Jack White - Frozen Charlotte (2026)

Hier ervaar ik hetzelfde als bij voorganger No Name: beetje terugkeer naar het rauwe geluid van The White Stripes, maar op de een of andere manier wil het mij niet echt enorm raken en dan blijft er zo'n veilig 3,5* album over.
Zo geweldig en overdonderend als Entering Heaven Alive voor mij was is dit zeer zeker niet.

De Volkskrant is wel enthousiast. En nu zelf maar eens luisteren.

Jack White etaleert zijn meesterschap op het sterke ‘Frozen Charlotte’
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

De Volkskrant heeft groot gelijk, ik heb het album pas anderhalf keer gehoord maar het swingt en rockt de pan uit. Alleen die opener al, geweldig...dit zou zomaar eens zijn beste album kunnen worden voor mij.

Toch wel lekker, iemand die nog eens een ouderwetse rockplaat met een grote R maakt. Zep en Sab zijn nooit ver weg en Jack White is zo iemand van de grote gebaren, maar ook iemand die het zich kan permitteren. Geen wereldschokkend goed plaat, maar zoals gezegd: toch wel lekker.

Lijkt wel een ratjetoe van niet afgemaakte demo's en jam sessies. Live misschien leuk om naar te kijken/luisteren maar voor een album vorm wat minder geschikt..

Spot on: gewoon een hele fijne rockplaat. Lekker rauw met een live gevoel.

Zelfde gevoel, maar op een positievere manier. Vanaf het moment dat ik Jack White wat ben gaan volgen sta ik toch regelmatig met mijn oren te klapperen. Ik ken eigenlijk niemand die zoals hij te werk gaat. Bijna freestylend (zowel muzikaal als vocaal), maar dan wel met een enorme bult skills en ervaring waardoor het ook nog eens minimaal goed klinkt. Niet iedere track is even geslaagd en sommigen blijven inderdaad hangen op 'een niet afgemaakte demo' en toch zit ik wel te luisteren met een continu gevoel van verwondering.