Prince - Timeless (2026)

OK, inmiddels een aantal luisterbeurten achter de rug. Ik snap heus de kritiek wel die in de paarse wereld rondgaat. Het is een raar allegaartje, er zijn leukere releases uit de vault te bedenken en waarom maar 10 nummers. Als ik dat allemaal even vergeet en gewoon naar de muziek ga luisteren, word ik eigenlijk best gelukkig.

I Am You
Zo overduidelijk een nummer uit de begintijd van Prince eind jaren '70. Had zeker niet misstaan op For You, helemaal omdat het iets pittiger is dan enkele andere nummers op dat album. Leuk dat David Rivkin achter de knoppen zat, toch 1 van de pioniers met Jam en Lewis en Prince en vrienden (Morris Day en Andre Cymone) van de Minneapolis Sound. Ik vind dit 1 van de betere tracks uit die periode.

Tick, Tick, Bang
Ook deze is weer zeer herkenbaar quo tijdsgeest. Had prima gepast, zowel tekstueel als muzikaal, op Dirty Mind. Dit album had echter Sister al wat een vergelijkbare track is, dus dat kan zomaar de reden geweest zijn. In een behoorlijk ander arrangement uiteindelijk verschenen op Graffiti Bridge. Deze versie is echter veel leuker.

Heaven
Ook hier weer heel herkenbaar de 80s terug te horen. Dit is de eerste hele productieve periode van Prince (moeten we Susannah misschien wel dankbaar voor zijn) en dit ademt de sfeer van die dagen iut. Was bedoeld voor een musical (The Dawnin) die nooit het licht heeft gezien. Prima nummer, maar dit poepte Prince uit terwijl hij 10 andere dingen aan het doen was.

I Wonder
Serieus pareltje nu eindelijk in goede kwaliteit. Altijd een favoriet van de fans geweest en volledig terecht! Sfeermatig had dit best op The Vault uitgebracht kunnen worden, maar ik kan me voorstellen dat Prince het nummer te goed vond voor dat samengeraapte album onder zijn contract uit te komen.

With This Tear
Bekend geworden door Celine Dion die het eerder uit heeft gebracht. Het is een mierzoet nummer dat gered wordt door de werkelijk fantastische vocalen die ervoor zorgen dat dit een ballad is die ik heel mooi vind.

Stone
Geschreven en onder een andere titel uitgebracht door Sandra St. Victor. Komt uit de Emancipation periode. Dat is al niet mijn favoriete periode en dit voelt erg als Prince op autopilot. Er zit wel een fijn brutaal gitaartje in.

Calabama
Bij de eerste luisterbeurt was dit het eerste nummer dat er bij mij uitsprong. Lekker funky met een moddervette bas en de bekende Prince and the Band regel waardoor het klinkt als iets van halverwege de jaren 90. Hier zijn de line notes wel discutabel, want Adrian Crutchfield en Lynn Grissett (allebei op horns) zijn zover bekend pas in 2012 met Prince gaan samenwerken en dan is 2003 niet logisch.

The Guilty Ones
Een rocknummer zoals Prince er veel heeft gemaakt (denk aan Guitar en Fury). Wel met een heerlijke solo erin.

Bestest Friend
DIt nummer moest even landen, maar is inmiddels mijn favoriete track van het album. Powerballad in de stijl van o.a. 3 Chains Of Gold (maar dan beter). Mooi opgebouwd, fijne gitaar erin. Prachtig.

How Come U Don’t Call Me Anymore? [Live]
Dan de vreemdste eend in de bijt. Ineens een live uitvoering van een publieksfavoriet. Het laat horen dat Prince vocaal nog tip top in orde was tot aan het einde. Er is ook helemaal niets mis met dit nummer, maar waaraan het zijn plek op dit album verdiend heeft, is een raadsel.

Al met al kan je dus zeggen dat het muzikaal echt wel OK is wat hier geboden wordt. Voor mensen die minder bekend zijn met zijn werk, maar wel nieuwgierig worden van de naam Prince is dit denk ik een fijn album.
Zoals vaker is de timing echter weer niet te begrijpen. Als je een album als dit doet, waarom dan niet rond april (10-jarge sterfdag), dan had je erqua marketing veel meer van kunnen maken.
De hoeveelheid muziek die na Prince zijn dood wordt uitgebracht, mogen we niet heel hard over klagen, maar de materiaalkeuzes en de timing blijven continu dramatisch.

Eigenlijk vind ik het hele album de moeite waard m.u.v. With this tear die ik niet anders kan dan skippen.
Bestest friend moest ik het langst aan wennen en vind ik nog steeds wat te bombastisch, zoals vergelijkbare nummers uit zijn oeuvre ook niet mijn favorieten zijn. How come u don't call me is mooi maar past er niet echt bij.

Greg Boyer geeft inmiddels op zijn socials aan dat blaaspartijen recent zijn opgenomen en blijkbaar gecombineerd zijn met bestaande tracks. Dat verklaart Grissett en Crutchfield op een nummer uit 2003.

En dan staat in de liner notes: recorded in 2003. Zet er dan gewoon bij dat de blazers recent zijn toegevoegd.

