Polar Inertia - π (2026)

Een strak geregisseerde smeltkroes van ambient, drone, techno, industrial, dub, krautrock en noise (van het soort dat je hoort op een label als Cold Meat, of een beetje Ben Frost-achtig) valt precies goed in elkaar.

π is het afsluitende album van samenwerkingsproject Polar Inertia (mij eerder onbekend). Een vijf-luik volledig geïnspireerd door het concept zoals beschreven in het gelijknamige boek van Paul Virilio (eveneens niet van gehoord). Met hoofdonderwerpen als posthumanisme en (vooral fysiek) menselijke stilstand, sluit de kilte in ieder geval goed aan op deze muziek. Waarbij we nog een korte spoken-word intro krijgen, die inderdaad wel literair en een tikkeltje pretentieus aanvoelt.

Een indrukwekkend, bijna te overweldigend resultaat is dit album vervolgens geworden. Je moet de reis ook echt uitzitten om de volledige impact te vatten. Ik heb het namelijk geprobeerd, zomaar eventjes een paar tracks van π draaien, maar dat heeft totaal geen effect.

De laatste track werkt toe naar een climax, om daar vervolgens nooit te komen. Dat voelt bevreemdend voor een afsluitende track van een afsluitend album. Ik ga de rest van de releases maar eens opzoeken, om een beter beeld te krijgen van het totaalplaatje wellicht.Voor nu, super super tof, maar niet voor elke dag!