The Durutti Column - Renascent (2026)

Vini Reilly, Bruce Mitchell en Keir Stewart zijn terug, ik had niet verwacht ooit nog een nieuw Durutti Column album te mogen verwelkomen, maar hier is ie dan.

Een single is er ook:

Liars

De plaat heeft ook een Factory Records catalogus nummer.

Heb zojuist Liars beluisterd, maar waar heb ik naar zitten luisteren? Het gitaarspel aan het begin bestaat niet uit een melodische lijn. Het is wat atmosferisch spel, wat in de verste verte niet lijkt op wat het ooit was. Voor de rest bestaat het nummer uit synth en drumcomputer. En Vini die wat praat-rapt. Beloofd niet veel goeds. En kan me niet voorstellen dat Vini voldoende hersteld is van de reeks tia’s uit het verleden om nog een beetje bij zijn oude spelniveau te komen. En hij heeft last van artritis in zijn handen. Ik verwacht hier niks van. En ik vermoed ook dat er niet veel gitaarspel op te horen gaat zijn. Maar misschien heb ik het mis - ik heb ook nog niet gezocht naar meer info over dit album.

Ik hou wel van atmosferisch spel. Ik ben ook fan van de latere Durutti column. Ik hou ook van synths en drumcomputers

Interview met de heren over toen en nu in The Guardian.

Ja, mooi stukje.

Jemig. Wat een ellende het reeds te beluisteren nummer. Enig gevoel van ritme is toch wel de minimale basis wil je iets uitbrengen op het gebied van muziek.

Vraag me af of ik nu wel of niet naar een echt harp(ist) luister op "Time Present and Time Past", delen klinken natuurlijk maar andere stukjes als iets dat met een sequencer is geprogrammeerd. En dat klokkenspel van hetzelfde laken een pak. Dit nummer lijkt wel op iets dat ik ken van Noveller - Fantastic Planet (2015) maar dan misschien van een recenter album.

Dromerig, Ambient, valt niet verkeerd, maar op "Liars" klinkt de gitaar inbreng toch chaotisch in de eerste minuut, verder zit het ergens tussen weelderige Dream Pop en Trip Hop in.

Van wat ik heb gehoord van de 5 nummers is het heel anders dan ik had verwacht op basis van Post-Punk tags op Last.fm

Onverwacht mooi dit. Ik had het niet verwacht, met als prijsnummer Agonistes. Ik ben een fan, dat moet ik wel zeggen, maar mijn hoop was verdwenen op een nieuwe, goede plaat. Is het zijn beste, nee, maar ook echt niet slecht

Het overtreft mijn verwachtingen ook. Ik ervaar enige opluchting zelfs, na mijn eerste uiterst negatieve indrukken van het nummer ‘Liars’ (zie mijn eerdere bericht). Waar we naar luisteren is denk (vrees) ik het hoogst haalbare geweest dat Vini (nog) kon brengen gelet op zijn eerder beroertes. Het gitaarspel is bij lange na niet van het niveau uit het verleden. Niettemin weet hij met zijn gitaarwerk zeker nog die typische sfeer te creëren, afkomstig uit dat door hem geschapen volstrekt unieke muzikale universum (met hulp van Bruce!). Dat zijn gitaarwerk gemankeerd is, is al meteen goed te horen in de gitaarimpressie van het openingsnummer, meer een schets eigenlijk. Ondergedompeld in echo en galm, timing is niet scherp genoeg (en dat is in het karakteristieke spel van Vini, met zijn temporiseringen en subtiele net uit de maat versnellingen, van groot belang). Het gitaarwerk op dit album klinkt wat slordig en de techniek van weleer is er niet meer. Ook met veel langgerekte noten en, als hij hier en daar wat meer voluit gaat, meer of minder volle akkoordaanslagen (terwijl dat vroeger vol subtiliteiten zat). Nu ik dit zo noteer, valt me ook de titel van de openingsschets op, ‘Echo’s in the Memory’. Dat roept bij mij de vraag op of Vini met die opening en titel de luisteraar bewust die boodschap ook meegeeft. “Jongens, dit is wat het nog is”. Zoals gezegd, de Durutti Column sfeer is er zeker, met de krulletjes en rolletjes, flageoletten, noten met die vibrato, “choppende” gitaarslagen, gedrenkt in echo’s en galm.

De sfeer van het album is hoofdzakelijk ambient. En dat is altijd al een belangrijk aspect van zijn werk geweest. Gelet op de beperkingen in het gitaarspel is het logisch dat daarop de nadruk wordt gelegd, lijkt mij. Het geheel klinkt aangenaam. Ook de nummers ‘Liars’ en ‘Scammer’ waarop Vini wat rapt/praatzingt - en die afzonderlijk beluisterd weinig voorstellen - passen best goed in dat geheel en voegen “kwetsbaarheid” toe (zeker voor degenen die het levensverhaal en huidige toestand van Vini een beetje kennen).

Had dit album 15 jaar na zijn laatst opgenomen studioalbum nou nog moeten verschijnen? Met de vorige albums is alles eigenlijk al gezegd. Voegt het, mede gezien het gemankeerde gitaarwerk, nog wat toe aan het unieke universum van Vini? Doet het daaraan misschien afbreuk? Ik durf daarover nog niet te oordelen. ‘Sargasso Sea’ is mooi. En in de afsluiter (niet de bonustrack) komen de neo-klassieke elementen van Vini’s werk heel mooi samen. Prachtig nummer. Daar is duidelijk veel aandacht besteed aan het arrangement. ‘For Friends Everywhere’ ontroert ook. En uplifting! Een laatste groet van een bijzonder begaafd muzikant aan zijn liefhebbers die zich in alle uithoeken van de wereld bevinden. Het boek kan met dat nummer waardig gesloten worden. Wat blijft is saudade….

Ik zie best veel goede tot lovende recensies op internet. Leuk natuurlijk voor DC, maar Ik vraag me af of de recensenten het andere (met name oudere werk) van Vini wel kennen. Dan valt het kwaliteitsverschil imo wel op.

Ook de Volkskrant is enthousiast. Ik ken de band eerlijk gezegd niet en kan dus onbevooroordeeld luisteren en niet vergelijken met eerdere albums.

Met zijn murmelende stem weet Vini Reilly op ‘Renascent’ te ontroeren alsof het 1980 is
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl