Melanie Martinez - HADES (2026)

Het wekt wel aardig wat verwondering op dat die album hier volledig over het hoofd gezien wordt.

Verdient zeker meer aandacht

Deze week mijn Album van de Week. Een een erg sterk album. Blij verrast.

Kende haar nog niet, maar nav twee berichten hierboven eens een draai gegeven. Sterk album.

De poptop is tegenwoordig druk bezet. Van SLAYYTER tot Caroline Polachek tot Ethel Cain tot Billie Eilish tot Rosalia. Hier probeert Melanie Martinez haar "The Voice"-imago in te ruilen voor een ambitieus, duister geluid.

De plaat begint met "Garbage", die zet de toon als een soort "Enya on acid" oftewel een etherische bosnimf-vibe die gevaarlijk dicht tegen de theatrale kitsch van een Balkan-Eurovisie-inzending schuurt, maar precies op tijd de juiste afslag neemt. In "Is this a cult" horen we vervolgens een vocale veelzijdigheid die we nog niet eerder van haar zagen; technisch superieur en een stuk volwassener dan haar vroege werk.

Dankzij de strakke productie van CJ Baran bereikt het album wat later zijn absolute piek met "Disney Princess". Het is die zeldzame vorm van pop-perfectie die doet denken aan de glans van Carly Rae Jepsen, terwijl "Grudges" laat zien dat Martinez ook een vettere, stoerdere beat kan dragen zonder dat het geforceerd voelt. Tot aan Avoidant is het feest.

De overgang naar "Monolith" legt het probleem pijnlijk bloot. Hoewel ze een prachtige stem heeft, belandt ze hier plotseling in braaf Taylor Swift-vaarwater, met dan wel scherpe teksten. De scherpe randjes verdwijnen en maken plaats voor een geluid dat we al vaker (en beter) hebben gehoord. Waar een artiest als SLAYYTER consistent blijft in haar visie, verliest Martinez zich hier in een eenheidsworst die de eerdere ambitie tenietdoet.
Hoewel de plaat gevuld is met teksten over BELANGRIJKE zaken, sluipt er langzaam een "gemaakt" gevoel in. De politieke en maatschappelijke boodschappen liggen er soms dik bovenop, wat de oprechtheid onder druk zet.

Het kantelpunt ligt bij "Avoidant". Dit nummer fungeert als het laatste echt sterke ankerpunt van de plaat. Het balanceert nog net de juiste hoeveelheid experiment met een sterke melodie. Alles wat daarna volgt, voelt helaas als een herhaling van zetten. Waar een artiest als Slayyyter of een FKA Twigs een album lang een consistente boog weet vast te houden, kakt HADES na "Avoidant" onherroepelijk in. Wat rest is een verzameling tracks die de vaart uit het album halen en wat alle kanten uitgaan en mij achterlaten met de vraag: was minder hier niet méér geweest? Niet dat die allemaal slecht zijn. Nee hoor.

HADES bevat de beste muziek die Martinez ooit heeft gemaakt, maar ze moet wel leren wanneer je de 'stop'-knop moet indrukken, tot en met "Avoidant" is het een moderne popplaat die de grenzen opzoekt; daarna wordt het - voor mij - een lange zit.

Sinds haar debuut uit 2015 is Melanie Martinez al een soort van mijn guilty pleasure. Ik ben denk ik totaal niet de doelgroep, maar die gothic-pop van haar en de algemene weirdness van haar verschijningen vind ik toch wel best aanstekelijk.

Op haar vierde plaat lijken de kinderkostums en alien make-up even opzij gezet, en komt haar pop-geluid een stuk volwassener over dan eerst. Verder kan ik het wel vinden in het commentaar van mijn bovenbuurman: het album is te lang en komt hier en daar ook wel wat gekunsteld over qua teksten. Desondanks alsnog een prettige plaat.