Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore (2026)

Hallo muziekliefhebbers,
Hier mijn album die ik helemaal zelf heb gemaakt. Ik ben er aardig trots op. Ik vind zelf dat ik beter ben gaan mixen en masteren. En een nog smaakvollere saus er overheen gegoten. Natuurlijk heb ik mijn vaste sidekick Bette Schindler er weer bij gehaald en oei wat heeft ze weer prachtige backings ingezongen....het zijn mijn hoogtepunten van de plaat geworden.
ik ben zo benieuwd wat jullie ervan vinden.....schiet maar raak hoor! Ik heb de cd zelf daadwerkelijk al half april in mijn handen en wellicht komt er nog een vinylversie(de hoes heb ik al gemaakt) maar hij is zodadelijk overal verkrijgbaar. Recensies zijn heel erg welkom dus help me out!

Verder vond ik het grappig om Gemini mijn lyrics te laten analyseren en daar kwam dus het volgende uit:

Aimée Porcher
Een intiem, romantisch bijna pastoraal loflied over de vrijheid en de liefde in de Franse natuur. Het gaat over overgave aan de natuur en aan elkaar. Een sfeer van ”carpe diem”. Het liedje nodigt uit om de hectiek achter te laten en terug te keren naar een pure ongecompliceerde staat van zijn.

The most peculiar thing
Een charmante oprechte lofzang op een geliefde waarbij de bewondering centraal staat. Een feelgood-nummer dat de luisteraar herinnert aan de vroege fase van een relatie waarin je nog steeds niet kunt geloven dat je zoveel geluk heb gehad met je partner. De elementen worden gebruikt om de “natuurlijke” en verfrissende kracht van de geliefde te benadrukken

Sonya from Yugoslavia
Een poëtisch portret van verlangen
Ademt de sfeer van een melancholisch, ietwat dromerig liefdeslied uit een ander tijdperk. Het lied verteld het verhaal van een onbeantwoorde prille tienerliefde voor een meisje genaamd Sonya. Het voelt als een herinnering die in muziek is omgezet

Through the glass of a radiostore
Een intrigerend filmisch portret van een nogal melancholisch en eenzaam personage. Observatie van een afstand met zowel een fysieke barrière als emotionele barrière.
Het is een lied over een kloof tussen fantasie en realiteit. De verteller is verliefd op het beeld van de vrouw achter het glas, maar zodra hij dichterbij komt, botst zijn idealisme met de rauwe werkelijkheid van zijn eigen onzekerheid

The ghost of Meredith Blow
Een melancholisch nostalgisch lied over het proces van loslaten en de blijvende impact van een voorbije relatie. Waarbij de geest van de ander pas verdwijnt als de ervaring is omgezet in dit lied.

Better than I am
Een lied over de moed om imperfect te zijn.
Conrad erkent dat hij een puinhoop is, maar vindt zijn morele superioriteit in het feit dat hij tenminste niet liegt over zijn gebreken.

La danse baroque
Een kort klassiek instrumentaal liedje

Hey sister!
Emotioneel geladen tekst over de bewondering voor een zus die veel heeft meegemaakt. Het balanceert tussen liefdevolle herinneringen en de pijn van de realiteit. Het voelt als een eerbetoon aan haar veerkracht, maar ook als een uiting van machteloosheid.

Black raven with a silver feather
Een donker sprookje waarin vogels als metaforen voor verschillende stadia van verval of ongeluk staan. Het gaat over de kwetsbaarheid van het leven en de onvermijdelijkheid van het vallen.

True stories & fast thrills
Een oneindige reis! Een sfeervol, dromerig licht surrealistisch liedje

I need you now!
Het lied ademt een sfeer van verlangen, wanhoop en een tikkeltje eenzaamheid uit.

