Pentangle - Open the Door (1985)

Onverwachts dat een album uit de jaren '80 nog zo ouderwets klinkt. Dat klinkt lulliger dan ik bedoel, want ik ben ergens heel blij dat het nog steeds een puur folk-album is zonder elektronica en synthesizers. Helaas blijkt nu ook dat de band na deze lange pauze niet spannender is geworden en het geheel vooral kabbelt en kabbelt en kabbelt. Het begint langzaamaan wat tegen te staan.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle
5. Solomon's Seal
6. Open The Door
7. Reflection

Dit album doet me vooral wat denken aan Dire Straits, zij het dat Pentangle haar folkroots trouw blijft. Het verschil is dan ook dat ik Dire Straits dan wel wat opbeurender vind klinken. Verder vind ik dat Pentangle dertien jaar na Solomon's Seal nog steeds wel een goed album aflevert. Niet veel bands is dat weggelegd. Het is al wat moderner, maar niet per se minder Pentangle. De eighties staat deze band ook opvallend goed, al ben ik het wel met Lennert eens dat het op den duur wat saai wordt.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. Reflection

Het was 12 jaar geleden dat Pentangle uit elkaar ging en dus is dit een echte come back plaat. Enkel John Renbourn is niet meer van de partij, maar alle andere oud leden zijn er. En MIke Piggott vervangt John Renbourn op gitaar, maar speelt ook prima viool.
Hoewel deze plaat in de jaren 80 gemaakt is, is gelukkig niet de sound van de jaren 80 hier gebruikt, wat op de latere platen van Pentangle wel een beetje het geval is. De plaat is iets minder jazzy en bluesy achtig dan de laatste platen in de jaren 70, iets meer folk-rock gericht. Dat neemt niet weg dat het een prima plaat is, kwaliteit verloochent zich niet. Jacqui McShee zingt weer ongelooflijk mooi, Danny Thomson's o zo herkenbare fretloze (contra) bas geluid, het virtuoze gitaarspel van Bert Jansch, Mike Piggott op akoestisch en elektrische gitaar en zo nu en dan zorgt hij met de viool voor een prachtige sound en Terry Cox op drums en percussie. En dat laatste gaat zeer beheerst, zodat het album meer jaren 70 klinkt dan jaren 80. En dat is voor Pentangle absoluut niet verkeerd.
IK heb trouwens een Duitse uitgave , meet een geheel andere hoes
Spinner - discogs.com
Ziet er ook best mooi uit. Op het bijgevoegde tekstblad zijn de Engelse en in het Duits vertaalde teksten te lezen. Een aantal traditionals, een cover, maar vooral ook veel nieuwe eigen nummers zijn er te vinden op deze plaat.
Ik ben redelijk enthousiast over deze plaat, doet niet veel onder voor de platen uit de hoogtijdagen van Pentangle. En als je de muzikanten bekijkt is het toch echt een super folk groep,