Anthrax - Cursum Perficio (2026)

Ik kijk dan weer niet zo graag naar zwetende oude mannen, maar luister met veel plezier naar hun werk.
In huize Hut staat Cursum Perficio hoog in de rotatielijst. Van begin tot eind een heerlijke plaat, en voor mij de ultieme Anthrax tot nu toe. Er zit in elk nummer wel iets dat mij pakt, een tekst, een riff, een solo, een groove .... Dit is ook de eerste nieuwe Anthrax die ik aanschaf sinds Sound of white noise. Geen hardcore-fan, maar deze plaat maakt echt indruk op me.

Ouderwetsch genieten van deze Anthrax. Natuurlijk zijn de Sturm-und-Drang-jaren lang voorbij, maar ideeën en energie druipen van Cursum Perficio af, bovendien kristalhelder geproduceerd met ronkende bas en knallende gitaarsolo's.
Kan zich prima meten met de eerste albums van de groep (met de periode John Bush heb ik sowieso niets), waarbij Joey Belladonna onverminderd krachtig zingt. Veel afwisseling in de opbouw van de nummers inclusief het ontbreken van onnodige herhalingen, waardoor de nummers nooit te lang duren.

Lezenswaardig is het interview in Aardschok nr. 10 (oktober), waarbij ik Charlie Benantes uitspraak over de "mainstream vriendjes" die aan de games zijn geraakt en daarom geen muziek kopen, een fraaie oogopener vond. Bovendien een leuke uiteenzetting over hoe hij en Scott Ian al sinds Spreading the Disease (1985) muziek en teksten schrijven: het maakt dat ik Cursum Perficio nog nét een tikkie extra waardeer.
Met z'n 53 minuten is de lengte ook nog eens precies goed en nu ik dankzij datzelfde interview begrijp waar de tekst van The Long Goodbye over gaat, is het nummer extra gegroeid. Fijn dat ze gewoon willen doorgaan, Anthrax heeft inderdaad toekomst.

...waarmee ik bedoel dat ze met een jaartje of drie, vier met nog zo'n album mogen terugkeren! Maar eerst lekker touren!

Dit album draait nu al een paar dagen z'n rondjes. Ik moet zeggen dat het per beurt beter gaat smaken. Puike plaat!