Microscope
Een melancholisch en emotioneel geladen lied over de druk van perfectionisme en de destructieve aard van over-analyse binnen een relatie. Het is een pleidooi om te stoppen met zoeken naar wat er mis is, en te kijken naar wat er voor je staat. De tekst is rauw ,eerlijk en visueel heel sterk door de enorme contrasten tussen het hele kleine en het hele grote.

The earth stops turning
Het beschrijft het moment waarop de tijd stil staat door overweldigende emoties, maar waarin diezelfde emoties ook verstikkend kan werken. De rode draad in het lied is de twijfel begeleid door een compleet orkest.

Dus even spammen aERodynamIC
Poles ApartBroemerwinzclayhillhenrie9deric ravenlennonJuul1998BChameleon DayJake BuggZwaagjebrtBrotherJohn

Gefeliciteerd met dit nieuwe album, Conrad! Ik ga er zeker voor zitten.

Hele fraaie hoes alvast, begrijp ik je goed muziekobsessie dat een eventuele LP-versie een andere hoes krijgt??

Ben ook erg benieuwd wat je nu weer in elkaar geknutseld hebt.

Wat leuk; dat wist ik niet. Mooie hoes en ik ben zeker nieuwsgierig, maar zo te zien (nog?) niet op Tidel? Vorige album wel zag ik....

Om naar uit te kijken!

Heel nice Conrad!
Ook ik kijk hier erg naar uit

Net als bij het vorige album de disclaimer: het is lastig om een mening over een album te geven als je de maker kent en waardeert.

Dat gezegd hebbende: vandaag mocht ik de albumpresentatie meemaken van het tweede album van Conrad (ons aller muziekobsessie). Wij delen enorm dezelfde muzieksmaak. De aanbevelingen vliegen ons beiden om de oren en bijna altijd zijn ze raak. Het is dus niet verwonderlijk dat ik ook een connectie voel met de muziek die Conrad zelf maakt.

Wat me op dit album gelijk opviel was het gevoel dat The Bullfight ook bij me oproept, niet heel raar omdat Conrad ook daar nu al weer een aardige tijd deel van uitmaakt en het album verschijnt op het label Brandy Alexander. Ongetwijfeld dat dit bewust of onbewust van invloed is geweest op dit tweede album

Dan de fraaie orkestratie: dit verdient echt een heel dikke pluim. Ook hier herken ik onze gedeelde smaak weer: we houden van barok-getinte muziek en dat laat Conrad hier nu ook heel duidelijk horen. Echt heerlijk is dat.

Is er dan geen puntje van kritiek? Jazeker. Net als bij de zanger van The Bullfight moet je wel een beetje tegen de zang van Conrad kunnen. Zijn manier van zingen is vrij kwetsbaar en net als bij mijn grote helden Nick Cave en Marc Almond soms wat op het randje. Mij stoort dat niet, maar ik kan me voorstellen dat het voor anderen wat lastig is. En ach, die grote helden zijn later in hun carrière sterker gaan zingen
Bette Schindler is wat dat aan gaat een schitterende toevoeging op enkele nummers.

Through the Glass of a Radiostore is weer een stap voorwaarts ten opzichte van het debuut: de muzikaliteit spat er van af. De liefde ook en ik kan geen genoeg krijgen van donkere, melancholische muziek met een theatraal randje dus dan zit ik hier wel goed.

Eerste review: NNM: Conrad Freling - Through The Glass Of A Radiostore - De Subjectivisten

Wel vreemd dat je jouw eigen album zelf 5 sterren geeft. Dat is pas bescheidenheid..:)
Maar mijn interesse is gewekt, ik ga hem binnenkort beluisteren.

Nog niet op Tidal te luisteren

Zelfvertrouwen is een groot goed

Conrad geeft al z'n eigen werk 5 sterren, die discussie is al vaker gevoerd. Ik vind het zelf ook apart, en zou persoonlijk het beoordelen aan anderen laten. Maar ieder z'n keuze.

Uitgelezen moment voor artonna campaign om te vertellen hoe zijn verwachtingen voor dit album gevoelsmatig aansluiten bij De Erfenis van Karlijn, een door hem geschreven boek! Hij heeft ook diverse dichtbundels op zijn naam staan als ik me niet vergis.

