avontuur.

Bovendien - ze laat het verleden voor wat het is - kan je ook gaan zingen over eender wat, evengoed zelfs over een 'rode jas', suggereerde iemand onderweg aan de twijfelende Pitou. Niet veel later was het ritmische 'Red Coat' al geboren. Op de enthousiaste manier waarop ze het zingt hoor je dat het haar ook daar heel goed zit. Terwijl de repetitieve 'red coat'-mantra bijna dreigend overslaat naar 'code red'.

Verfrissing zit er al in de albumopener, de eerste springerige single 'Too Good To Go' vol maffe geluidjes en met zijn meer dan speelse knipoog naar Zap Mama. Uiteindelijk worden ook die songs net zo fraai en klassiek 'Pitou', je hoort ze verrukkelijk openbloeien in hun subtiele, vaak rijke arrangementen. Ja, 'klassiek Pitou', na twee albums staat ze er al mee garant voor oorstrelende eigenzinnigheid.

De ingetogen tweede single 'Pirate' en ook 'Lilies' en het oudere 'Fish' werden ineens live in de studio ingeblikt. Bij wijlen hoor je de Florence Welch in haar er zo in opwellen en, hoor, ook de eenzame folk van 'Jewelry' is een juweeltje van a capella-songwriting.

Nog een verborgen parel, het prachtige 'Empty Hand', een ver kader van elektronica en samples van uitdijend verkeer. Daarbinnen evenwel alleen verstilde akoestische gitaarsnaren en ontroerende vioolstrepen die Pitou's ijle stemgeluid komen te versterken.

Op een sinister Nine Inch Nails-tempo ontwikkelt zich wat verder dan het nerveuze 'Restlessness', met vervreemdende jazz-sax-slierten en tribale achtergrondgezangen er helemaal bij. Pitou als een Trent Reznor in haar duistere trip, tot de hemel finaal uitklaart. Een song waarin zoals in de visual 'wind tegen' 'wind mee' wordt. Volledig Pitou's evoluerende gemoedstoestand, volledig de positieve spirit van het album.

De onzekere, rusteloze, voor zichzelf te harde Pitou is op 'P2' zachter, liever, milder geworden. Ze bouwde rust in. Zoals in het minimalistisch tedere kleinood 'Morning Star'. Pitou alleen met haar akoestische gitaar temidden van het nachtelijke meer, in haar twinkelend betoverende dagdroom mijmerend over een geheime jeugdliefde.

'P2' produceerde ze zelf, met aanvullende bijdragen van co-producer Youniss Ahamad en die overal uitstekende band.

Met 'P2' heeft de experimenteerdriftige Pitou zichzelf mogen terugvinden en nu staat ze er in haar jonge muzikale carrière nog sterker mee te schitteren . Wild, speels, melancholisch en met presence. Zo een en al stijlvol als ze is en begiftigd met die prachtige kristallijne stem van haar staat ze op het magische 'P2' opnieuw voor die unieke helderheid, zuiverheid en sprankeling. Geen singer-songwriter dus uit het dertien in een dozijn-pak, maar een atypische, charismatische multi-instrumentaliste die elf folkpopsongs voor je klaar heeft die er weer alle toe doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Pitou - P2 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Pitou - P2
Pitou betovert je op haar nieuwe album P2 met intiem ingekleurde en echt prachtig gezongen folksongs, maar de Amsterdamse muzikante verwondert je ook met songs die de fantasie stevig prikkelen

Ik ben nog altijd hopeloos verliefd op de EP waarmee de Nederlandse muzikante Pitou tien jaar geleden debuteerde. Dat ligt vooral aan haar onweerstaanbaar mooie stem, maar ook haar songs hebben iets bijzonders. Dat geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het deze week verschenen P2. Op haar tweede album laat Pitou een nog veelzijdiger geluid horen dan op haar debuutalbum en zorgt ze voor flinke contrasten. P2 is niet alleen een album van een van de beste zangeressen van het moment, maar ook een album van een eigenzinnige muzikante, die niet bang is om haar grenzen te verleggen. Ik moest af en toe flink wennen aan de bijzondere wendingen op P2, maar wat is het een mooi en bijzonder album.

