Sure He's a Cat - Sure He's a Cat (2026)

Het album klinkt prima, maar niemand is Piet Veerman en dat is precies wat ik de hele tijd denk en hoor als ik naar het album luister. The Cats waren er in mijn vroege jeugd, maar ook daarna. Juist toen ik "hits" ontdekte via Radio Veronica en niet veel later het gedrukte blaadje van de Top 40, ging het The Cats echt voor de wind. Na 'Turn Around And Start Again' en 'Times Were When' werd Piet Veerman de lead zanger en veranderde alles (in goud). Daarmee werden The Cats voor mij een band die hits scoorden en in mijn systeem belandde dat bij mijn vroege jeugd hoort. Niet heel veel later haakte ik al grotendeels af, omdat ik stevigere muziek ontdekte die mijn eigen smaak werd. Maar, een aantal nummers resoneerden wel, juist door dat jeugdsentiment. De uitzondering was 'The End Of The Show', dat vind ik, nog steeds, een goed nummer.

De combinatie van dit alles maakt Sure He's A Cat een lastige plaat voor me. Ik merk dat in de nummers waar het origineel grotendeels gevolgd wordt, ik Piet mis. Juist als er iets anders gebeurt, een vrouw als zanger of de verJohanisering van 'The End Of The Show' sla ik wel aan.

Alles gezegd en geschreven, The Cats was een band die zeker een serieuze tribute als deze verdient. Hoe je het went of keert, de band heeft een enorm aantal klassiekers op de naam staan.