Yayo Gonzalez - El Ratón Asustado Que Intentaba Controlar el Mundo. (2025)

Volgens Last.fm ben ik zo'n beetje de enige die dit album echt kan waarderen, verbaasd me zeer.

Want Yayo Gonzalez is de stem en één van de oprichters van het heerlijke bonte Argentijnse / Mexicaanse gezelschap Paté de Fuá, die zover ik weet nog steeds zeer populair zijn. En ondanks 5 singles op streaming-sites geen deuk in een pakje zachte boter kan slaan. Zeer onterecht.

Yayo heeft een heerlijk warme stem, die uiterst effectief is in melancholische singer-songwriter liedjes.

Ik kan me voorstellen dat hij na bijna 20 (?) jaar Paté de Fuá ook eens wat anders wil en op dit solo uitstapje experimenteert hij erop los. Maar door zijn herkenbare stem en typische manier van zingen zit het ook wel in het verlengde van wat hij deed met de band.

De singer-songwriter stijl klinkt in alles door maar hier zijn ook invloeden te horen uit de Country en Electronica en de elektrische gitaar mag ook af en toe even uithalen. Verder de ingrediënten die bij Paté de Fuá te vinden zijn: Pop, Jazz en diverse Latin muziek invloeden.

Het populaire "Perro Querido" is een ode aan man's beste vriend en hier mag de viervoeter aangeven wanneer de outro lang genoeg heeft geduurd.

Het vandaag zeer toepasselijke "La Balada del Espacio" heeft een flinke sample verborgen onder de zang over de landing op de maan van Apollo 11 zo'n 55 jaar geleden en vandaag Artemis II. Is voor mij juist het minste nummer op een verder consequent sterke verzameling liedjes waarvan "Rastro en la Arena" (streep in het zand) mijn favoriet is.

Het is meer een luisteralbum voor later op de dag of avond want er zitten maar weinig uptempo nummers bij. De instrumentale afsluiter haalt een thema aan uit het eerste nummer en als je dit album op repeat hebt staan hoor je niet waar het begint of eindigt.

De titel van het album is volgens mij een verwijzing naar een grijze muis die in een groot wit huis woont
Laat zich vertalen als: de bange muis die de wereld wil controleren.