The Mountain Goats - Days (2026)

Sinds vandaag beschikbaar, dus staat hij al de hele dag op 'repeat'. En ben ik al zover dat ik er iets over kwijt wil. Waarschuwing vooraf: normaal gesproken kan ik bij mijn posts best vaak kritisch zijn op output van mijn favoriete artiesten. Maar op de een of andere manier lukt mij dat bij de Mountain Goats niet; de geiten kunnen bij mij gewoon geen kwaad doen.

Dan nu dit album. Met 12 songs in 36 minuten is het heel erg compact. En dat is ook wel weer eens lekker. Wat opvalt is de name dropping in de titels, van personen (zoals o.a. Charlie Sheen of Annie Haslam) tot een gebeurtenis (Woodstock). In al die gevallen gaat het niet om de persoon of de gebeurtenis zelf, maar vormen zij alleen maar een vehikel voor John Darnielle om aan de hand van de achtergronden een verhaal te vertellen.

En ja, verhalen vertellen, daar blijft hij een ware meester in. En dat doet hij vaak op een poëtische manier. Het niveau van zijn teksten wordt nogal eens over het hoofd gezien. Niet bij mij: zij vormen een belangrijk onderdeel van mijn waardering.

Op veel van de voorgaande albums is er sprake van een totaalconcept. Dat kan een verhaal zijn zoals in hun laatste album Through This Fire Across from Peter Balkan. Maar vaak is het ook een globaal thema, zoals echtscheiding op Tallahassee.

En dat is ook hier het geval: bij veel nummers is er sprake van een rode draad, in dit geval de dood. En bij een aantal songs wordt John dan wel heel erg concreet. Zoals in Crying on Eddie Nash's Grave, of Going to Fennario, dat gaat over het naar Fennario brengen van het lichaam van een overleden kapitein om begraven te worden. Het meest concreet wordt het echter in Shallow Grave. Enkele fragmenten:

"Bury me so the rain reveals
What the earth sought to conceal
Bones that hurt while they were down here
Flesh that waited till the coast was clear
Fingers poking up through the ground in the dawn
Like Carrie White's mom"

"When I've assumed my final form
Bury me while I'm still warm
Check the scene for prying eyes
You know legends live forever, but the camera never lies"

Als je nou denkt dat het wel wat ongezellig wordt, nee, dat is het niet. En ik kan het weten, daar ik er zelf binnen afzienbare termijn mee te maken krijg. Voor John staat de dood niet alleen voor verlies en verdriet, maar ook voor bevrijding, verlossing, of een nieuwe start (voor anderen dan). Dat wordt versterkt door de opgewekte toon van de muziek. Sterker: juist die songs over de dood zouden wel eens echte oorwurmen kunnen worden. Hoe dan ook: John's benadering helpt mij heel erg.

Een aantal songs gaat over de muziek. Zo roept hij in Annie Haslam Imperial Phase het concert van Renaissance in de Carnegie Hall in herinnering:
"I don't know if any footage survives
But I can picture Annie Haslam on stage
They played their most popular song
And then another one that was 29 minutes long"
Terzijde: ga dit geweldige album Renaissance - Live at Carnegie Hall (1976) maar eens luisteren.

Andere songs over muziek zijn Best Hard Rock Albums 2013 en Hidden Majesty of Later Venom Albums. En Woodstock gaat niet over het oorspronkelijke festival uit 1969, maar over de in alle opzichten volledig ontspoorde versie in 1999. Ja: soms kan John ook wel eens redelijk eenvoudig zijn verhaal vertellen.

Klein minpuntje: het refrein in Candlebox is wel wat lomp. Maar verder: een heerlijk compact en deels opgewekt album, dat voorlopig niet van mijn virtuele draaitafel af te krijgen is.

Ben ook weer enorm onder de indruk van dit album. Een zelfde gevoel als Tonio zo goed beschrijft; de muziek, de teksten en de love it or leave it zang van John Darnielle zorgen er weer voor dat ook dit album direct goed valt. Heb zelfs de indruk dat hier meer instant oorwurmen opstaan dan op andere albums. Ik heb hem nu de eerste paar keer beluisterd op reis wat toch ineens mooie asociaties meegeeft aan dit album. Ik ga ze ook live zien dit najaar in Gent maar vraag me dan wel af welke nummers ze allemaal gaan brengen wetende dat de tour n.a.v hun inmiddels vorige album was dacht ik. Aan de andere kant blijft hun hoge output voor mij wel een groot pluspunt aangezien er geen enkel minder album wordt gemaakt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Mountain Goats - Days - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Mountain Goats - Days
De Amerikaanse band The Mountain Goats staat al enkele decennia garant voor kwaliteit en strooit ook op het deze week verschenen album Days weer met genadeloos aantrekkelijke songs en prachtige verhalen.

Ik heb misschien een blinde vlek voor de muziek van The Mountain Goats, maar heb inmiddels ook een aardig stapeltje albums van de band dat ik koester. Vorig jaar heb ik even niet goed opgelet, maar op een nieuw album van The Mountain Goats hoef je gelukkig nooit heel lang te wachten. Het deze week verschenen Days is weer een typisch Mountain Goats album. Voorman John Darnielle vertelt de mooiste verhalen, het album staat vol met songs waar je blij van wordt maar die ook inhoud hebben en de Amerikaanse band heeft een duidelijk eigen geluid. Ik moet met enige regelmaat aan de muziek van The Go-Betweens denken bij beluistering van Days en veel hoger kan ik de lat echt niet leggen.

