Blind Illusion - The Sane Asylum (1988)

Goh, toch maar es even melden dat dit één van de beste metalplaten uit die zo beruchte '80s(en begin '90s) was. Geweldige nummers, vele solo's, tempowisselingen, melodieen en riffs, het kan niet op. Al in 1979 begonnen en daarmee misschien(?, zeker weten doe ik het niet, temeer omdat ze in het begin meer heavy metal dan thrash schenen te zijn) wel de eerste thrash-band, allicht een grote inspiratie. Mensen, mensen, komt dat horen!

Ik ga het verder niet hebben over het feit dat Primus' Les en Larry tevens de show stelen, het is met Primus allicht ook niet te vergelijken, maar wel even zeggen dat er hoogstwaarschijnlijk nog een release aan komt van B.I.'s tweede plaat('Bad medicine'), eveneens met de Les, Larry en Mike(Miner, drums) line-up. Voor de volledigheid: Marc Biedermann is de oprichter en schreef alle muziek, speelde de meeste solo's en zong. Amen.

Best een apart thrash plaatje. Maar mist toch memorabele songs, een goede zanger en productie.

Nee, hoor!

Mischien dat dat geluid met de koptelefoon meevalt, zo uit de boxen is het karig. Praat dan ook over de lp. Oude hardrock/ heavy metalband die met de opkomst van het thrash/ speedgenre de stijl ook maar eens omgooide. (Net als het Sovjet-Russische Kruiz in de jaren 80.) Weinig echt memorabele songs. Veel leuke stukjes/ ideeën leveren nog geen goed uitgewerkte songs op. Vicious Visions is nog het beste. Iemand anders mag The Sane Asylum gerust een meesterwerk vinden; ik kom niet verder dan middelmatig. (Het artwork is nog het beste.)

Vreemd, dit zijn toch bij uitstek uitgewerkte songs. Niet op de makkelijkste manier, maar dat is dan weer een ander punt.

Staat inmiddels op MM, onder de titel 'Demon master' zie ik. Veel meer rock dan metal, wat ik nu zo als eerste hoor... gaat vervolgd worden.

Death Noise en Kamakazi zijn de struikelblokken. In een tijdspanne van 10 jaar kan je goed aan je materiaal werken en dat hoeft niet voor iedereen gangbaar te zijn. Bloodshower, Smash the Crystal en Metamorphosis of a Monster vallen goed in smaak. Maar dit verkocht niet zo goed als Kreator of Possessed. Mijn lp is dan tweedehands; pas in de aanbieding ging het verkopen. ( en dat is natuurlijk een beeld van wat je in 1 goedlopende vakzaak zag, Last Descendants -One Nation Under God kwam daar wel weg) Een beeld van 3 gespecialiseerde zaken gaf aan dat platen als Spheres, Penetration Point en Piece of Time ook niet verkocht werden.

Kamakazi en Death noise (heb ik inderdaad het langst wat minder gevonden) vind ik allebei geweldige tracks. Jammer dat de plaat toen niet goed verkocht, maar so what?

Ik weet niet hoe het toendertijd liep met Control and Resistance of Life Cycle, maar vast niet geweldig. Toch vind ik dat ook geweldige songs. Qua productie hield het allemaal niet over, maar dat kon de pret toch weinig drukken. Ik moest het bij The Sane Asylum zelfs jarenlang stellen met een armoedig tape-je.

Niet goed: in 1989 begon de band te werken aan The Medicine Show, maar die wil Biedermann ook alsnog uitbrengen. 'Demon master' is gloedje nieuw!

Ik heb op zich geen moeite met moeilijk uitgewerkte songs, maar de helft van de tijd lijkt het nergens naartoe te gaan. Teveel doelloze tempo wisselingen, saaie rifjes en niet pakkende strofes en refreinen. Enkel Kamakazi vormt een uitzondering vind ik. Dat blijkt dan een ouder nummer te zijn. Intussen is het album 25 jaar oud en het ziet er niet naar uit dat het ooit nog aan mijn verwachtingen zal voldoen.

Dan houdt het een keer op, toch?

Voor mij is dit zo'n plaat die ik bijna dromen kan, en waar in mijn oren alles op z'n plaats valt.

Eens om de paar jaar draai ik het nog wel, al was het maar voor het nummer Kamakazi en die enkele momenten op de rest van de plaat die dat niveau benaderen.

Ik heb 'm nog maar es even gedraaid voor ik er op in wilde gaan, maar dit kan ik niet volgen:Het enige wat ik kan beamen is de karige productie, maar daardoorheen hoor ik toch een monsterlijke plaat met kanjers van songs. Pakkend, enerverend (okay, behoorlijk opgefokt/'nerveus' veelal, maar dat is mede de extra charme) en gewoon geniaal.

Nou ja, ik ben dan wel de enige die 5 sterren geeft... ook al scoort ie bij niemand nog een onvoldoende.

Geen enkel van de punten die als minpunten gezien zouden kunnen worden hinderen mij. Karige productie, geen probleem. Moeilijk uitgewerkte songs, geen probleem. Opgefokt en nerveus, geen probleem. Vandaar ook dat ik volop kan genieten van Kamakazi. Een kanjer van een song waarin al die eventuele minpunten alleen maar voor extra charme zorgen. 4,5* voor dit nummer.

Wat wel hindert is het gebrek aan zo'n kanjers van songs op de rest van het album. Anders was het ook in mijn oren een monsterlijke plaat terwijl ik nu alleen maar het potentieel daarvan hoor. Sommige nummers bevatten hier en daar nog wel eens een sterk stukje maar daar blijft het dan bij. Genoeg zin voor avontuur maar een gebrek aan samenhang en muzikaliteit.

Misschien verandert mijn mening wel als ik het wekenlang elke dag beluister, maar daar nodigt het niet echt voor uit. En dan nog, voor Kamakazi was dat niet nodig. Dat nummer vond ik destijds al meteen goed.

Niet dat ik het een slechte plaat vind maar zeker niet geniaal. Een half sterretje mag er misschien wel bij. Dat zal volgende luisterbeurt moeten blijken. In 2015 of zo.

Gebrek aan samenhang en muzikaliteit?! Laten we het hier maar bij laten, tot 2015.

Weer eens beluisterd en ik blijf erbij dat het af en toe een onsamenhangend rommeltje is. Maar zo'n driekwart van het album vind ik intussen toch wel erg genietbaar. Op naar de 4* dus!

Jammer dat Meneer Bungel zich uitgeschreven heeft. Gaan weer een hoop stemmen bij metal-albums verloren. Blind Illusion was zeker een springplank voor Les Claypool en Larry Lalonde had net Possessed verlaten. Van The Sane Asylum vind ik alleen de laatste twee nummers echt goed. (Gisteren nog gedraaid).

Best aardige metal, alleen de zang kan me niet bekoren. Maar een band met LaLonde en Claypool is altijd interessant.

Dit is heel anders dan de standaard trash! Gelijk hoor je dat er een super gitarist is, de nummers zijn mooi en origineel gecomponeerd. De productie is echt jaren tachtig, daar baalde ik altijd al van omdat in de jaren vijftig de jazz platen al perfect waren en de metal lp's knullig klonken.
Maar daar luister je zo doorheen en na een paar keer draaien hoor je de diepte in de zang en de bas en gitaristen goed separaat. Ik dacht zelf dat bijna niemand deze band of muzikanten kende, tot ik er jaren geleden achter kwam dat de mannen de muziek voor south park maakten.

Nu de plaat van possessed er maar bij pakken lijkt me de enige volgende plaat die ik kan draaien....

Ik merk toch dat het niet helemaal mijn ding is en ik sluit me daarom bij Kronos aan. Het is verre van vervelend. De matige productie stoort me ook helemaal niet. Het doet wel wat denken aan Possessed, alleen minder bevlogen.

Inmiddels heeft de band een EP uitgebracht dit jaar genaamd 2018. Of er veel vooruitgang is geboekt in 30 jaar tijd? Ach, het blijft leuke muziek
Dit debuut heb ik ook wel eens afgespeeld maar is niet erg blijven hangen. Toch snel maar eens opnieuw proberen. Maar eerst de e.p. afluisteren.

Tussendoor was er ook nog Demon Master, met meer '70s rock invloeden, maar was al even geleden dat ik 'm hoorde. Ben benieuwd naar de EP.

-edit- P.s.1: EP wel met twee oude nummers.
P.s.2: Staat de EP al in de wacht?

Dit album heb ik afgelopen weekend uit de bakken gevist bij de lokale platenboer. Vanwege een beschadiging (prijslabeltje) in de rechter bovenhoek voor een klein prijsje, dus wilde ik deze wel op de gok meenemen.

De eerste luisterbeurt zorgde voor gefronste wenkbrauwen maar gaandeweg begin ik dit album erg te waarderen. Ja, het is af en toe erg chaotisch en onsamenhangend en de tempowisselingen lijken bijna willekeurig af en toe. Wel staan er ook erg gave ideeën op dit album. Het is in ieder geval zeker geen standaard thrash metal dat deze band laat horen.

In vergelijking met moderne producties laat dit album qua geluid voor sommigen misschien teveel te wensen over. De productie is echter erg transparant en laat goed alle individuele partijen horen. Met name het basspel van Les Claypool komt daardoor goed uit de verf. De drums hadden wellicht iets meer 'body' mogen hebben. Ik zet in op 3,5 sterren met uitzicht op meer.

De band zelf heeft de plaat op YouTube gezet (via Believe SAS, weet niet wat dat precies inhoudt), een fijne remaster, inclusief drie bonus tracks.
Inmiddels twee keer gehoord (de bonus tracks), erg fijn, dat zeker, maar in vergelijking met dit verpletterende debuut... een definitief oordeel zal na meer luisterbeurten moeten volgen.
Zang klinkt ook behoorlijk anders, maar het is wel Biedermann, voor zover ik kan checken. En ook Claypool, Lalonde en Miner lijken mij hier van de partij te zien.

En dan is er nog Straight as the Crowbar Flies, een track die dit jaar is uitgebracht, maar geen idee wanneer het is opgenomen. Ik neem aan recent, gezien de line-up die ik op Discogs aantref... ...wat?! Met Andy Galeon op drums. En nog een oudgediende die ik niet meteen herkende, Doug Piercy (Heathen). Verlate kerstcadeaus, ze bestaan nog... thank you, Jeebus!
Helaas boeit dat nummer me maar matig... maar de gedachte telt, terwijl ook 2e Kerstdag inmiddels wijlen is.

Dan gaat vervolgens de zoektocht verder naar The Likewise Sessions. Wordt hopelijk vervolgd.

Andy Galeon () is sinds augustus de nieuwe drummer van Blind Illusion, heel gaaf.

Update:

Veel beluisteren helpt ongetwijfeld om dit album meer te waarderen, maar sinds ik deze remaster onlangs kocht ben ik nog meer verslingerd geraakt. Ik heb het niet speciaal gaan zitten vergelijken maar deze cd lijkt heel wat beter te klinken dan de lp.

Wie weet wordt die 4,5* inmiddels ooit nog eens een 5*.

Vengeance Is Mine!