De Nederlandse muzikante Pitou (Nicolaes) bracht bijna tien jaar geleden haar eerste EP uit. De zeven vooral sobere en intieme folksongs op de EP waren allemaal even mooi en lieten vooral een geweldige zangeres horen. Met de in 2018 verschenen EP I Fall Asleep So Fast bevestigde Pitou nog maar eens haar status als enorme belofte voor de toekomst en liet ze bovendien horen dat ze in muzikaal opzicht en als songwriter enorm was gegroeid.

Bijna op de dag af drie jaar geleden verscheen dan eindelijk het debuutalbum van Pitou en de Amsterdamse muzikante maakte de belofte van haar EP’s meer dan waar met het geweldige Big Tear. Ook op Big Tear hoor je een geweldige zangeres die voor kippenvel zorgt in de intieme folksongs, maar het album laat ook een eigenzinnige muzikante horen, die in haar songs continu de grenzen opzoekt en het experiment niet schuwt.

Pitou haalde met Big Tear overtuigend mijn jaarlijstje en toen ik het album vorige week weer eens beluisterde vond ik het eigenlijk alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Drie jaar na haar debuutalbum keert Pitou deze week terug met haar tweede album, P2 (leuk gevonden titel), waar ik met hooggespannen verwachtingen aan begon.

Voordat ik begon aan het album wist ik al dat de muziek van de Amsterdamse muzikante wel eens de bocht uit kan vliegen en dat doet het nieuwe album wat mij betreft direct in de openingstrack Too Good To Go, waar ik bij eerste beluistering vooral nerveus van werd of zelfs rode vlekken van kreeg. Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar het is zeker niet mijn favoriete track op het album.

In het prachtige Pirate dat volgt, hoorde ik wel weer direct de magie van Pitou. Ze beschikt wat mij betreft over een van de mooiste stemmen van het moment en dat hoor je toch het best in de folky songs van Pitou. Pirate begint als een redelijk sobere folksong, maar wordt steeds weer op andere manieren verrijkt tot een typische Pitou song.

Die versiersels laat Pitou juist achterwege in Morning Star, dat het vooral moet hebben van de echt prachtige zang. P2 schakelt continu tussen het soort songs dat we kennen van Pitou en songs waarin ze haar vleugels nog wat verder uitslaat. Ook in Fish is de zang fantastisch, maar ook de spannende muziek in de track en de bijzondere opbouw van de song trekken nadrukkelijk de aandacht.

Meer dan Big Tear schiet P2 echt alle kanten op en dat vond ik persoonlijk wel even wennen. Net als de openingstrack is ook To Do What een track waar ik in eerste instantie vooral wat onrustig van werd, maar het is ook een song die het album voorziet van een bijzondere dynamiek. Pitou laat zich op P2 niet beperken tot hetgeen dat iedereen van haar verwacht en dat siert haar.

Het ene moment betovert ze je met verstilde akoestische klanken en een echt prachtige stem, het volgende moment slaan de stoppen even door en hoor je een totaal andere muzikante die vooral vertrouwt op elektronica en expressieve zang. Het zorgt ervoor dat P2 nog veel meer dan Big Tear een album is dat tijd verdient.

Dankzij de folky songs op het album, en die zijn in de meerderheid, vind ik P2 al een geweldig album, maar P2 is ook veel meer dan een album met betoverend mooie folksongs. Toen ik de openingstrack vijf keer achter elkaar had beluisterd hoorde ik er opeens wel wat in en dat geldt ook voor de andere wat afwijkende tracks op het album, dat nog maar eens laat horen dat Pitou behoort tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek momenteel te bieden heeft. Erwin Zijleman