Martin Carthy - Martin Carthy (1965)

Opvallend weinig belangstelling voor zo'n grote meneer in de muziekgeschiedenis. Deze Martin heeft veel mensen geïnspireerd met z'n muziek. Hij wordt gezien als een der grootste artiesten uit de Britse-folk industrie, maar dat is uiteraard wel gezegd door 'fans'.

Martin inspireerde ene B. Dylan, P. Simon en R. Thompson en mag zich daarmee dus met recht een groots artiest noemen. Hiermee levert Martin Carthy ook een prachtig album af, met mooie melodieën, lekker traditioneel vaak, erg goed.

Scarborough Fair is hier favoriet! Moge meerdere menschen dit leren kennen!

In zijn thuisland Engeland, waar folkmusic erg populair is, is Martin Carthy inderdaad een grote meneer. Hij is nu 83 jaren oud, maar toen hij deze lp opnam was hij 23 of 24. Aan het bericht van Masimo heb ik weinig toe te voegen, behalve over Scarborough fair.

Het oude Engels volkslied werd een hit voor Simon & Garfunkel, alleen had Paul, toen hij een jaar in Engeland verbleef, dat lied van Martin Carthy gepikt. Deze werd nijdig op Paul Simon omdat hij, zonder te vragen diens arrangement had gekopieerd. Jarenlang weigerde Carthy met Simon te praten totdat deze in het jaar 2000 tijdens een tournee door Engeland contact opnam en hem uitnodigde op het podium waar ze samen het lied zongen, Daarmee was de kou uit de lucht.

Paul Simon erkende aan Mojo magazine dat hij inderdaad het arrangement van Carthy had gebruikt. Omdat het een oud volkslied was, dacht hij dat het niet nodig was om contact op te nemen met Carthy. Dat was fout. Ondertussen verdienden Garfunkel en Simon goed aan de hit en Carthy kreeg helemaal niets. Dat werd dus in 2000 recht gezet.

Paul Simon zong Scarborough Fair ook in the Muppet Show, samen met Miss Peggy.

Paul Simon 'leende' ook deel van zijn arrangement van Miss Piggy - luister vooral naar haar vocale stijl - voor zijn jaren 60-versie. Ook hier is nooit toestemming voor gevraagd en credits bleven lang uit. (Simon zou later opmerken dat hij dacht dit niet nodig was, 'omdat het om een varken ging' (ook dit was fout!). Dit tot onvrede van Miss Piggy. Dit is met dit duet in The Muppet Show gelukkig ook recht getrokken. Veel achterstallig onderhoud voor Paul Simon, maar beter laat dan nooit!

Nu even serieus over dit album, want de lijst van artiesten die door John Martyn beïnvloedt zijn is lang en indrukwekkend (Bert Jansch, Bob Dylan, Paul Simon, etc.). Samen met Davey Graham stond hij aan het begin van de Britse Folk revival, die uiteindelijk zelfs zou uitmonden in het verpletterende werk va elektrische gitaristen als Richard Thompson en Jimmy Page, of experimentele avonturiers als John Martyn en Roy Harper, en nog zou nadreunen tot in de jaren 80 in de muziek van The Pogues en The Smiths (Johnny Marr legde ooit zijn gitaarstijl uit als 'die van Martin Carthy, maar dan versneld en versterkt alsof ik in The Patti Smith Group speelde').

Dit is het debuut en het is erg prettig luisteren. Het gitaarwerk is onderhoudend (misschien dat dit op latere platen nog complexer wordt?), erg fijne fingerpicking. Veel tracks zijn in mineur en volgen onvoorspelbare akkoordenprogressies die uiteindelijk altijd weer op hun voetjes landen.

De voordracht is erg plechtig, zoals wel meer Britse folkmuziek. Dit maakt het aan de ene kant iets minder rock 'n' roll dan bijvoorbeeld een Bert Jansch or John Martyn, maar geeft alles ook een Middeleeuws karakter, alsof er een troubadour uit de 13e eeuw op plaat is vastgelegd. Mede door de selectie van de tracks - allemaal oude traditionals op Springhill Mine Disaster en The Wind The Shakes the Barley na - klinkt de plaat niet ouderwets maar juist tijdloos.

A capella en fiddletracks (shoutout John Swarbrick!) - Sovay, Ye Mariners All, The Barley and the Rye, The Two Magicians, The Handsome Cabin Boy - zijn goed ingezongen maar kunnen soms wat melig overkomen.

Hoogtepunten zijn veelvuldig, zoals highland-ballad High Germany, het smachtende The Trees That Grow High, het sombere Mine Disaster, The Wind That Shakes the Barley - hier zie je de mist nog net niet voor je ogen langsdeinen. Lovely Joan is een opgewekte jig, en Scarborough Fair is net zo mystiek als Simons versie. Ook afsluiter And a Begging I Will Go is prachtig, met mandoline-arrangement van Swarbrick, mooier dan dit wordt traditionele folk niet.

Snel door naar number twee!