Caro - Returning to Innocence (2026)

Een nieuwe single "Call the Shots" en een nieuwe hoes voor het komende album, logisch ! ?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Caro - Returning to Innocence - dekrentenuitdepop.blogspot.com


14 OKTOBER 2026

Review: Caro - Returning to Innocence
Na een geslaagd album onder de naam The Jordan laat de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw op het uitstekende en onder de naam Caro uitgebrachte Returning to Innocence nogmaals horen dat er leven is na Caro Emerald.

Ik heb het album Returning to Innocence beluisterd voordat ik wist wie er schuilgaat achter de naam Caro. Ik heb het album hierdoor onbevooroordeeld kunnen beluisteren en mijn oordeel over het album was positief. Caro heeft een fris klinkend popalbum gemaakt, dat af en toe aansluiting zoekt bij de grote popalbums van het moment, maar dat ook zijn eigen weg durft te kiezen. De songs zitten goed in elkaar, in muzikaal en productioneel opzicht klinkt Returning to Innocence uitstekend en Caro is een prima zangeres. Dat ze in het verleden met heel veel succes aan de weg timmerde met totaal andere muziek zit haar niet in de weg en geeft het eerste album van Caro hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om op te vallen.

Ik had echt helemaal niets met de muziek die de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw maakte onder de naam Caro Emerald. Het was ongetwijfeld knap gemaakt en vast terecht zeer succesvol, maar mij raakte het niet en ook in muzikaal opzicht sprak de mix van muziek uit de jaren 40 en 50 met een eigentijds laagje mij totaal niet aan.

Caroline van der Leeuw liet haar alter ego Caro Emerald, ondanks het enorme succes, uiteindelijk helemaal los. Dat was een moedige stap van de Nederlandse muzikante, die vervolgens helemaal opnieuw begon. Ze leverde begin 2023 onder de naam The Jordan het album Nowhere Near the Sky af en dat was zeker geen slecht album. Ik heb er zelf destijds overigens niet naar geluisterd en ik was zeker niet de enige, want opnieuw beginnen en een krachtige merknaam overboord gooien is zeker geen garantie op succes.

Caroline van der Leeuw begint nu nog een keer opnieuw onder de naam Caro. Dat spreekt mogelijk een deel van de fans aan die ze verloor na het afscheid van Caro Emerald, al zullen die op het deze week verschenen album Returning to Innocence niet veel bekends horen.

In muzikaal opzicht heeft de muziek van Caro namelijk niets te maken met die van Caro Emerald. Returning to Innocence is een modern klinkend popalbum dat nergens ruimte biedt aan de retro van Caro Emerald. Ik las inmiddels een aantal wat zure recensies over het album, maar ik heb er zelf onbevangen naar geluisterd en vind het eigenlijk best een lekker album.

Het album van Caro bevat lekker in het gehoor liggende maar ook knap gemaakte popsongs. Het zijn songs die absoluut zijn geïnspireerd door de songs van de grote popsterren van het moment, maar Caro voegt ook iets van zichzelf toe. Ik hoor de eigen sound van de Nederlandse muzikante in de ritmes en met name in de baslijnen, maar Caro trekt ook de aandacht met haar zang en de songs.

Ik hoorde in de muziek van Caro Emerald persoonlijk nooit een hele goede of zelfs onderscheidende zangeres, maar de zang op Returning to Innocence vind ik echt uitstekend. Bij Nederlandse muzikanten duikt altijd op een gegeven moment de Nederlandse tongval op, maar die hoor ik niet op Returning to Innocence van Caro.

De Nederlandse muzikante kan met haar stem uitstekend uit de voeten in de gloedvolle ballads op het album en ook de zang in de wat meer uptempo tracks is prima. Ik vind de stem van Caroline van der Leeuw het meest onderscheidend in de songs die wat meer experimenteren en waarin de zang volledig centraal staat, zoals bijvoorbeeld in het hele mooie The Only One.

Ook in muzikaal en productioneel opzicht doet Returning to Innocence van Caro niet onder voor andere popalbums van het moment en ik vind de songs van de Nederlandse muzikante veelzijdiger dan op de meeste van deze albums. Caro maakt zeker niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben, bijvoorbeeld wanneer ze kiest voor bombast, maar de meeste songs op Returning to Innocence vind ik prima en het album bevat ook een aantal songs die ik echt heel goed vind.

Het siert Caroline van der Leeuw dat ze het alter ego dat ze nog jaren met veel succes had kunnen uitmelken aan de kant heeft gezet en heeft gekozen voor een nieuwe start. Het is een nieuwe start die laat horen dat de Nederlandse muzikante ook in een totaal ander genre een geslaagd album af kan leveren en dat is knap. Erwin Zijleman

Wat een quatsch, denk je dat we hier simpel zijn of zo? Helaas kan ik jouw recensie hierdoor onmogelijk onbevooroordeeld uitlezen.

Toch niet zo gek, ik had helemaal niks met Caro Emerald, het is lang geleden en ze ziet er ook anders uit

Ik had vanmiddag bijna een vergelijkbare ervaring als Erwin, alleen had ik WEL de singles al eens meer dan 1 keer beluisterd.

Een album waar ik al bij voorbaat gemengde gevoelens bij had. Niet zo zeer met de muziek maar met het 'continue' veranderen van de hoes van dit album. Degene die hier nu te zien is, is de tweede en degene die op streamingsites staat, maar niet de laatste hoes. Want die voor de fysieke albums heeft namelijk CARO met grote gouden letters, precies over de rechter boezem. De Janet Jackson-achtige tepelbeschermer (?) is wellicht iets te aandachttrekkend voor bepaalde importlanden ?

Heb het beluisteren ervan al dagen uitgesteld... en vanmorgen toch deels in de wachtrij gezet en toen die laat op de middag voorbijkwam (terwijl ik in de keuken bezig was) had ik ook even : "waar luister ik nu naar?" "Wie is dit ?" maar na een minuutje of zo wist ik weer wat het zou moeten zijn.

De gemengde gevoelens blijven.., want Caro komt toch vreemd over, klagend over roem, maar tegelijkertijd die weer opzoeken... beetje Prins "Spare" Harry.