Twelve Thousand Days - As the Moon Draws the Tide (2026)

Alweer het 9e album van dit duo, Martin Bates en Alan Trench. We keren terug naar de spookachtige heuvels van Zuid-Engeland voor hun nieuwe album, hun vierde in vijf jaar tijd, uitgebracht door het Italiaanse label Final Muzik in beperkte oplage.
En laat ik maar gelijk met de conclusie komen, dit is zonder meer het beste album wat dit duo heeft voortgebracht.
Dit negende album, met zijn suggestieve titel (doordat de maan het getij beïnvloedt), is gewijd aan de (volle) maan, versierd met tien nummers die zich ontvouwen in een soort suite, beginnend met het hectische, dansbare "The Witches Reel", opgenomen op de zomerzonnewende. Dit wordt gevolgd door "Red Queen/White Queen" (waarbij de "Black Queen" verbannen is naar het verre rijk van het vagevuur), een prachtig gedicht, met een hypnotiserende gitaarmantra.
Het album vervolgt met "Notes from a Ruined City", met zijn heidense/urbane muziek en oosterse instrumenten (bekkens, percussie en Mellotron), een traditioneel stuk.
Heathen Dog volgt, met de echoënde stem van Martyn Bates en een lang instrumentaal stuk dat vooruitwijst naar Faery Led, met voetstappen in de bladeren, een trillend orgel en muziek die klinkt alsof het is opgenomen door een ietwat ouderwetse radio.
Dat 5e nummer Faery Led is meer a cappella, is een soort "feeënlied" met tekst van Mary Webb, postromantische Engelse dichteres uit het begin van de twintigste eeuw.
Zo komen we aan bij 'Asphodel Flowers' het verhaal van de man die waanzinnig verliefd is op de "prachtige dochter van de beul" ('the hangman daughter' van de Incredible String Band?), en levert een betoverende mix van fluiten en gitaren die de echoënde stem van Martyn Bates ondersteunen. Het nummer neigt naar psychedelische folk (inderdaad Incredible String Band) en draait om het verhaal van de moord en begrafenis van de dochter van de beul, met wie hij zal trouwen nadat hij haar grondig heeft gemarteld, haar met bloemen heeft bedekt en haar dood heeft achtergelaten. Lijkt wel wat op een 'murder-ballad'.

Het album bereikt zijn hoogtepunt met "Deceived", het zevende nummer, een nummer van 5 minuten en 50 seconden met de zuivere zang van Martyn Bates, bijna enkel begeleid door gitaargetokkel, intense teksten en de aankomst 's nachts, te midden van een woelige zee van drie schepen. Het lied ontvouwt zich door het refrein bijna eindeloos te herhalen, alsof de zanger deze boodschappers van de naderende lente nooit wil loslaten.
De intensiteit bereikt een hoogtepunt en Martyn Bates lijkt zijn maandromen te beleven. Hier bereikt Martyn Bates het hoogtepunt van zijn zang, lijkend op gefluisterde wiegeliedjes van zijn oudere collega Donovan maar nog mystieker en intenser.
'Upon The Blasted Heart' is uit totaal ander hout gesneden, het gaat over bloed, verdriet en melancholie, de muziek met heel veel galm, spookachtig, die gedragen lijkt te worden door de tranen van een blik die onophoudelijk op de luisteraar gericht blijft. Martyn Bates lijkt dan op een minstreel, een fragiele troubadour die zich verdiept in zijn ballades, zijn melodieën en met zijn stedelijke elektronische muziek ons met zich meesleurt in mysterieuze nevelen. Dit gaat door met 'Ghosts of Skyriot Horses' (ook nu met schepen in de nacht) en eindigt ten slotte met een laatste ballade, 'Bad Apples', zes minuten lang , een nummer dat in 1967 werd gezongen door de Australische groep The Seekers en toen 'When Will the Good Apples' heette. Het nummer is enu en prachtige nieuwe interpretatie hiervan.

Twelve Thousand Days maakt zonder twijfel het beste album uit hun vijfentwintigjarige bestaan: aan de ene kant abstracte en suggestieve liedjes die rechtstreeks uit de folkcanon lijken te komen, zo diep geworteld zijn ze in de traditie. Maar daarnaast is het een modern album, mede door het gebruik van elektronica.
De meeslepende stem van Martyn Bates wordt ondersteund door een voortreffelijke instrumentatie – akoestische gitaren, fluitorgels, bodhrans en bellen, mellotrons en analoge synthesizers – die de luisteraar meenemen op een reis door de vergeten wegen en paden van een verdronken land.
Een prachtig album en jammer dat er op Music Meter zo weinig aandacht is voor deze muziek.