Isolde Lasoen - My Kind of Drama (2026)

Het vorige album is wat in de vergetelheid geraakt, maar een nieuw album doet me opveren.
We gaan er eens voor zitten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Isolde Lasoen - My Kind of Drama - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Isolde Lasoen - My Kind of Drama
De Belgische muzikante Isolde Lasoen maakte al twee geweldige albums met een uniek eigen geluid en vervolmaakt dit geluid op het fascinerende album My Kind of Drama, dat tien songs betovert, bezweert, verleidt en benevelt.

Iedereen die de vorige twee albums van Isolde Lasoen kent weet dat je ook haar deze week verschenen derde album zonder enige twijfel uit de enorme stapel nieuwe albums van deze week kunt plukken. Daar krijg je geen spijt van, want de muzikante uit Gent heeft je vanaf de eerste noten te pakken en sleept je vervolgens een fascinerend muzikaal landschap in. Ook My Kind of Drama bevat invloeden uit de Franse popmuziek van lang geleden, maar Isolde Lasoen voegt er dit keer nog meer van haar eigen geluid aan toe. My Kind of Drama is een album voor de dansvloer, maar het is ook een album om bij weg te dromen. Het album verleidt tien songs lang meedogenloos en hierna wil je alleen maar heel veel meer.

Bijna negen jaar geleden verscheen het album Cartes Postales van Isolde. Het is het solodebuut van de Belgische muzikante Isolde Lasoen en ik vind het nog altijd een fantastisch album. Op Cartes Postales begint Isolde Lasoen bij de rijke tradities van het Franse chanson en bij de zwoele Franse filmmuziek uit de jaren 70, maar ze geeft vervolgens een geheel eigen draai aan deze invloeden, zeker wanneer ze halverwege het album het Frans verruilt voor het Engels.

Cartes Postales bleef in 2017, zeker in Nederland, helaas een wat miskend meesterwerk, maar gelukkig werd het ruim drie jaar geleden en onder de naam Isolde Lasoen uitgebrachte Oh Dear wel warm onthaald. Ook op haar tweede album laat de muzikante uit Gent zich nadrukkelijk inspireren door Franse popmuziek en filmmuziek, maar ze sleept er ook allerlei andere invloeden bij, wat een uniek klinkend album oplevert.

Oh Dear is een album vol honingzoete verleiding en het is een album waar Serge Gainsbourg waarschijnlijk wel raad mee had geweten. Het knappe van Oh Dear is dat het klinkt als een album dat zo lijkt weggelopen uit het Parijs van de jaren 60 of 70, maar op hetzelfde moment subtiel anders klinkt dan de Franse popmuziek uit deze periode.

Ik schaarde Oh Dear van Isolde Lasoen uiteindelijk onder de beste albums van 2023 en met de kennis van nu zou ik het album nog een flink hogere plek in de lijst hebben gegeven. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het derde album van de Belgische muzikante en dat album is deze week verschenen.

Voor iedereen die de vorige twee albums van Isolde Lasoen kent zal My Kind of Drama direct aanvoelen als het spreekwoordelijke warme bad. Ook op haar derde album is de muzikante uit Gent goed voor aanstekelijke popsongs vol verleiding en bezwering. Qua sfeer ligt het nieuwe album in het verlengde van de twee vorige albums van Isolde Lasoen, want de muziek klinkt wederom zwoel, donker, beeldend en mysterieus, maar in muzikaal opzicht is het toch wel een wat ander album.

De muziek op My Kind of Drama roept nog altijd nostalgische gevoelens op. Die gevoelens namen je op de vorige twee albums vooral mee terug naar het Parijs van de jaren 60 en 70, maar op het derde album word je ook meegenomen naar andere oorden, al vind ik het best lastig om te bepalen welke oorden dit zijn.

Op My Kind of Drama wordt vooral gekozen voor het Engels en klinken invloeden uit de 80s synthpop en hier en daar een beetje psychedelische progrock door, maar het album klinkt toch duidelijk anders dan de synthpop albums waar ik destijds naar luisterde. Laat ik het er maar op houden dat Isolde Lasoen je op haar nieuwe album meeneemt naar haar eigen muzikale universum, waar zich dit ook bevindt.

Het is een muzikaal universum waar het goed toeven is, want ook het nieuwe album van Isolde Lasoen is weer een album waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook al zijn donkere wolken nooit ver weg. De songs op My Kind of Drama zijn zonder uitzondering aanstekelijk, maar het zijn ook beeldende songs die de fantasie prikkelen.

Het zijn songs die nog wat aan kracht winnen door de mooie en verleidelijke vocalen van de Belgische muzikante, die weer schittert als zangeres. My Kind of Drama trekt je meer dan eens de dansvloer op en doet af en toe toch weer even Parijs aan wanneer op het door de Fransman Michael Declerck geproduceerde album heel incidenteel wordt gekozen voor het Frans. De lat lag extreem hoog na Oh Dear, maar Isolde Lasoen stelt wederom niet teleur. Erwin Zijleman

Het openingsnummer "Queen's Time" klinkt als iets dat door Giorgio Moroder (en ook Sébastien Tellier) had kunnen zijn geproduceerd voor een score, sterke associaties met zijn 80s Synthpop.

"Echo en toi" nog meer begin 80s herinneringen, Pop met Synthpop en een beetje Funk a la Vanessa Paris of Het Goede Doel ?

"Egoland" Nu-Disco / Synthpop gevolgd door het wat donkerdere "Perception" dat schuift op naar Carpenter Brut.

Met "Thief of Joy" slaat Isolde dan een andere muzikale weg in, meer ingetogen Pop / Indie Rock dat dan weer aan Telex doet denken door spielerei met geluidjes.

"My Kind of Drama" opent als een dromerige ballad die van Moroder had kunnen zijn en het uptempo vervolg zit ook niet ver van wat Giorgio deed op scores. In een iets moderner Nu-Disco / Synthpop jasje.

"Love Language" is wat dromerig en doet de analoge synth van de 70s / begin 80s herleven.

"Nothing is forever" nog sterkere 70s associaties, maar ook met dromerig 60s Pop.

"Good Girl" iets andere muzikale stijl, maar door het ingetogen karakter past dit nog wel bij de rest.

"Supraclavicular" terug naar de dagen dat er volop acts waren die alle knopjes die op hun analoge synth zaten wilde uitproberen.

Dit album is een heerlijk nostalgische trip

Héél fijn plaatje, dit!

Ze pakt mij ook weer helemaal in.....groei briljant en pareltje.