Saez - Varsovie-L'Alhambra-Paris (2008)

Damien Saez is in Nederland totaal onbekend. In zijn thuisland Frankrijk is hij zowel verguisd als bewonderd.
Met dit 4e album, een drie album set, maakt hij het de luisteraars zeker niet makkelijk, maar het is wel bijzonder mooi.
De eerste drie albums van deze jonge redelijk exentrieke artiest waren allen anders, maar redelijk punk-rock gericht. Er zat naar de jeugd toe een oproep om in verzet te komen, maar ook vol persoonlijke zaken. Wat dat betreft zag men in hem een nieuwe Renaud.
Na drie albums kan hij de commerciële platenmaatschappij vaarwel zeggen en besluit alles uit zelf te geven. Op een eigen label Cinq7. Je moet maar durven. En dan direct een 3cd album.

Het album Varsovie- L'Alhambra-Paris bestaat ook inhoudelijk uit drie delen een soort van reis. Letterlijk, maar ook een reis in de ziel van Damien Saez. En het begint in Varsovic (Warschau) , de stad die hij verlaat omdat de relatie met zijn Poolse geliefde is beeindigd. Met enkel begeleiding van een gitaar (spms een piano) laat hij ons meeleven met zijn verdriet, zijn melancholie, Directe teksten zonder opsmuk kijken we mee in zijn ziel. Damien Saez zet direct een sombere sfeer neer met ultramelancholische nummers en zijn vaak koortsachtige en rauwe stem. Saez verkent bewust een gevoel van melancholie en verlegt de grenzen van zijn zang. De teksten zijn wel mooi van een donkere, zeer sombere, poëtische schoonheid. Het leven dat de dood raakt, de liefde die niet meer reageert. Persoonlijk vind ik "Que tout est noir" en "Dis-moi qui sont ces gens" echte aanraders.

Van het koude Varsovic naar het warme Spaanse L'Alhalamba. De stijl is grotendeels onveranderd gebleven. De sfeer, teksten en muziek zijn nog steeds melancholisch . Een paar nummers hebben wat meer pit, zoals "Les bars du port" en "Quand on perd son amour". Een aangrijpende en krachtige tekst, een gekwelde ziel, een verlangen om te sterven, en Saez die geen oplossing ziet voor zijn verloren liefde. Sommige van de meeslepende zangpartijen doen denken aan Brel, zoals "Au-delà du brouillard". En een nummer als 'chanson pur mon enterrement ' (lied op/voor mijn begrafenis) is wel erg vol met pathos, om Finkers aan te halen, dat heeft zo'n jongen toch niet nodig !

Dan naar Parijs. We beginnen met de single "Jeunesse lève-toi" (Jeugd, sta op). Saez spoort de Fransen aan tot rebellie. Dit lijk wel wat op de vroegere Saez.
Over het algemeen is Parijs veel levendiger dan Varsovic en het Alhambra. Tenminste, muzikaal gezien, want de teksten blijven nogal somber. De muziek van dit album is een genot om naar te luisteren en brengt een vleugje frisheid. Het derde nummer, "Alice" ligt meer in de lijn van Noir Désir. Saez wordt ook vaak vergeleken met Bernard Cantat. En dan zeker de intensiteit van de teksten. Ook "Putains vous m'aurez plus" (Je krijgt me niet meer) is een prima nummer. Verguisd en bewonderd. Dat geldt ook zeeker voor dit album. Grote namen worden genoemd, zoals van Jacques Brel en Léo Ferre. Het totaal onaangepaste en authenticiteit heeft Saez zonder meer.
Dat blijkt ook uit 'Le Manifeste' een project van drie uitgaven met totaal 9 cd's , waarin Saez naast zijn persoonlijke verwikkelingen ook de problematiek van deze tijd en van Frankrijk benoemt. Je moet het maar durven !