Panopticon - Det Hjemsøkte Hjertet (2026)

De instrumentatie is heel fijn, vooral de viool, maar het is jammer dat stem zo ver naar achteren zit in de productie. Het is normaal al vrijwel onmogelijk om black metal teksten te verstaan, maar als ze dan ook nog zo zacht en gedempt klinken houdt het wel helemaal op.

Ik vind die gekke Noorse titel wel afbreuk doen aan het rootsconcept achter Panopticon.

Panopticon is meer dan een rootsconcept. De thematiek van Panopticon verschilt (vaak) al per album. Hoewel de thematiek vrijwel altijd gegrond is in de natuur en onze relatie als mens(heid) met de natuur of filosofische vergelijkingen tussen deze domeinen, is de achterliggende thematiek divers. Zo heeft elk album in deze trilogie (.​.​.​And Again Into the Light, The Rime of Memory en dit album) een distinct thema. Deze thema's heeft hij mij in persoon toegelicht en dan kan ik gaan mijmeren op de albumpagina of verwijzen naar de bandcamp (die momenteel niet beschikbaar is) waar ik deze passage nog heb kunnen kopiëren die de thematiek van dit album toelicht en daarmee ook het rootsconcept behartigt:

"A central theme in the album’s lyrics and stories is the Scandinavian immigrant culture of Minnesota. It is something that was brought over by Nordic immigrants and remained a stronghold in Minnesotan culture until it was outcompeted by an American culture obsessed with trends and technology. As such, the very descendants of those immigrants became more interested in pop culture phenomena than the “tired culture” of their grandparents.

Minnesota’s culture has long been largely based on immigrant populations and will remain so in my opinion. To resist that eventual change is a fool's errand. Just as the forest's dominant flora and fauna ebbs and flows, so does our culture, based on who is living here. If we wish to keep aspects of our own individual traditions, it is simply up to us to keep those flames burning in our own lives as individuals and families.

Unlike the woodland caribou, we are not being outcompeted, we are simply losing interest in the things we once thought defined us in an ever-diversifying ecosystem. We are slowly letting our lives pass us by until one day, we look up from our distractions and it’s over."

Dat is natuurlijk een gave anekdote om dat uit zijn eigen mond te horen.

Dan ben ik maar een oppervlakkige luisteraar die Roads To The North zo blijft koesteren omdat mij dat de brute Amerikaanse landschappen zich ook heel goed lieten lenen voor een blackmetal concept. Leek mij juist dat hij daarom die hele Scandinavische hausse helemaal niet nodig had. Nooit geweten dat er nog meer achter zat.