Mauro Pawlowski - Unspectacular Times (2026)

Unspectacular Times is zonder twijfel een van Mauro’s sterkste platen tot nu toe. Geholpen door de sterke productie van Bruno Coussée (Rheinzand) en Stéphane Misseghers (dEUS), klinkt het album als een geraffineerde trip door de eighties.
De sound is zwoel, filmisch en héél catchy. Denk aan de dandy-coolness van Bryan Ferry, de nachtelijke noir van Bowie’s 80s-fase en de Franse chic van Etienne Daho, maar dan verpakt in een productie die 100% nu aanvoelt.
Waar Coussée zorgt voor de strakke, melodieuze baslijnen en Misseghers de groove voorziet, excelleert Mauro in het verenigen van rauwheid met een gepolijste pop-esthetiek. Het resultaat is broeierig, donker en – in tegenstelling tot de titel – best spectaculair. Het zakt echt nergens in.

Favoriet nummer is bij mij de afsluiter I shall resist, met de voorheen bij mij onbekende zangeres Lola Harper.

Volgende week eindelijk op plaat.

De single "Just All Heart, Flesh and Mind" is best wel lekker groovy Funk Rock.

En een nummer als "No Neutral Expression" heeft grotendeels een 80s uptempo vibe door de nadruk op die synths, maar de opbouw naar het einde en de gitaar bombast is wel erg lekker.

"Maintained Love" jazzy 80s en soulvol, opgebouwd rond de piano en de bass, en wat Bossa Nova-achtige achtergrondzang.

Heb maar 5 nummers geluisterd maar is goed te doen, hier en daar hoor ik overeenkomsten met dEUS.

Een zeer aangename die zeer aangenaam aanvoelt met de fijne 80's sound.