De singles bewezen eigenlijk al wel dat dit een steengoed album zou gaan worden. Need For Speed en I Like Ur Look zijn popoorwurmen. Polo is de bom. Jeep is geen saaie ballad en weet instrumentaal te raken. De albumtracks trekken de lijn deels door. DTLA en 101 knallen uit de speakers, terwijl achter het ogenschijnlijk simpele Brutalist een heel persoonlijk verhaal schuil gaat. Een half puntje aftrek omdat het wat inkakt richting het einde (nrs 10-12). Korea is zelfs een skipmoment voor mij. Maar dan komt Freak It en sluiten we het album toch weer op hoog niveau af.