Syd Matters - A Gospel of Some Sort (2026)

16 jaar geen album en nu belooft dit echt heel mooi te worden gezien de eerste 3 vrijgegeven nummers Rarara Nuclear is echt fucking prachtig! Ontdekt door de algoritme van spotify waar stond dat als je mijn eigen album mooi vind je dit ook mooi vindt en normaal negeer ik die algotitmes maar ben blij dat toch is te hebben gevolgd

niet meer verwacht dat ze iets zouden produceren na zo veel jaar. ik heb die 3 nummers nog niet gehoord. ze gaan ook op tour maar nog niets in nederland gepland

Wat een fantastisch mooi album is dit zeg! Subtiel, bloedmooie koortjes, melancholie, verrassend, krachtig. Maw DIKKE AANRADER!!!!!!!
Mijn nr 1 van het jaar echt genieten

Hier ook een eerste luisterbeurt erop zitten. Ook enthousiast en dit weekend nog een paar keer in de herhaling. Lijkt mij bij uitstek een album voor erwinz Die heeft 'm wellicht al op de radar.

Ik snap de tip van je muziekobsessie. Deze muziek doet me een beetje denken dan die van jou, maar ook een band als Midlake borrelt naar boven. Gek genoeg raakt die band me meer.

Het klinkt mooi en warm, en toch ervaar ik afstand of zo. Waarschijnlijk door de zang waar ik niet echt een klik mee heb.

Misschien dat er later alsnog een klik komt, maar nu hou ik het op een veilige 3,5*.

Nou ik vind hem maar mooier en mooier(en hou niet zo van midlake). Dit is Zo subtiel allemaal. Valt mij overigens op dat de laatste jaren artiesten nederland links laten liggen en meer frankrijk belgie duitsland pakken. Bijvoorbeeld charlie winston, yael naim en nu ook syd matters. Verkopen grote zalen daar uit dus ik snap t wel maar vind het gelijk nogal teleurstellend. Dus mume gebruikers promoten dit! Mijn vrienden al getipt en vinden het ook prachtig

Ik snap het enthousiasme van muziekobsessie wel, wat mooi is dit zeg. Prachtige melodieën, vooral met een koptelefoon op sleept dit album je helemaal mee. Het hele album is mooi maar Chocking On Anger is voor mij vooralsnog mijn hoogtepunt, prachtig...
Dat is toch altijd weer leuk aan dit forum, geen idee of ik dit anders ook op het spoor was gekomen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Syd Matters - A Gospel of Some Sort - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Syd Matters - A Gospel of Some Sort
A Whisper and a Sigh, het debuutalbum van de Franse band Syd Matters, bleef ruim twintig jaar geleden helaas een goed bewaard geheim, maar het deze week verschenen, en nog mooiere, nieuwe album verdient absoluut een beter lot.

Het is lang stil geweest rond de Parijse band Syd Matters. Zo lang dat bijna iedereen het debuutalbum van de band zal zijn vergeten. Dat debuutalbum trok, in tegenstelling tot de drie albums die volgden, nog enige aandacht. Ik hoop dat het na een stilte van zestien jaar verschenen nieuwe album van Syd Matters veel meer aandacht trekt, want A Gospel of Some Sort is een bijzonder mooi album. De band uit Parijs verwerkt meerdere invloeden in haar songs en maakt indruk met een subtiel maar ook veelkleurig geluid en met een bijzondere sfeer. De muziek van Syd Matters zal niet in brede kring worden opgepikt, maar iedereen die dit album wel ontdekt heeft iets bijzonders in handen.

Op het muziekplatform MusicMeter.nl tipte iemand me het deze week verschenen album van Syd Matters. Dat was direct een bekende naam, maar ik moest wel even flink graven in het geheugen. Met enige hulp van Google kwam ik vervolgens uit in 2003, toen het debuutalbum van Syd Matters verscheen. Ik bejubelde A Whisper and a Sigh destijds stevig in de Plato.NL nieuwsbrief en raakte ook zelf verknocht aan het geweldige album, dat in 2003 ongetwijfeld mijn jaarlijstje zal hebben gehaald.

Het debuutalbum van Syd Matters bleef helaas een redelijk obscuur album, waardoor de albums die volgden nog wat minder aandacht kregen. Ik heb Someday We Will Foresee Obstacles (2005), Ghost Days (2008) en Brotherocean (2010) hierdoor nooit opgemerkt, maar de albums zijn wel te vinden op de streamingplatforms en op de bandcamp pagina van het label van de band. Na een stilte van zestien jaar keert de band uit Parijs nu terug met een nieuw album, dat ik zonder de tip op MusicMeter waarschijnlijk zou hebben gemist.

Syd Matters is een band rond de Franse muzikant Jonathan Morali, die naast Syd Matters nog een passie had, namelijk het componeren van muziek voor games. Dat deed hij de afgelopen zestien jaar in ruime mate en met veel succes, maar gelukkig bleef ook de waakvlam van Syd Matters branden. Het levert deze week het album A Gospel of Some Sort op en het is een album dat alle aandacht verdient.

Natuurlijk heb ik ook nog even geluisterd naar A Whisper and a Sigh, dat een wonderlijke mix van folk, elektronica, psychedelica en een beetje avant-garde laat horen. Het is een geluid dat in 2003 werd omschreven als een mix van Nick Drake en Radiohead en dat is een omschrijving die met een beetje fantasie ook op het nieuwe album van Syd Matters kan worden geplakt.

A Gospel of Some Sort ligt immers in het verlengde van het destijds terecht geprezen album, al hoor je wel dat we inmiddels meer dan twintig jaar verder zijn. Vergeleken met A Whisper and a Sigh klinkt het nieuwe album van Syd Matters wat minder experimenteel en ook wat minder fragmentarisch. Er is op A Gospel of Some Sort meer aandacht besteed aan de songs, die in een aantal gevallen behoorlijk lang zijn.

De songs van Syd Matters zijn in de basis folksongs en het zijn vooral ingetogen folksongs met een redelijk laag tempo. De Franse band voegt vervolgens allerlei invloeden toe aan haar folksongs, waaronder invloeden uit de chamber pop, de psychedelica en de indierock. Het album klinkt vol en warm, maar de muziek van Syd Matters is vooral subtiel. Het is muziek met een hang naar het verleden, maar de band uit Parijs gooit ook lijntjes naar het heden uit.

De mooie en vaak wat atmosferische klanken op A Gospel of Some Sort voorzien het album van een hele bijzondere en vaak wat weemoedige sfeer. Die sfeer wordt versterkt door de zang die wat rustgevends maar ook wat melancholisch heeft. De combinatie van deze ingrediënten maakt van het nieuwe album van Syd Matters een bijzonder mooi en ook intrigerend album, dat zich door alles tussen Nick Drake en Radiohead laat beïnvloeden en uiteraard Syd Barrett niet vergeet. Het is een album waarbij het direct bij de eerste kennismaking heerlijk ontspannen en wegdromen is, maar A Gospel of Some Sort is ook een album waarvan je geen enkele noot of wending wilt missen. Erwin Zijleman