Ik zou er mezelf erg makkelijk kunnen afmaken met de zin
"Uiterst geschikt voor liefhebbers van The Notwist " , maar dan zou ik
"Morning Notes" tekort doen.
(ondertussen is die zin wél geschreven

).
Orange Black bewandelt dat pad van vrolijke/melancholische/absurde popliedjes (denk aan Pavement ten tijde van
Crooked Rain Crooked Rain maar dan met méér electronische echo's

).
Neem nu dat openingsnummer
"Daydreamer" waarin Dieter Sermeus zingt over Kerstmis vieren in juli en wat voor een mooie leugen dat wel kan zijn
"Rush" en
"Surrender" zijn van die nummers waarbij zelfs uw kat/hond/kanariepiet/penguïn (ik weet niet wat voor jullie huisdieren jullie hebben

) door de kamer gaat statuiteren
Maar is er vooral dat trio nummers (
"Dream team" ,
"Do you compute?" &
"How It Ended") die deze plaat doen uitsteken boven het grauwe middenveld - die drie nummers koppelen dansbaarheid (denk aan New Order in
"Dream Team") & prachtige melodieën aan elkaar alsof het niets was.
En ondertussen denk je: "Ja - juist. Zo moest het zijn

"