Ibeyi - Offering (2026)

de eerste single "Aset" is uit

Klinkt in het verlengde van Sevdaliza's laatste album, maar ook als Nuevo Flamenco.

"Moshpit" heeft iets meer pit en zou ik eerder gekozen hebben als single, alleen het tempo op de rest van het album is veelal lager. Ook "Hurry, Hurry" zo een single kunnen zijn, bubbelende electronica en wat cello achtige synth.

Een album om rustig de dag mee te beginnen of af te sluiten. Het iets rustigere gedeelde zit vooraan, en wordt minder dromerig zodra na het einde toe het tempo wat omhoog gaat. Zeer toegankelijk album, wat dromerige Pop met zowel akoestische als elektrische instrumenten en met sommige nummers die om en om invloeden hebben uit RnB / Latin / Nuevo Flamenco.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ibeyi - Offering - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ibeyi - Offering
De in Parijs woonachtige zussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz maken als Ibeyi muziek die iedere keer weer net iets toegankelijker klinkt, maar ook op hun vierde album Offering hebben ze weer een unieke sound

Offering is alweer het vierde album van Ibeyi en het is wederom een bijzonder klinkend album. Het is knap hoe het duo uit Parijs op ieder album weer anders weet te klinken en dat is ook op het nieuwe album weer gelukt. Lisa-Kaindé en Naomi Diaz verwerken steeds meer pop in hun songs, maar Offering is een totaal ander album dan alle andere popalbums van dit moment. Offering bevat een aantal songs waarin de muziek stevig is aangezet, maar er is ook ruimte voor meer ingetogen songs, waarin de mooie stemmen van de zussen het moeten doen. Ibeyi zit wel wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ook hun vierde album heeft me weer verrassend makkelijk overtuigd.

Ik heb tot dusver wel wat met de muziek van Ibeyi, al is het muziek die behoorlijk ver is verwijderd van de soorten muziek waar ik normaal gesproken naar luister. Ibeyi is een duo dat bestaat uit de zussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz, die zijn opgegroeid in Parijs, maar Cubaanse wortels hebben.

De zussen debuteerden in 2015 als Ibeyi met een titelloos album waarop ze de Afrikaanse wortels van hun vader, die overigens deel uitmaakte van de legendarische bezetting van de Buena Vista Social Club, eerden. Het leverde een bijzondere mix op van traditionele Afrikaanse muziek en de moderne elektronica van de zussen uit Parijs, die ook nog eens bleken te beschikken over prachtige stemmen.

Het debuutalbum van Ibeyi was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, maar het was desondanks een verrassend toegankelijk album vol bijzondere momenten. Op het in 2017 verschenen Ash perfectioneerde het tweetal het unieke geluid van het debuutalbum en werden onder andere zwaar aangezette beats toegevoegd.

Vier jaar geleden verscheen Spell 31, waarop de muziek van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz wat opschoof richting pop. Het wederom razend knappe album klonk wat toegankelijker dan de eerste twee albums van Ibeyi, al is toegankelijk in het geval van het duo uit Parijs een zeer relatief begrip.

Ibeyi keert deze week terug met het vierde album van het duo en ook Offering is zeker geen alledaags album. Offering ligt af en toe in het verlengde van Spell 31, maar Lisa-Kaindé en Naomi Diaz slaan ook op hun nieuwe album weer nieuwe wegen in. Offering is net als Spell 31 een wat kort album met net geen half uur muziek, maar in dat half uur gebeurt er van alles.

Offering is een album dat nog wat meer invloeden uit de pop en de R&B verwerkt, maar Lisa-Kaindé en Naomi Diaz geven wel een eigen draai aan hun popmuziek. Dat doen de zussen ook dit keer met invloeden uit de wereldmuziek, die al lang niet meer uitsluitend uit de eigen kring komen.

Ik moet bij beluistering van Offering af en toe aan de Koerdisch-Nederlandse muzikante Naaz denken, maar er is een andere naam die veel vaker opkomt bij beluistering van het vierde album van Ibeyi. De combinatie van invloeden uit de wereldmuziek, zwaar aangezette beats, veel elektronica en de expressieve stemmen van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz doet geregeld aan Rosalía denken en dan niet direct de Rosalía van Lux, maar eerder die van MOTOMAMI.

Het is een vergelijking die lang niet altijd opgaat, want zeker in de meer ingetogen songs op het album hebben Lisa-Kaindé en Naomi Diaz een duidelijk eigen geluid en klinken ze weer totaal anders.

Wat ik persoonlijk jammer vind is dat af en toe wordt gekozen voor het vervormen van de prachtige stemmen van de Parijse zussen, maar gelukkig gebeurt dit niet heel vaak. Ik was ook bang dat de keuze voor het Engels in flink wat songs ten koste zou gaan van het eigen karakter van de muziek van Ibeyi, maar dat valt in de praktijk erg mee.

De muziek van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz was een paar jaar geleden nog veel te eigenzinnig om een groot publiek aan te spreken, maar met het uitstekende Offering hebben de zussen wat mij betreft wel een album in handen dat in brede kring de aandacht kan trekken en dat zonder veel concessies te doen. Erwin Zijleman