Klopt Jerome988, maar ben er achter gekomen dat niet iedereen het waardeert dat je iets zegt over je eigen boek (met best wat muziekinvloeden/anekdotes trouwens en op Hebban.nl de grootste boekensite van Nederland scoort de De erfenis van Karlijn als een tierelier). Maar in het algemeen; ben net als muziekobsessie/ Conrad echt trots op mijn schrijverswerk. Als vlegel zullen leraren Nederlands Nooteboom en Konings van Aardrijkskunde hoogst verbaast zijn. En net als bij songs tot leven wekken is ook het schrijven van een boek een proces met veel donkere 'donder' dagen, veel weken zelfs zonder tastbaar iets, tot ineens de juiste woorden als vanzelf gaan vallen. Een magisch iets. Die album zet ik met veel plezier op mijn rotatielijst, zodat het later geluisterd kan worden. Zit nu met weekendjes weg (Brugge/ Gent), Glasgow en Stockholm, daarna het WK voetbal en dan komt deze plaat weer in zicht. Wordt dus vervolgd en sowieso heel veel succes Conrad met je muzikale en menselijke avonturen.

dank je Andre, ik ben ook benieuwd naar je boek, ga hem meteen op mijn e-reader zetten. Was net toe aan wat nieuws. Mijn favorieten schrijvers zijn William Sommerset Maughan, Knut Hamsun, John Fante, en John Steinbeck daar heb ik alle boeken van op een ereplaats in de kast. En put ik ook invloeden voor mijn teksten uit

13 juni staat hij op tidal broem maar ik wil hem gerust ook gewoon we transferen eerder

Muziekobsessie; ik hou van covers van albums en boeken in huis. Het geeft zoveel meer kleur, fleur en elke cover vertelt weer van eigen verhaal, dus paperback heeft mijn voorkeur. Krijg ook heel warme reacties op de covers (inmiddels 3 boeken uitgebracht) en rode wangetjes recensies op Hebban.nl ( de grootste boekensite van de lage landen) over de inhoud. De boeken kenmerken zich door relatief weinig pagina's, waarin echter wonderbaarlijk (volgens lezers) veel gebeurd. Maar oeps dit is jouw platform, jouw moment of glorie en nogmaals na een paar heerlijke uitstapjes ga ik voor deze. Verschillende titels van het album zijn alvast intrigerend.

Met het verschijnen van Never Gonna Change the World zette Conrad Freling de eerste stappen als solo artiest in de voor hem al overbekende muziekwereld. Als muzikant had hij al een rijkelijk verleden binnen bands als Wallrus en Seven Stars Over Sicily opgebouwd. Thomas van der Vliet van The Bullfight verwezenlijkte zijn droom door de plaat op het Brandy Alexander Recordings label uit te brengen. Er ontstond een hechte vriendschap en Freling vervult ondertussen als banjo speler en organist ook een bepalende rol als teamspeler bij The Bullfight.

Freling droomt tegelijkertijd ook verder. In die dromen brengt hij miniatuurschilderijen als sfeerschetsen tot leven. Die liedjes ontstaan ergens in een denkbeeldige wereld, waar memoires uit het verleden zwaar geromantiseerd het licht zien. Zo verbindt hij de liefde voor de Franse landschappen in Aimée Porcher aan de ontdekkingstocht naar zijn eigen seksuele behoeftes en verlangens. Niet alleen muzikaal geeft hij zich bloot, die fysieke naaktheid kleurt tevens de openingstrack in. Aimée Porcher mengt cabaret met triphop. Aimée Porcher is een geheimzinnige sprookjesachtige uitnodiging om je in de verhalen van Through the Glass of a Radiostore te verdiepen.

