Helen Merrill - Merrill at Midnight (1957)

Toegegeven, dit album, deze keer met begeleiding door het orkest van Hal Mooney, is niet het beste van de Mercury periode. Het zijn alleen maar ballads, en gaandeweg het album ga je de afwisseling met luchtiger nummers, die eerdere albums zo typeert, toch wel missen. Neemt niet weg dat hier enkele parels op staan: Black Is the color..., It's a lazy afternoon, I'll be around - Helen Merrill op haar best. Haar stem is af en toe breekbaar (If love were all), en soms is het allemaal iets te musicalzoet (After you). Al met al 3,5 dus, maar dit is een relatieve score - Helen Merrill heeft een wereldstem, en die heeft ze ook hier.