L'Rain - Fata Morgana (2026)

Het is een beetje bombastisch de eerste single "Soulless Cycle" maar past precies in mijn straatje. Lo-Fi / Experimental / Post-Punk / Noise Rock.

bandcamp pagina

Ook "Borderline" is uit en de zang hierop doet heel sterk denken aan het laatste album van Wendy & Lisa - White Flags of Winter Chimneys (2008)

Heb echt wel zin in dit album

Op haar eigen Bandcamp staan een rijtje tags die suggereren dat ze zelf ook niet goed weet waar ze dit onder moet plaatsen. En ook de tracklist is niet hele logisch opgebouwd met lekker bombastische single in het midden waar veel meer ingetogen muziek aan vooraf gaat.

Over het algemeen in experimenteel niet eens zo raar als tag, maar vind het eigenlijk best wel dicht bij Trip Hop zitten. Beetje Ambient, wat atmosferische electronica, soms wat dromerig, iets wat soulvol en inderdaad 'NOT JAZZ'. Licht meditatief... meer voor later op de avond.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review - L'Rain - fata morgana - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review - L'Rain - fata morgana
Ook op haar derde album maakt de Amerikaanse muzikante Taja Cheek onder de naam L’Rain ongrijpbare muziek, maar hoe vaker je naar de fascinerende songs op fata morgana luistert, hoe meer er op zijn plek valt.

Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de muziek van L’Rain kon ik niet zo veel met de behoorlijk experimentele muziek van de New Yorkse muzikante Taja Cheek. Eenmaal gewend aan de bonte mix van invloeden en de bijzondere songstructuren hoorde ik echter steeds meer in de songs van L’Rain. Het deze week verschenen fata morgana is de opvolger van het drie jaar geleden verschenen I Killed Your Dog, dat net als voorganger Fatigue heel wat jaarlijstjes wist te bereiken. Taja Cheek heeft wederom een bijzonder album afgeleverd en het is een album dat is te beluisteren als een serie songs, maar dat wat mij betreft beter tot zijn recht komt als een lange en wederom bijzondere luistertrip.

Toen ik helemaal aan het eind van 2021 een enorme stapel jaarlijstjes bestudeerde, kwam ik opvallend vaak het album Fatigue van L’Rain tegen en dat zei me op dat moment echt helemaal niets. Dat de critici zo lovend waren over het album van de Amerikaanse muzikante Taja Cheek begreep ik na de eerste keer luisteren direct, maar het duurde vervolgens nog wel even voor ik ook zelf enthousiast werd over de muziek van L’Rain.

De critici deden hun uiterste best om de muziek op Fatigue in een hokje te duwen, maar mij lukte het niet. Ik hoorde soul, gospel, jazz, psychedelica, avant-garde, elektronica en nog veel meer. In muzikaal opzicht gebeurt er echt van alles in de muziek van L’Rain, maar de muzikante uit Brooklyn, New York, beschikt ook nog eens over een fascinerende stem met veel soul.

Toen in 2023 het derde album van L’Rain verscheen (in 2017 verscheen haar titelloze debuutalbum) wist ik wat ik ongeveer moest verwachten, maar de muziek van Taja Cheek bleef behoorlijk ongrijpbaar. I Killed Your Dog is misschien net iets toegankelijker dan Fatigue, maar toegankelijk is in het geval van L’Rain een zeer relatief begrip. Ik heb heel vaak naar het album moeten luisteren voor het begon te landen, maar uiteindelijk vond ik I Killed Your Dog een onbetwist jaarlijstjesalbum.

Taja Cheek heeft deze week het vierde album van haar project L’Rain uitgebracht en ook fata morgana is weer een fascinerend album. Ook dit keer worden er vele pogingen gedaan om het album in een hokje te duwen, maar ik begin er niet eens aan. Op fata morgana verwerkt de Amerikaanse muzikante zeer uiteenlopende invloeden in haar muziek en al deze invloeden worden samengesmeed in een uniek geluid.

fata morgana is op het eerste gehoor iets toegankelijker dan het nog altijd ongrijpbare Fatigue, maar het duurde bij mij toch weer even voordat alles op zijn plek viel. Delen van de muziek en zeker de stem van Taja Cheek verleiden makkelijk, maar de songs van L’Rain gaan zo veel kanten op dat je verkregen houvast ook snel weer kwijt bent.

Dromerige klankentapijten spelen op de achtergrond een belangrijke rol op fata morgana, maar op de voorgrond gebeurt er zo veel dat het je met grote regelmaat duizelt, zeker wanneer het album heel af en toe explodeert, zoals in het tegendraadse soulles cycle.

Het album bevat flarden van popsongs met een kop en een staart, maar fata morgana laat zich het best beluisteren als een bijna veertig minuten durende luistertrip. Het is weer een net wat andere luistertrip dan op de vorige twee albums, want naast alle al genoemde invloeden hoor ik dit keer ook meer invloeden uit de ambient, hiphop en triphop, om nog maar eens drie extra genres te noemen.

fata morgana van L’Rain is in muzikaal en vocaal opzicht een fascinerend album, maar het door Taja Cheek, Ben Chapoteau-Katz en Andrew Lappin gemaakte album is ook een productioneel hoogstandje, waarop je steeds weer nieuwe dingen hoort.

Ik heb lang niet altijd zin in de muziek van L’Rain en de songs van de muzikante uit Brooklyn komen ook niet op ieder moment tot zijn recht, maar als je er even voor gaat zitten en fata morgana van de eerste tot en met de laatste noot ondergaat kom je terecht in een bijzonder muzikaal universum, waarin het goed toeven is. fata morgana is het derde uitstekende album van L’Rain en het proberen zeker waard. Erwin Zijleman