Through the Glass of a Radiostore, de geboorte van het broertje van Never Gonna Change the World. Geen grote veranderingen dus, maar een doorzichtige verfijning van het songmateriaal. Freling zoekt het randje van de zelfkant op en laat genoeg ruimte open om deze door de toehoorder zelf in te laten vullen. Schept hij in het weerspiegelende Through the Glass of a Radiostore titelstuk het beeld van een ideale vrouw, of is hij de voyeur die in de avond de hoerenbuurt bezoekt en van een afstand stiekem het schoon bewondert?

Het filmische in detectivestijl opgezette Sonya from Yugoslavia laat zich als een hoofdstuk uit een spannend jongensboek lezen. Zijn partner in crime is net als op voorganger Never Gonna Change the World zangeres Bette Schindler. Met zwijmelende engelenzang introduceert ze zich als geestverschijning op The Ghost of Meredith Blow. Haar verlicht aura voegt er fraaie subtiele pasteltinten aan toe. Het realistische warme Better Than I Am toont weer andere lieflijke facetten van haar stemkunsten.

Bijzonder dat juist het instrumentale herfstige door treurviool gedragen La Danse Baroque tot halverwege de plaat de meeste indruk maakt. Daarna volgt er een paar duistere nachtmerrie getinte hoogtepunten. Hey sister! pijnigt de ziel, en zet een gruwelijk naargeestige stemming neer. Black Raven with a Silver Feather sleurt je dieper de afgrond in. Hier kan een jammerende Bette Schindler de luisteraar niet redden en presenteert ze zich ook als slachtoffer van het dreigende verval.

Je moet wel een ziekelijke drang tot perfectionisme hebben om je solo aan een uitgebreid werkstuk als Through the Glass of a Radiostore te wagen. Freling ontkent dit niet en in Microscope benoemt hij het als een persoonlijke zwakte. Die erkenning benadrukt dat dit juist een sterke eigenschap is, die hem in staat stelt om zo’n prachtige composities te schrijven. Nare karaktertrekken kunnen in hun tegenhanger soms juist ook tot iets positiefs om te buigen zijn.

Het breed georkestreerde Through the Glass of a Radiostore is melancholisch en theatraal van aard. Het is amper te vatten dat Freling The Earth Stops Turning steentje voor steentje dichtmetselt en tot een magistraal einde opbouwt.

Ondanks de ruimtelijke invulling van de instrumentatie leunt Freling erg tegen de kleinkunst aan. Door die overdaad aan emoties en tragiek komt het zeer gepassioneerd en puur binnen. Het schemerige grensgebied is niet mooi en geperfectioneerd, logisch dus dat de poëet hiervoor de rand van zijn vocale mogelijkheden opzoekt. Juist op die momenten dat Freling hier op balanceert, weet hij het meeste te imponeren.

Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Helaas ik vind het album ook niet op Tidal. Ik ga niet meer aan Spotify beginnen, dus ik laat het voor wat het is. Jammer!

Het album is op Bandcamp te vinden (en te beluisteren):

conradfreling.bandcamp.com

13 juni op Tidal blijkbaar. Nog ff geduld.

Gek ik zie dat hij bij platomania €17,99 kost en bij bol.com €20,99 en pas 26 juni te krijgen is. Ik heb daar geen vat op en krijg maar €2,- per verkoop dus daar doe ik het niet voor. Dan liever bij mij bestellen voor €12,50 binnen 1 dag vestuurd.

Gekke recensie op bol.com, waar die dan vandaan komt??? Conrad Freling - Through The Glass Of A Radiostore (CD), Conrad Freling | Muziek | bol Conrad Freling - Through The Glass Of A Radiostore (CD), Conrad Freling | Muziek | bol - share.google

Overigens ligt hij morgen bij Sounds Delft en Plaatboef Rotterdam voor slechts €10

AI recensie/beschrijving op basis van de song titels lijkt me.

