Josh Ritter - Golden Age of Radio (2000)

Six Feet Under van afgelopen zondag had ik nog opgenomen, ik vond het vandaag 'n mooie dag om te gaan kijken. Wederom 'n prachtige aflevering, maar daar gaat het hier niet om: ik hoorde zo'n prachtig nummer tijdens het laatste shot waarin Nate en Lisa in de auto door de bergen rijden, dat ik MOEST weten waar het van was. Gelukkig is HBO niet de flauwste en zetten ze bij iedere episode welke muziek er in die aflevering geweest is. Het prachtige nummer was dus van Josh Ritter - Come and Find Me. Ik heb meteen ontzettend veel nummers van hem binnengehaald en kan niet anders concluderen dat ik ondersteboven ben van de mooiheid van de muziek van deze man. Geweldig!

Erg fijn plaatje, sing a song met een stem die me aan die van The Frames doet denken. Niet al te moeilijk, maar klinkt gewoon erg mooi. Nog maar een paar keer luisteren tot ik een oordeel kan vellen

dit is nog eens een singer song writer van hoog niveau , zeer mooie plaat meestal op akoestische gitaar , maar wat een songs , zeer goed

Het tweede album van Josh Ritter was mijn kennismaking met de man. Volgens mij las ik een positief stukje in de OOr en ik ben de cd toen eens gaan beluisteren om het vervolgens te kopen.
De opvolger daarvan kwam zonder na te denken gewoon in huis.
Pas na deze 2 albums ben ik eens aan het debuut begonnen. Echte verrassingen kwam ik er niet meer op tegen. De sound en stem van Ritter is heel herkenbaar.
Toch vind ik dit album van de 3 de minste, zeker niet slecht, maar de andere 2 hebben iets meer mijn voorkeur.

Mijn (extreem) hoge waardering van Josh Ritter's album Golden Age of Radio wordt vooral gemotiveerd vanuit de behoefte om Ritter op deze site aan een hoge score te helpen. En op haar beurt komt die behoefte weer voort aan mijn waardering van deze m.i. onderschatte artiest. Zijn open, toegankelijke stem maken zijn mooie liedjes nu en dan tot parels. Het singer-songwriter gehalte van Ritter schaar ik onder de noemer eerlijke liedjes die even straight te berde worden gebracht. Ook al bevatten zijn volgende albums eveneens mooie liedjes, ze waren -een uitzondering daar gelaten- naar mijn smaak toch niet van het niveau van "Golden Age of Radio". Beetje laat eerbetoon wellicht, maar ik ontdekte deze site MusicMeter dan ook nog maar net.

Mooie plaat met als hoogtepunt het titelnummer. Zo hoort een singer songwriter plaat te klinken. Niet te veel franjes, mooie melodien, goed gitaarwerk en een boeiende stem.

Na Hello Starling (dat is echt een wereldplaat) het beste werk van mijnheer Ritter.

Bekijk zeker ook eens een paar youtube clipjes of andere manieren om concerten te bekijken. De man lacht altijd, ik word er zelf ook blij van.

Het titelnummer van dit eerste album van Josh Ritter vormt inderdaad het hoogtepunt. Voor de rest komt dit album helaas tekort om een dikke voldoende te kunnen scoren. De rustige nummers op dit album weten mij niet te raken, en de nummers met meer tempo vallen tegen, vooral in vergelijking met het latere werk van Ritter. Het is goed om te weten dat het met Josh Ritter toch nog behoorlijk goed is gekomen (in ieder geval muzikaal gezien).

Ligt nu al dagen bijna onafgebroken op de draaitafel. Wat een schitterende plaat!
ik kocht deze ooit gelijktijdig met Animal Years en doordat die schijf meteen zoveel indruk maakte raakte deze wat op de achtergrond. Ik heb The Golden Age of Radio jaren onrecht aangedaan door het veel te snel te bestempelen als 'wel aardig'. Gelukkig nu in de herkansing! Voorlopig 4 sterren maar dit kan best nog eens groeien, want man wat is dit een mooie elpee!

was het 2e album van de uit Idaho afkomstige singer/songwriter Josh Ritter een beetje uit het oog/oor verloren. eens met Germ dat "Golden Age of Radio" tot zijn beste albums mag worden gerekend.

prima roots/americana album geworteld in folk en country met 12 sterke, melodieuze, toegankelijke liedjes gezongen met de prachtstem van Josh Ritter.

veel fraaie ballads zoals "Come and Find Me" over de zoektocht naar liefde, een fraaie opener met akoestisch "fingerpicking" gitaarspel, het trieste "Anne" over eenzaamheid (She's as easy to know, As a broken mystery), "Leaving", het ontroerende "Drive Away" over onze sterfelijkheid (Don't drive away, Please stay awake, Stay here) en de afsluiter "Song for the Fireflies". "You've Got the Moon" is eveneens een klein gehouden liefdesliedje.

prijsnummers zijn het melancholische mid-tempo "Lawrence, Kansas" met de weemoedige accordeon klanken, het door orgel gedragen "Roll On" en het folky "Harrisburg" met fraaie meerstemmige zang.

het aanstekelijke "Me & Jiggs" met de tekstregels "Sitting on the porch singing Townes Van Zandt, we play guitar to burn off the hours, And I'm not sure I can make you stay, Sun's going down and its the end of the day" en het titelnummer beklijven eveneens, zoals alle liedjes op dit album dat doen.

dit oudere album van Josh Ritter doet feitelijk niet onder voor zijn latere semi-klassiekers "Hello Starling" en "The Animal Years". in 2009 verscheen een 2-cd re-issue met als bonus "Josh playing the entire album solo acoustic".

bij de credits worden vreemd genoeg alleen de namen van de muzikanten genoemd (Josh Ritter, Zack Hickman, Jason Humphrey en Darius Zelkha) en geen instrumenten.

Album werd geproduceerd door Darius Zelkha