De Amerikaanse band The Mountain Goats heeft inmiddels al meer dan 25 albums uitgebracht. De band rond voorman John Darnielle werd aan het begin van de jaren 90 opgericht in Californië en levert sindsdien met grote regelmaat uitstekende albums af. Ik heb helaas heel lang een blinde vlek gehad voor de muziek van de band, die ik pas ontdekte toen in 2002 het indringende breakup album Tallahassee, het tiende album van The Mountain Goats, verscheen.

Ondanks het feit dat ik Tallahassee een briljant album vond, verloor ik The Mountain Goats na de release van het minstens even mooie The Sunset Tree uit 2005 weer uit het oog en dat veranderde pas in 2020 met het album Getting Into Knives. Ik was vervolgens nog meer onder de indruk van Dark in Here uit 2021, Bleed Out uit 2022 en Jenny from Thebes uit 2023. Het zijn albums die ik vergeleek met het allerbeste van The Waterboys en met de briljante albums van de Australische band The Go-Betweens en dat is vergelijkingsmateriaal dat maar heel weinig bands verdienen.

Het was toch niet genoeg om de blinde vlek voor de muziek van The Mountain Goats volledig weg te nemen, want het vorig jaar verschenen Through This Fire Across from Peter Balkan heb ik toch weer laten liggen. Deze week was ik gelukkig wel bij de les, want het nieuwe album van de tegenwoordig in Durham, North Carolina, gevestigde band kon direct op mijn aandacht rekenen.

Met Days heeft de band wederom een prima album afgeleverd, dat niet onderdoet voor de serie albums waar ik een paar jaar geleden zo enthousiast over was. John Darnielle blinkt op alle albums van The Mountain Goats uit als verhalenverteller en dat doet hij ook weer op Days. Veel albums van de Amerikaanse band zijn conceptalbums en ook Days lijkt met de dood een centraal thema te hebben.

John Darnielle vertelt niet alleen prachtige verhalen, maar verpakt ze ook dit keer in geweldige songs. De songs van The Mountain Goats zijn songs die zich onmiddellijk opdringen, maar het zijn ook songs die je keer op keer weten te verrassen en de fantasie blijven prikkelen.

Ook bij het beluisteren van Days heb ik weer met grote regelmaat associaties met de muziek van The Go-Betweens. De Australische band stond garant voor songs vol diepgang, maar tegelijkertijd ook songs die je na één keer horen niet meer uit het hoofd kon krijgen. Ook op Days van The Mountain Goats zijn flink wat van dit soort songs te vinden en het zijn er nog meer dan op de vorige albums.

Days is een behoorlijk toegankelijk album, maar John Darnielle heeft zich er zeker niet makkelijk van af gemaakt. De band varieert er flink op los met songs die uiteenlopen van stevig tot ingetogen en die variëren van roots tot folk tot rock. Het geluid is lekker vol, maar er is ook nog alle ruimte voor de zo herkenbare stem van John Darnielle, die ook op Days weer zijn unieke stempel drukt.

Days is een album dat direct vermaakt, maar de songs van The Mountain Goats worden over het algemeen beter wanneer je ze vaker hebt gehoord. Dat geldt ook voor de songs op het nieuwe album, die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar ook vol spitsvondigheden en bijzondere wendingen zitten.

Het is knap hoe een band die inmiddels 35 jaar bestaat en een enorme stapel albums heeft uitgebracht er keer op keer in slaagt om albums uit te brengen die ertoe doen. De eerder genoemde band The Go-Betweens maakte uiteindelijk nog geen tien albums, de band van John Darnielle heeft er inmiddels 25 en er mogen er van mij nog heel wat volgen. Erwin Zijleman

Verslavende plaat. Prachtig. Ik was ze al heel lang uit het oog verloren, maar dit smaakt naar meer.

Fijn om te merken dat dit album zijn weg bij de liefhebbers weet te vinden. Weliswaar kennen de geiten een beperkte doelgroep. Maar 23 stemmen in 2 weken tijd is voor hun begrippen relatief veel.

En dat is terecht, want dit album is compacter dan hun voorgaande werk. En is ook toegankelijker, met zelfs een paar echte oorwurmen. Dus: hoort zegt het voort ...

Dat blijkt inderdaad, ik zette het na een paar weken weer eens op en kon tot mijn verbazing zowat alles meeblèren. Half sterretje erbij!

14 oktober in Tivoli/Vredenburg.

Vandaag in Gent een uitstekend optreden en morgen inderdaad in Utrecht.

Ik ken deze band niet. Ik heb het album geluisterd en ik ben er niet ondersteboven van geraakt. Ik vind het bij tijd en wijle wat saai. Het raakt me nergens. Het is zeker niet slecht, maar het raakt geen snaar. Deze band kan ik dan maar beter verder laten liggen.

Ik ken alleen de single Days, maar het is absoluut niet representatief voor het enorm omvangrijke oeuvre van de Mountain Goats. Hun meest iconische classics staan op albums The Sunset Tree, Tallahassee en All Hail West Texas - hoewel een ander wellicht andere albums aanwijst.

Kortom, er is veel te ontdekken.