Nee, dat ben ik. Zal ik eens uitgebreid hier over mijn twee gedichtenbundels vertellen? Moet ze nog wel even vijf sterren gaan geven op BoekMeter.

niet slecht zeg dit, erg mooi! doet me een beetje denken aan Patrick Watson met die piano in Aimee Porcher. En dat laatste nummer is dat echt met een orkest opgenomen? Ik vind de sfeer wel lekker en het contrast tussen die 2 vocalen werkt ook goed. Misschien enige kanttekening dat hij wat lang duurt maar verder ga ik deze voorlopig wel even draaien, fijn plaatje!

oei... is dit zolderkamervlijt ? Hoop dat je tegen een stootje kan muziekobsessie

De vocalen staan te voor in de mix, de Engels uitspraak zal een heel stuk beter moeten wil je de zang zo voorop plaatsen. De zang is wat te lijzig voor mij smaak. Zou de nummers wat sneller maken dan hoeft de zanger de noten niet zo lang aan te houden want daar heeft hij duidelijk moeite mee.

De ritmesectie is wat uit balans, mis de bass.

Muzikaal zit het best erg vol met instrumenten, dan lijkt het me handiger om de diverse instrumenten iets meer naar links of rechts te pannen om meer ruimte te maken voor de stem, die kan dan wat zachter.

Ik zou per segment van een nummer wel een instrument kiezen dat leidt, dat kunnen de ander instrumenten iets zachter en krijg je meer balans en minder overwellen.

Bij de eerste beluistering zou ik het titelnummer als het beste nummer aanmerken... maar ik heb alleen de eerste 4 nummer beluisterd.

nou E-clect-Eddy ik ben het niet met je eens, ik vind juist de panning sterk gedaan, zeker op mijn koptelefoon gebeurd er al veel in het stereobeeld. En ondanks dat er veel instrumenten meedoen, doen ze zeer weinig(less is more) waardoor het lekker leeg is gemixt ipv zo'n uitgebalanceerde deken wat langs je heen gaat. Want niks is saaier dan een perfect uitgebalanceerde mix aldus "Mixerman". Neem the most peculiar thing bijvoorbeeld, die heeft alleen maar zang, piano, bas en drum. Pas bij het einde komt er meer bij. Ik heb ooit een opleiding gehad in mixen en ik weet wel hoe moeilijk dat is.

En moeilijk beoordelen als je slechts 4 nummers heb gehoord. Bij mij klinkt de bas precies goed dus hangt misschien van je smaak af, de bas hoef van mij niet zo aanwezig te zijn. Ja de zang dat begrijp ik wel die is op het randje soms maar de mix vind ik wel knap gedaan hoor. Beter dan gemiddeld, misschien had de mastering iets beter gekund.

koen53 met mastering geen ervaring. Het dichtste dat daar in de buurt kwam was van een 4-track opnames een stereo mix maken. Maar dat is slechts als demo te gebruiken. Had hier een mini-studio op zolder (letterlijk) maar toch ontbrak er veel zoals een fatsoenlijk galmkasje.

Ik luister nooit naar muziek op de koptelefoon tenzij dat met mini-oortjes die aan mijn walkman zat in de trein of op de fiets. Ik vind de beleving ook compleet anders koptelefoon vs speakers. Met de koptelefoon hoor je 'meer' dan via de speakers, heeft o.a. met akoestiek te maken als ik me niet vergis.

Ik zeg het hoe ik het hoor en op mij komt de muziek iets wat druk over, te veel instrumenten die om mijn aandacht strijden. Maar als jij veel via de koptelefoon, en ook dit album, luistert dan zijn we ook appels met peren aan het vergelijken n.m.m. Dan ben jij ook gewend om zoveel te horen. Via de speakers worden bepaalde geluiden geregeld overstemd, door wat er in huis gebeurd. de vogels, verkeer, de wasmachine etc.

Bass kan ook aan mijn speakers liggen geef ik toe. Beleving is subjectief en ook nog eens van diverse omgevingsfactoren afhankelijk. Wat de ene geweldig vind, vind de ander niet zijn ding.