Daar wringt de schoen toch wel een beetje voor mij. Ook bij Heaven voel je gewoon dat eraan gerommeld is. Ik wil liever de rauwe opnames horen zoals ze waren. De grote fans, de mensen die het meest geïnteresseerd zijn in dit soort albums, kennen die toch wel en zijn er alleen maar blij mee. Nu hoor je toch een hoop gemor over dit soort zaken.

Aardig idee, een verzamelingetje van de begin- tot eindjaren.
Als geheel niet echt overweldigend maar toch weer mooi meegenomen.

Dat Prince in de jaren 80 op z'n top was vind ik trouwens niet, ja qua populariteit / in de mode zijn misschien wel, maar latere periodes met z'n meer jazzy uitstapjes en "real musicians", zoals b.v. "The Rainbow Children", vind ik muzikaal een stuk interessanter dan drummachine-beats .
Zal wel niet commercieel genoeg geacht worden door de zaakwaarnemers om daar nog eens iets van uit te brengen, Prince zelf was er ook weer mee opgehouden...
jammer dan maar er is gelukkig al ontzettend veel.

Wel grappig om te lezen wat "The Artist" allemaal beter had moeten doen etc....
ok ik ben ook niet overal even weg van maar in principe alles van Prince altijd 5 * !!!!!
( maar deze ff niet )

Inmiddels heeft McMillan toegegeven dat er inderdaad zaken zijn toegevoegd aan originele opnames.
Hoeft helemaal geen probleem te zijn, maar geef het vooraf gewon aan!

Hou van Prince, ken bijna al het studiowerk en ben nog steeds dolgelukkig dat ik hem ooit live heb mogen zien. Maar ben slecht ingevoerd in de wereld van The Vault/obscuur/onuitgebracht werk; voor mij voelt het dan ook meer als een 'nieuwe' release dan jullie; de echte kenners. Je hoort de verschillende stijlen uit diverse periodes, maar in plaats van niet coherent, zou ik juist het positievere woord 'divers' er aan hangen.

Een nummer als I Wonder, dat had ik toch echt niet willen missen. En mijn voorkeur heeft het om het op deze manier uit te brengen, die deluxe-versies van bestaande albums mis ik vaak of schieten er bij in door gebrek aan tijd.

Tot zover, weinig inhoudelijke toevoeging van mijn kant. Maar gewoon een contente luisteraar.

Nou ja, dat.....

Daar ben ik het wel mee eens. Van mij hadden die tracks best als een 'eigen album met titel' uitgebracht mogen worden met eigen artwork (graag beter dan deze Timeless).

De deluxe versies draai ik vrijwel niet. Ze komen uit. Ik denk: dat album heb ik al 40 jaar. Ik skip eens door de extra nummers (album na album na album, hoeveel discs wil je toevoegen?) en dat is het vaak wel. Behalve als er een compleet optreden bij zit. Dat is vaak interessant.

Dat verbaast me een beetje. Ik neem aan dat jij de hele bootleg serie Chameleon (13 albums inmiddels) wel kent, het staat op Volume 2 onder de noemer Heart of Stone.

Moet overigens bekennen dat ik bij beluistering vanavond ineens opveerde van 'hey die is wel heel bekend', wat wil zeggen dat het nummer me op die verzameling nooit echt is opgevallen (wat wel iets zegt).

I Wonder staat overigens ook op Volume 2 en die was me toen al meer opgevallen want dat nummer herkende ik gelijk.

Die is me inderdaad niet bij gebleven! Haha! I wonder kende ik al sinds de 90's en is in die versie echt nog beter... Ik ga die Chameleon set nog eens opzetten.

Dit is zo een potpourri dat ik niet goed weet wat er van denken.
Alsof iemand door de Vaults ging en er lukraak er vanalles uitgooide.
Dan alles op de plaat gooide met hier en daar een aanpassing.

Niet dat het slecht is, hoor.
Maar ik denk dat onze kleine maniakale purperen hoogheid zich in zijn graf zou omdraaien als hij dit zo zou horen. I wonder is wel echt héél leuk.

Dan had ie een testament achter moeten laten

Hij heeft zelfs gezegd dat men na zijn dood maar moest zien wat ze met die kluis zouden doen.. dus het omdraaien zal wel meevallen denk ik.

Die tweede zin lijkt mij essentieel. Ik heb geen rechten gestudeerd want ik wist wél wat ik wilde worden , maar in mijn beleving is het logischer dat je expliciet toestemming hebt van de maker i.p.v. dat het ontbreken van een testament groen licht betekent. Vind ik ook gelden het ver-a.i.-en van iemands creaties, maar wie ben ik..

En vandaag ineens op Spotify: Calabama EP

Hierop staat de versie van Timeless, maar ook 3 Vault versies.

Dit is natuurlijk een goedmakertje, omdat ze stiekem toch nog wat toeters hebben toegevoegd.

Als ik heel eerlijk ben zijn die "kale" versies veel interessanter.

Grappig dat ze zich waarschijnlijk toch wat hebben aangetrokken van al die kritiek. Lekker nummertje, maar ook weer niet heel bijzonder. Die extra versies zijn zeker prima te noemen.