Bewitched - Diabolical Death Mass (2026)

Het Zweedse Bewitched ontsproot in de jaren 90 aan de gedeformeerde breinen van Vargher, Wrathyr en Blackheim. Allen verdienden hun sporen met hun werk voor bands als Naglfar, Ancient Wisdom en Katatonia. In die dagen was Bewitched al retro nog ruim voordat retro een decennium later een ding werd. Bij mij bleef vooral het tweede album Pentagram Prayer hangen vanwege de ijzersterke diabolische meezingers die die plaat herbergt. Het album At The Gates Of Hell is het laatste album dat ik van ze kocht. Blackheim was voor die plaat al vertrokken en dat hoor je aan de fletse inkleuring van de composities van die plaat. Na nog een album of twee, viel in 2006 het doek voor de band.

En nu zijn ze terug. Plompverloren viel daar het hagenieuwe Diabolical Death Mass in mijn blikveld en in het licht van alle Hellrippers die heden ten dage aan populariteit winnen, was ik erg nieuwsgierig geworden wat de oudgedienden nog bakken van hun amalgaampje van heavy, speed en blek metal overgoten met een retrosausje. Nog steeds vormen Wrathyr en Vargher het oude hart van Bewitched. Dit keer brengen ze wel nieuw vuur.

Dat vertaalt zich in een half uurtje lang de ether volblazen met rappe krakers waarin veel ruimte is voor eenvoudig maar dodelijk riffwerk, simpele maar doeltreffende solo's en veel meebrulmateriaal waarmee dat allemaal aangekleed is. De 'vuist in de lucht-force' is strong with this one.

Na een onheilspellend intro knalt het duivelse titelnummer uit de startblokken die je na een paar tellen al helemaal onderdompelt in het strijdgewoel tussen een demonische horde en alles wat daar hulpeloos weerstand aan probeert te bieden. Met gierende harmonieën en knetterend riffwerk spat de energie er vanaf. Helemaal geënt op ouderwetsche metal van Venomoïde allure.

Wat anders is dan het verleden, is het volle geluid. Waar de oudere albums zich bedienden van een wat dunner geluid, is het geluid hier tamelijk vol waarmee de brug naar het heden gemakkelijk gelegd wordt. Daar ben ik van oudsher meestal wat huiverig voor, maar in dit geval levert het een breder geluid op en niet per se een dichtgeplamuurd geluid. Het andere verschil is het hoge tempo. Waar er eerder nog wel eens afgewisseld werd met een door Kiss geïnspireerd huppelnummer, wordt hier onverkort vastgehouden aan hoge snelheden die nauwelijks ruimte voor adempauzes overlaat. Het levert naast de vertrouwde knipoog ook enige verbetenheid op. En dat doet het geluid van Bewitched veel goed.

Voor metalheads die de oude school een warm hart toedragen is Diabolical Death Mass een welkome aanvulling. Vooral met razende krakers als Vicious And Wild of Black Spells & Unclean Spirits is het smullen geblazen. Ongecompliceerd, luidruchtig en snel. Zo moet het soms gewoon zijn.