Voor mij is de zang vaak één van de belangrijkste onderdelen van een nummer, samen met de tekst en daar ben ik dan ook het meest kritisch. Ook de eerste keer dat je iets hoort valt je meer op dan later wanneer er gewenning is ontstaan. Voor mij waren 4 nummers genoeg om te zeggen dit is niet voor mij is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore
Conrad Freling bracht vier jaar geleden met Never Gonna Change the World een mooi en bijzonder album uit en overtreft dit album deze week met het nog wat indrukwekkendere Through the Glass of a Radiostore

De Nederlandse muzikant Conrad Freling maakt muziek die niet helemaal in mijn muzikale straatje past, maar het deze week verschenen Through the Glass of a Radiostore wist me toch makkelijk te overtuigen. Net als het debuutalbum is ook Through the Glass of a Radiostore een album dat sfeervol en avontuurlijk is ingekleurd. De mooie klanken worden gecombineerd met de karakteristieke stem van Conrad Freling, die zijn muziek een eigen karakter geeft met zijn stem, die prachtig wordt bijgestaan door de achtergrondzang van Bette Schindler. Liefhebbers van rijk georkestreerde pop komen volledig aan hun trekken met dit fraaie album, maar ook als dit niet precies jouw smaak is zou ik zeker eens luisteren.

De Nederlandse muzikant Conrad Freling bracht bijna vier jaar geleden het album Never Gonna Change the World uit. Het is een album dat zich wat buiten mijn muzikale comfort zone bevond, al is het maar omdat ik een hele duidelijke voorkeur heb voor vrouwenstemmen. Verder maakte Conrad Freling op het eerste onder zijn eigen naam uitgebrachte album (met de band Seven Stars over Sicily maakte hij eerder al twee fraaie albums) rijk georkestreerde en soms wat theatraal aandoende muziek en dat is muziek die ik niet altijd kan waarderen.

In mijn recensie van Never Gonna Change the World noemde ik echter Marc Almond en Gavin Friday als vergelijkingsmateriaal en hoorde ik af en toe ook nog iets van Radiohead, wat iets zegt over de kwaliteit van het album van Conrad Freling. De Nederlandse muzikant, die ook deel uitmaakt van de Nederlandse band The Bullfight, heeft sindsdien hard gewerkt aan de opvolger van Never Gonna Change the World en die opvolger is deze week verschenen.

Aan mijn voorkeuren is de afgelopen jaren niets veranderd. Ik hoor nog altijd veel liever vrouwenstemmen dan mannenstemmen en rijk georkestreerde muziek vind ik maar af en toe mooi. Conrad Freling beschikt over een stem die af en toe wat kan schuren, maar de zang op het album staat me zeker niet tegen. Integendeel zelfs, want de zang op Through the Glass of a Radiostore is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de bijzondere sfeer op het album.

De stem van Conrad Freling geeft Through the Glass of a Radiostore een wat nostalgisch tintje, maar heeft ook het licht theatrale maar tegelijkertijd kwetsbare van de stemmen van Gavin Friday, Marc Almond en Thom Yorke, waardoor ik ook bij beluistering van het nieuwe album van Conrad Freling weer uitkwam bij het vergelijkingsmateriaal dat ik ook bijna vier jaar geleden noemde.

Het is nog altijd vergelijkingsmateriaal dat slechts ten dele zinnig is, want de muziek van de Nederlandse muzikant heeft een duidelijk eigen sound, met af en toe ook nog een randje David Sylvian. Mijn voorkeur voor vrouwenstemmen wordt overigens niet helemaal genegeerd op Through the Glass of a Radiostore, want in veel songs duikt de prachtige stem van Bette Schindler op als tweede stem.

Conrad Freling heeft ook zijn tweede album grotendeels in zijn eentje in elkaar geknutseld en levert knap werk. Naast de zeer rijke orkestraties van Theo Olsthoorn in twee tracks heeft Conrad Freling zijn songs voorzien van fantasierijke en sfeervolle klanken. Through the Glass of a Radiostore is niet vies van weidse klankentapijten, maar er gebeurt ook altijd wel iets spannends in de muziek op het album.

