Joe Bonamassa - The Spirit of Rory (2026)

Petje af voor Joe Bonamassa en band. Het tempo van zijn releases ligt onverminderd hoog, maar dat geldt ook voor het niveau ervan. Ook dit eerbetoon aan zijn held Rory Gallagher klinkt weer als een klok. Zowel op zang als op zijn gitaar klinkt hij bevlogen en zet hij deze selectie uit het repertoire van Rory respectvol naar zijn hand.

Ik vind het tegenvallen... Misschien iets te veel op verheugd. Maar vergeleken met Gallagher zelf vind ik dit een slap aftreksel. Bijvoorbeeld bulldog blues op aluminium live in Europe, of a million miles away op Irish Tour. 10x beter dan dit.
Uitzondering: I fall apart

Valt niet mee. Valt niet tegen. Bonamassa doet zijn ding. Maar dat haalt het in de verste verte niet bij wat Gallagher bracht. In die zin is deze release dan ook een nuttige. Om nog maar eens wat livemateriaal van Rory uit de kast te halen...

Haha...herkenbare reacties hierboven. Uiteraard kan Bonamassa zeker uitermate goed gitaarspelen, daar ligt het niet aan. En zijn liefde voor de muziek zal ook zeker wel oprecht zijn, daar wil ik niks aan afdoen.

Maar het is me allemaal net wat te patserig en te glad zoals Bonamassa speelt. Het kan mijn inziens niet tippen aan het speelplezier, puurheid en de oprechtheid van wijlen Rory.

Hehe. Eindelijk eens keer een goed album van hem zonder zwakke tracks. Kan komen door de drummer die goed op dreef is. Had maar 3 losse tracks uit zijn hele ouvre in mijn playlist staan. Daar komen er nu dus 14 bij.

Heel aardig maar viel me op dat hij tussen de nummers niks zegt. Apart. Wel goede tribute. Al hoor ik liever wel de orginele artiest. Logisch natuurlijk.