M.I.A. - M.I.7 (2026)

"Everything." is uit en klinkt luchtig, pop dance.

Klinkt behoorlijk ingetogen voor M.I.A.

Weg met het militante en veel gebruik van galm, en toch ook minimaal. Het is een flinke muzikale draai en het bevalt op zich wel bij de eerste beluistering.

...weet niet of die TRUMPET intermezzos nog zullen bevallen na tig beluisteringen. Die zijn soms tegen het prekerige aan.

...en als bonus 33 minuten aan stilte als slot. Zoiets is al eens eerder gedaan, maar dan wel korter (Ladytron op Witching Hour ???)

Tsja, het is een concept album met een religieus (Christelijk) thema en dat is toch behoorlijk gewaagd en moedig van deze Engels / Sri-Lankaanse zangeres die toch nooit op haar mondje gevallen is.

Je zou zeggen dat het één geheel zou moeten vormen maar sommige van die TRUMPET intermezzo vallen toch iets te veel op in negatieve zin.

"Prayer 777" daargelaten, waar de opzet van het album eigenlijk wordt uitgelegd, blijven er 7 echte nummers over (plus een verborgen nummer aan het eind van die 30 minuten stilte). Die liggen prettig in het gehoor maar de single "Everything" stijgt (wat mij betreft) boven de rest uit.

Voorlopig krijgt ze het voordeel van de twijfel voor dit experiment, je moet durven om artistieke radicale keuzes te maken... nu maar hopen dat dit niet als haar Metal Machine Music (Lou Reed) wordt gezien.

Wat een ongelofelijk irritant album. Ik vond haar altijd wel een voortuitstrevend toffe artiest, maar dit is net helemaal niks. Misschien ligt het aan de producers..

Ik luister nu alleen nog de 7 nummers zonder de intermezzo en inleiding en slotnummer. Die zijn gewoon goed, zeker de 2 met ondersteuning van het koor van Sunday Service Choir en de single Everything.

M.i.A. is iemand die op zoek is in het leven. Van anarchist naar complotwappie naar gelovige. Het beste gaat ze op zoek naar een waardige opvolger van de eerste twee platen, maar dat zal dan nog wel komen. Ook deze plaat is het weer niet.

Beetje rare plaat, ik ben niet zo voor "vrolijke" muziek. Uplifting en zo. Nee; Behalve als het trance uit de jaren 90 was. Tune-Yards, die laatste van David Byrne, van die vreselijke Viva la vida dingen, maar dit werkt wel bij mij. Heb tot nu toe enkel de twee videos gehoord en bekeken maar vind dat wel leuk. Niet wereldschokkend maar wel leuk. Ga het eens helemaal beluisteren.

Ik moet de tweede helft nog even met aandacht luisteren, maar de eerste tracks vond ik gewoon prima. Prayer 777 als favoriet voorlopig.

Blijft jammer dat ze zo'n vreemd pad aan het volgen is momenteel.
Misschien was het achteraf gezien wel een waarschuwing dat ze (rond de tijd van die omslag) deze foto op mijn insta likete.

Ben wat milder geworden over "Prayer 777" en pak die ondertussen wel mee, maar laat die TRUMPET-intermezzo links liggen.

"Calling" is eigenlijk gewoon een goede Gospel nummer en die chant is gewoon prachtig. Als het op een ander album had gestaan of door een andere zangeres was opgenomen, zeg RAYE, dan zou het nog hoog kunnen scoren in jaarlijstjes.

Het mooie van streaming is dat je aan 'cherry-picking' kunt doen en kunt luisteren naar de beste nummers en de rest lekker negeer. Dan is dit muzikaal toch een heel fijn album met 7-8 nummer om de dag mee te beginnen of te eindigen. De teksten hebben niet veel om het lijf maar het is duidelijk haar verhaal en M.I.A. heeft wel een fijn herkenbare stem. Neig naar 4*

Van RAYE kan ik die gospel-pretenties dan weer totáál niet uitstaan. Veramerikaniseerde pseudo-spiritualiteit.
Dan vind ik wat Maya hier doet veel authentieker, ook al heb ik er geen binding mee.