De songs op het album klinken af en toe voorzichtig theatraal, maar het slaat wat mij betreft nergens door in de richting van holle bombast. De songs van Conrad Freling klinken soms groots en meeslepend, maar hebben ook altijd iets kwetsbaars. Vergeleken met het debuutalbum hebben de songs wat mij betreft aan kracht gewonnen. Ze zijn mooier en spannender ingekleurd, maar het zijn ook songs die zich makkelijker opdringen en die de competitie met de internationale concurrentie makkelijk aan kunnen.

Conrad Freling promoot zijn muziek enthousiast op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter, maar Through the Glass of a Radiostore verdient het ook om veel breder opgepikt te worden. Erwin Zijleman

Thanx allemaal voor het luisteren en de reacties. Tegen de 1000 streams op spotify maakt mij wel blij! Ik stond zelfs hier in de rotatielijst! Voor wie me live wil zien ga ik de uptempo nummers spelen met een volledige band inclusief sax/basclarinet 5 september op Club Festical Delft om 21 uur en 4 december backtobasis (sint Agathaplein 4) Delft. Beide gratis. Spaarzaam want ik heb 't veel te druk met the Bullfight die echt het hele land door gaat oktober, november

Hoe goed je het misschien ook bedoelt, ik merk dat ik moeite heb om te luisteren naar een artiest die zijn eigen werk als meesterwerken bestempelt en daar zelf de hoogste waardering aan geeft.

Als muzikant laat ik mijn eigen muziek liever beoordelen door mensen met een eerlijke, onafhankelijke mening. Misschien vind je mijn standpunt wat vreemd of streng, maar voor mij voelt geloofwaardigheid en zelfreflectie als een belangrijk onderdeel van kunst.

Daardoor lukt het me helaas niet om onbevangen naar jouw werk te luisteren.

Komt doordat ik er 4 jaar aan gewerkt hebt zonder consensus te doen. Bij een band heb je altijd te maken met compromissen. Met arrangeren, met mixen met alles zodat je zelf nooit de 5 waardering ervaart. Maar als je het helemaal zelf kan doen ga je net zo lang door tot het perfect klinkt dus inderdaad pas bij een 5 waardering ben ik tevreden. Ik ben best wel een perfectionist en schaaf ook jaren bij aan mijn album. Iets wat ik in bandformatie nooit kon doen. Ik had 'm ook 2 jaar eerder kunnen uitbrengen dan had hij een 4 gekregen. Nee voor mij is dit album echt dubbel en dwars een dikke 5 waard. Anders had ik hem niet uitgebracht

Ik begrijp je intentie muziekobsessie en heb enorm veel respect voor iemand die muziek maakt. Ik kan het niet en zal het ook nooit kunnen. Toch is het moeilijk om bij zoveel enthousiasme kritisch te zijn (dat vind ik) Ik zoek naar woorden om te beschrijven wat ik hoor en dat is best moeilijk. Ik ken je niet maar toch ook weer wel. Dat geeft mij een ambivalent gevoel. Als ik echt goed zou vinden dan was het makkelijk om positief te zijn maar dat ben ik niet. De keuze om te ‘zwijgen’ op mume is dan de makkelijkste. Tja. Ik denk dat de stijl mij wat minder aanspreekt. Ik heb moeite om het hele album te luisteren. Iets maakt mij onrustig. Dat had ik bij je vorige album ook al. Niks dan respect voor je muzikaliteit en hopelijk is mijn post voldoende respectvol. Blijf muziek maken…ik ben stikjaloers op je. Dat dan weer wel

Geinig nieuw Anime videoclipje van microscope. Mooiste nummer van de plaat!

https://youtu.be/u5s8eVnGDtU?si=dSh9cR449PDmBOAS